கலாசாரமும் அரசியலும் (பெண்கள் இடஒதுக்கீட்டை முன்வைத்து)

'பெண்கள் நலம் சார்ந்தது என்ற நல்ல நோக்கத்தில்தான் எதிர்க்கட்சிகளும் மகளிர் மசோதாவை நிறைவேற்றியுள்ளன. ஆனால், சில கட்சிகள் பெண்களை அரசியல் பகடைக்காய்களாய்ப் பயன்படுத்துவார்கள் என்பது திண்ணம். பெயரளவில் பெண்களை வைத்து விட்டு அவர்களின் வீட்டு ஆண்கள்தான் அதிகாரம் செலுத்துவர். இப்படிப்பட்ட சூழலில் இம்மசோதாவில் பெண்கள் அடையும் பலன் என்ன?' (தினமணி வாசகர் கடிதம், 17.3.10, மு.விஜயலட்சுமி, கள்ளக்குறிச்சி).

 உண்மையில் இந்தக் கேள்வி பெரும்பாலான சாமான்யர்களின் மனதில் துருத்திக் கொண்டிருக்கின்றது. சாமான்யர்களின் கேள்வி என்பதனாலேயே சாதாரண கேள்வியாக எதுவும் ஆகிவிடாது. அது போல், இதுவும் முக்கியமான கேள்விதான்.

 பெண்களுக்கு இடஒதுக்கீடு இல்லை என்றால் ஆண்கள் மட்டுமே ஆண்டு கொண்டிருப்பார்கள். நாடாளுமன்ற, சட்டமன்றங்களில் ஆண்களின் பிரதிநிதித்துவம் சுமார் 90% இருக்கின்றது. பெண் சிசுக் கொலைகளும், பாலியல் கொலைகளும், வரதட்சணைக் கொலைகளும் இன்னபிற காரணங்களுக்காக பெண்கள் கொலை செய்யப்படுவதும் (பிறக்கும் முன்பும், பிறந்த பின்பும்), தற்கொலை செய்துகொள்வதும் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தால் மக்கள் தொகையில் ஆண்களின் விகித்தாச்சாரமும் சட்டமன்றங்களில் அவர்களது பிரதிநிதித்துவமும் சரிசமமாகிவிடும். நிற்க.

 பெயரளவில் பெண்களை வைத்துவிட்டு ஆண்களே ஆள்வார்கள் என்பதற்காக பெண்களுக்கு அதிகாரமளிக்காமலேயே இருந்துவிடலாமா? அப்படி இருப்பது ஆண்கள் மட்டுமே நேரடியாக அதிகாரம் செலுத்துவதைத் தொடரச் செய்யுமே ஒழிய பெண்களின் அதிகாரமற்ற நிலையில் எந்த மாற்றத்தையும் கொண்டு வந்துவிடாது. எனவே, இந்த மசோதாவே பெண்களின் அந்த நிலையை மாற்றுவதற்கான ஒரு முயற்சிதான். பெண்கள் ஆண்களைச் சார்ந்தே இருக்கின்ற நிலைமையில் மாற்றத்தை ஏற்படுத்துவதற்கான ஒரு முயற்சிதான். இடஒதுக்கீடு இல்லாவிட்டால் என்ன நிலை நீடிக்குமோ அதே நிலைதான் இடஒதுக்கீடு அளிக்கப்பட்டாலும் தொடரும் என்பது சரியான பார்வை அல்ல.    வேறு பெரிய மாற்றங்கள் எதுவும் ஏற்பட்டுவிடாது என்று ஒரு வாதத்திற்காக வைத்துக் கொண்டாலும் சட்டமன்றங்களில் பெண்களின் எண்ணிக்கை அதிகமாகும் என்பதே ஒரு பெரிய மாற்றம்தான்.

 மேலும், இதே போன்ற நிலைமைதான் தலித்துகள் மற்றும் பழங்குடியினருக்கு இடஒதுக்கீடு செய்யப்பட்டபோதும் இருந்தது. அவர்கள் ஏற்கனவே மேல்சாதி பண்ணையார்களின் பிடியில் இருந்ததாலும், தேர்தல் செலவுகளை எதிர்கொள்ளக் கூடிய அளவு பொருளாதார வசதி அற்ற ஏழைகளாக இருந்ததாலும் பண்ணையார்களின் தயவிலேயே அவர்கள் தேர்தலில் போட்டியிட வேண்டியிருந்தது. அதாவது, பண்ணையார்களே மறைமுகமாக தலித்துகள் மூலமாகவும், பழங்குடியினர் மூலமாகவும் அதிகாரம் செலுத்திக் கொண்டிருந்தனர். ஆனால், பின்னர் காலப்போக்கில் அப்பிரிவினர் மத்தியிலிருந்து 'சுயேச்சையான' அரசியல் தலைவர்கள் உருவாகிவிட்டார்கள். இதுதான் யதார்த்தம். இதுதான் பெண்கள் விஷயத்திலும் நடக்கப் போகின்றது. ஏற்கனவே இடஒதுக்கீடு இல்லாத நிலையிலேயே பல பெண் தலைவர்கள் உருவாகி வளர்ந்திருப்பதை நாம் கண்டு கொண்டுதான் இருக்கின்றோம்.

 மேலும், உள்ளாட்சி அமைப்புகளில் பெண்களுக்கு இட ஒதுக்கீடு செய்யப்பட்ட அனுபவமும் இருக்கின்றது. '..உபி, பீகார் போன்ற மாநிலங்களில் கூட இப்போது கணவன்மார்கள் தங்களை பஞ்சாயத்துத் தலைவரின் கணவர் அல்லது நாடாளுமன்ற உறுப்பினரின் செயலாளர் என்று தங்களை அறிமுகப்படுத்திக் கொள்வதை சர்வசாதாரணமாகக் காணலாம்' (அக்சயா முகுல், தி டைம்ஸ் ஆப் இந்தியா, மார்ச் 13, 2010). இது போன்ற காட்சிகள் தமிழ்நாட்டிலும் அங்கங்கே காணக் கிடைக்கின்றன.

 உண்மையில் இது ஒரு சாதாரண விஷயம். பெண் தன்னை இன்னாரின் பெண் அல்லது மனைவி அல்லது சகோதரி என்று அறிமுகப்படுத்திக் கொள்வது எவ்வளவு சாதரணமோ அவ்வளவு சாதாரணம். ஆனால் இதை ஒரு அசாதாரண நிகழ்வு போல் சொல்ல வேண்டியிருப்பதன் காரணம் கலாச்சார மதிப்பீடுகள்தான். கணவனை விட மனைவி உயர்ந்த நிலையில் இருப்பதை ஆணாதிக்க க‌லாச்சாரமும், ஆணாதிக்க மனமும் அனுமதிப்பதில்லை. பெண் பார்க்கும் போதே மாப்பிள்ளையை விட குறைவாகப் படித்த பெண், உயரம் குறைவாக உள்ள பெண் என்று பலவகையிலும் பெண் ஆணைவிட குறைவானவளாக இருக்க வேண்டும் என்று பார்ப்பவர்கள்தானே நாம். ஒரேயொரு விதிவிலக்கு இருக்கின்றது, பொருட்செல்வம். பெண் மாப்பிள்ளையைவிட செல்வம் மிக்கவளாக இருந்தால் அந்தப் பெண் வேண்டி விரும்பிக் கட்டிக் கொள்ளப்படுவாள். அவளுடைய சொத்து மாப்பிள்ளையின் சொத்தாக ஆகிவிடுமல்லவா? அதுதானே நமது கலாச்சாரம்?

 பெண்களின் பெயரில் ஆண்கள்தான் அதிகாரம் செலுத்துவார்கள் என்கின்ற வாதம் நமது கலாச்சார சட்ட திட்டங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டது. எனினும், பெண் ஆணுக்குக் கட்டுப்பட்டவள்தான். கலெக்டராகவே ஆனாலும், மந்திரியாகவே ஆனாலும், அதிபராகவே ஆனாலும் பெண் ஆணுக்குக் கட்டுப்பட வேண்டும். பெண் ஆணுக்குக் கட்டுப்பட்டுத்தான் இருக்க வேண்டும் என்கின்ற இந்தக் கலாச்சாரம் நீடிக்கின்ற வரையில் வீட்டுக்குள் அடைத்து வைக்கப்பட்டிருக்கும் பெண்கள் வேலைக்குச் சென்றாலும், சட்டமன்றங்களுக்குச் சென்றாலும் நீடிக்கத்தான் செய்யும் என்பது இந்த வாதத்தின் சாரம்.
 நிலைமை அப்படித்தான் இருக்கின்றது என்பதில் மாற்றுக் கருத்து இல்லை. ஆண் என்றால் சம்பந்தப்பட்ட பெண்களின் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த ஆண்கள் மட்டுமல்ல, மற்ற ஆண்களிடமும் அடக்க ஒடுக்கமாகத்தான் நடந்து கொள்ள வேண்டும். இந்தக் கலாச்சார விழுமியம் சாத்தியமான அனைத்து வழிகளிலும் இடைவிடாமல் மறுஉற்பத்தி செய்யப்பட்டுக் கொண்டே இருக்கின்றது. மதம், கல்வி, ஊடகங்கள் அதைச் செய்து கொண்டிருக்கின்றன. (அதிலும் நமது சூப்பர் ஸ்டார்கள் பேசுகின்ற பஞ்ச் டயலாக்குகள் பொறுத்துக் கொள்ளவே முடியாத கலாச்சார வன்முறையாகும்).
 நமது நாடு என்றில்லை. மற்ற நாடுகளிலும் இதுதான் நிலைமை.

 "உள்ளம் குதூகலிக்கும் எண்ணிக்கையில் பெண்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட போதும் ருவாண்டாவின் பெண் எம்பிக்கள் (56.3%!) பாலினப் பிரச்சனைகளில் போதுமான அளவு கூடுதலாக எதையும் செய்து விடவில்லை" என்று விமரிசிக்கப்படுகிறார்கள். 2007 ம் ஆண்டு ஆக்ஸ்போர்ட் பல்கலைக்கழக பதிப்பகத்தால் வெளியிடப்பட்ட 'நாடாளுமன்றத்தில் அதிகரித்துள்ள பெண்களின் பிரதிநிதித்துவத்தின் தாக்கம்: ருவாண்டா அனுபவம்' என்கிற ஆய்வில், அதன் ஆசிரியர்கள் டேவ்லின் மற்றும் எல்ஜியே ஆகியோர் கடந்த ஏழு வருடங்களில் அவர்கள் பெண்களுக்கு அதிகாரமளிக்கும் ஒரேயொரு முக்கியமான சட்டத்தை நிறைவேற்றுவதில் மட்டுமே வெற்றி பெற்றுள்ளார்கள் என்கின்றனர்; அதற்கு முன்னர் பாலியல் பலாத்காரம், பாலியல் சித்ரவதை, அன்னையர் உரிமைகள் மற்றும் பெண்களுக்கான இடஒதுக்கீடு உள்பட பல சட்டங்கள் நிறைவேற்றப்பட்டன. அத்தகைய பதவிகளுக்கு பெண்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்படுவது மட்டும் போதுமானதில்லை என்பது தெளிவு. அதனினும் பெரிய பெண்களின் மக்கள்தொகையின் வாழ்நிலைமைகளில் மாற்றம் ஏற்படுத்த வேண்டும் என்றால் அவர்கள் உரக்கப் பேச வேண்டும்.

 "பாகிஸ்தானைவிடவும் இது வெளிப்படையாக வேறு எங்கும் இல்லை. இந்த நாட்டில் இரண்டு பத்தாண்டுகளுக்கு முன்னர் ஒரு பெண் பிரதமராக இருந்தார். அதிகாரத்தில் இருந்தபோது பெனாசிர் புட்டோவால் ஹீடூட் சட்டத்தின் சர்ச்சைக்குரிய பகுதிகளில் எதையும் மாற்ற முடியவில்லை. வல்லாங்கிற்கு உள்ளான பெண்கள் தங்களுக்கு ஆதரவாக நான்கு ஆண் சாட்சிகளையும் அவர்களே கொண்டு வர வேண்டும், இல்லை எனில்  அவர்கள் 'விபச்சாரத்தில் ஈடுபட்டதற்காக' கல்லால் அடித்துக் கொல்லப்படுவார்கள்', என்பதும் அதில் அடங்கும். 2000த்தில் சட்டமன்றத்தில் 17.5% இடங்களை நாடாளுமன்றம் பெண்களுக்காக ஒதுக்கீடு செய்தது; 342 பேர் கொண்ட நாடாளுமன்றத்தில் 60 இடங்கள் பெண்களுக்கு. எனினும், 2009ம் ஆண்டு ஸ்வாட் பள்ளத்தாக்கிற்காக அரசாங்கம் 'நிஜாம் இ அடில் ஷரியா' என்கின்ற சட்டத்தை நிறைவேற்றியது; பெண்கள் பள்ளிக்குச் செல்வதையும், வேலைக்குச் செல்வதையும் தடுப்பது அச்சட்டத்தின் பிற்போக்கான அம்சங்களில் சிலவாகும். எனினும், செர்ரி ரஹ்மான் தவிர வேறு எந்த பெண் பாராளுமன்ற உறுப்பினரும் அதை எதிர்க்க முன்வரவில்லை". (சுஹாசினி ஹைதர், தி ஹிந்து, 12.3.10).

 பாகிஸ்தானைவிட இந்தியாவில் பெண்களின் நிலைமை பொதுவாகப் பரவாயில்லை என்றபோதும் பெண்கள் அதிகாரத்திற்கு வந்துவிடுவதாலேயே பெண்களின் நிலைமை பெரிதாக மாறிவிடுவதில்லை என்பது இங்கேயும் உண்மைதான். ஒரு பெண் பிரதமராக இருந்திருக்கிறார்; பல பெண் அமைச்சர்கள் இருக்கின்றனர்; பெண் முதலமைச்சர்கள் இருந்திருக்கின்றனர்; இருக்கின்றனர். ஆனால் பெண்களின் பிரச்சனைகள் அதிகம் பெண்களின் நிலையிலிருந்து விவாதிக்கப்படுவதில்லை; மிகப் பெரும்பான்மையான பெண்களின் வாழ்க்கையில் குறிப்பிடத்தகுந்த எந்த மாற்றமும் இல்லை. ஒரே மாதிரியான செயலைச் செய்கின்ற ஆணுக்கு ஒரு நீதி, பெண்ணுக்கு ஒரு நீதி என்பது தொடரத்தான் செய்கின்றது. வரதட்சிணைக் கொலைகள், மரியாதைக் கொலைகள், ஈவ்டீசிங் கொலைகள், பாலியல் வன்முறைகள், குடும்ப வன்முறைகள், பெண் சிசுக் கொலைகள், பெண்கள் பாலியல் தொழிலில் ஈடுபடுத்தப்படுவதற்காகக் கடத்தப்படுவது உள்ளிட்ட ஏராளமான கொடூரங்கள் நடந்து கொண்டுதான் இருக்கின்றன. அத்துடன் பெண்களைத் தற்கொலைக்குத் தள்ளும் கலாச்சார விழுமியங்கள், சட்டதிட்டங்கள் வேறு. (பொதுவாக இந்தியாவில் நடைபெறும் கொலைகள் மற்றும் தற்கொலைகளில் பெரும்பாலானவை கலாச்சார காரணங்களுக்காகத்தான் நடக்கின்றன என்பது கண்கூடு).

 இந்த இடத்தில் இத்தாலிய மார்க்சிய அறிஞர் அந்தோனியோ கிராம்ஷியை நாம் நினைவுறுத்திக் கொள்வது மிகவும் பொருத்தமாக இருக்கும். 'ஆட்சி அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றுவது என்பது வெறும் அகழியைத் தாண்டுவது போலத்தான். அதற்கப்பால் கலாச்சாரம் என்கின்ற கோட்டை கொத்தளங்கள் இருக்கின்றன' என்பது அவரது கூற்று. பெண்களுக்கு 33% இடஒதுக்கீடு சட்டமாக ஆவது என்பது வெறும் ஆட்சி அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றுவது போலத்தான். அதாவது வெறும் அகழியைத் தாண்டுவது போலத்தான். அகழியைத் தாண்டுவதே கோட்டையைக் கைப்பற்றுவதாக ஆகிவிடாது.

 இப்போது கோட்டையைக் கைப்பற்ற வேண்டிய வேலை பாக்கியிருக்கின்றது. அந்த வகையில் கலாச்சார தளத்தில் ஏற்கனவே பல அமைப்புகள் செயல்பட்டுக் கொண்டிருந்தாலும் அது பெருமளவு போதுமானதாக இல்லை. அதைப் பெருமளவு அதிகரிக்க வேண்டியிருக்கின்றது. ஆணுக்குப் பெண் கட்டுப்பட வேண்டும் என்கின்ற அடிப்படையான கலாச்சார விழுமியத்தை, கோட்டை கொத்தளத்தை உடைத்து நொறுக்கி து£ள்து£ளாக ஆக்க வேண்டியிருக்கின்றது. இருந்த இடம் தெரியாமல் துடைத்து எறியவும் வேண்டும். ஆண்கள் செய்யக் கூடிய எந்த வேலையையும் செய்யக் கூடியவர்களாக பெண்களை உருவாக்குவதுடன் கூடவே இதைச் செய்ய வேண்டும். (அதே போல் பெண்ணுக்கு மட்டுமே என்று இதுநாள் வரை ஒதுக்கப்பட்டிருந்த சமையல், துணி துவைத்தல், வீட்டைப் பராமரித்தல், குழந்தைகளை வளர்த்தல் போன்ற வேலைகளை ஆண்களும் செய்கின்ற கலாச்சாரத்தை உருவாக்கி வளர்க்க வேண்டும். அதாவது பெண்களுக்கான அந்த ஒதுக்கீட்டை ரத்து செய்ய வேண்டும்). அப்போது பெண்கள் சுதந்திரமாக சிந்திக்கக் கூடியவர்களாகவும், செயல்படக் கூடியவர்களாகவும் பரிணாமம் கொள்வார்கள். பெண்களுக்கு அதிகாரம் வழங்குவது என்கிற செயல் தன் முழுபலனையும் அப்போதுதான் அடையும்.

பொதுவாகவே வெறும் அரசியல் நடவடிக்கைகள் மட்டுமே பொருளாதர, கலாச்சார தளங்களில் முழுமையான பலன்களை ஏற்படுத்தி விடுவதில்லை. எடுத்துக் காட்டாக, தீண்டாமை ஒரு குற்றம் என்று சட்டம் போட்டு சுமார் ஐம்பது ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன. ஆனால் சட்டம் போட்டவுடனேயே தீண்டாமை மறைந்து விட்டதா என்ன? சட்டத்தை நிறைவேற்ற வேண்டியவர்களே தீண்டாமையைக் கடைப்பிடிக்கிறார்கள். அது இன்னும் நீடித்துக் கொண்டுதான் இருக்கின்றது. வரதட்சணை கொடுப்பதும், வாங்குவதும் குற்றம் என்று சட்டம் போட்டு பல பத்தாண்டுகள் ஆகிவிட்டன. ஆனால் அது இன்னும் பரவலாகத் தொடர்வது மட்டுமின்றி, அதை அமல்படுத்த வேண்டிய அதிகாரிகளே அந்தக் குற்றங்களைச் செய்கின்றவர்களாக இருக்கின்றார்கள். அரசின் சட்டங்களை விட கலாச்சாரச் சட்டங்கள் வலுவானவையாக இருக்கின்றன என்பதுதான் இதன் பொருள். இந்தக் கலாச்சாரச் சட்டங்களை ஒழிக்காமல் அரசின் சட்டங்கள் எதிர்பார்க்கின்ற பலனை முழுமையாகத் தராது. அதற்காக எந்த பலனையும் தருவதே இல்லை என்கின்ற முடிவிற்கு வந்துவிட வேண்டாம். இந்தச் சட்டங்கள் போடப்பட்டிருப்பதால்தான் தீண்டாமைக் கொடுமைக்கு ஆளாகின்றவர்கள் புகார் கொடுக்க முடிகின்றது. வரதட்சணைக் கொடுமைக்கு ஆளாகின்றவர்கள் புகார் கொடுக்க முடிகின்றது. இந்தச் சட்டங்கள் இல்லை என்றால் அத்தகைய செயல்கள் எல்லாம் குற்றமாகவே கருதப்படாது என்பதை மனதில் கொள்ள வேண்டும்.

மகளிர் இடஒதுக்கீடு மசோதாவைச் சட்டமாக்குகின்ற காங்கிரசும் அதன் கூட்டணிக் கட்சிகளும், அதை ஆதரிக்கின்ற வகுப்புவாத பாஜக-சிவசேனை போன்ற கட்சிகளும் கலாச்சார தளத்தில் உடைப்பை ஏற்படுத்த தங்களது அணிகளைக் களத்தில் இறக்கிவிடுவார்களா? குறிப்பாக, பெண் ஆணுக்கு அடிமை என்பதை தன்னுடைய தத்துவமாகக் கொண்டிருக்கின்ற பாஜக செய்யுமா? காங்கிரஸ் போன்ற கட்சிகள் கிட்டத்தட்ட கலாச்சார தளத்தில் செயல்படுவதே இல்லை. பாஜகவிற்கோ கலாச்சார தளம்தான் முதன்மையான தளம். மற்றதெல்லாம் அடுத்துதான். ஆனால், இருக்கும் பிற்போக்குக் கலாச்சாரத்தைக் கெட்டிப்படுத்துவதுதான் அதன் நோக்கம்.

 பாஜக இச்சட்டத்தை ஆதரிப்பதை பின்வருமாறுதான் விளங்கிக் கொள்ள முடியும். கலாச்சார தளத்தில் எந்த மாற்றமும் இல்லாதபோது பெண் எம்பியானால் என்ன, மந்திரியானால் என்ன, இதையும் நமது வாக்கு வங்கியை விரிவுபடுத்துவதற்குப் பயன்படுத்திக் கொள்ளலாம் என்பது அவர்களது எண்ணமாக இருக்க வேண்டும். இப்பிரச்சனை உள்ளிட்ட பல்வேறு கலாச்சாரப் பிரச்சனைகளில் இயக்கம் நடத்திக் கொண்டிருக்கும் இடதுசாரி முற்போக்கு சக்திகளை அவர்கள் ஏற்கனவே தங்களது எதிரிகளாகப் பிரகடனப்படுத்தியுள்ளார்கள். இந்த இயக்கங்களும், இதர ஜனநாயக எண்ணம் கொண்ட இயக்கங்களும் கலாச்சார தளத்தில் பெண் விடுதலைக் கோரிக்கைகளை முன்னெடுத்துச் செல்லும்போது, அதைத் தீவிரப்படுத்தும்போது பாரதீயக் கலாச்சாரம் என்கின்ற பெயரில் அதுவும் அதன் தத்துவக் கூட்டாளிகளும் நிச்சயமாக எதிர்த்தாக்குதல் நடத்தாமல் இருக்கப் போவதில்லை.
   
 அரசியல் நடவடிக்கைகள் கலாச்சார, பொருளாதார விளைவுகளையும் உண்டாக்குகின்றன; கலாச்சார நடவடிக்கைகள் அரசியல், பொருளாதார விளைவுகளையும் உண்டாக்குகின்றன; பொருளாதார நடவடிக்கைகள் அரசியல், கலாச்சார விளைவுகளையும் உண்டாக்குகின்றன.

 கீற்று.காம் (மார்ச் 29, 2010)

சாதிக் காலாச்சாரமும் பொருளாதர அடித்தளமும்

மனித மாண்புகள், சட்டங்கள் என்று எதைப் பற்றியும் கவலைப்படாமல் ஊர் கூடி பகிரங்கமாகக் கலாச்சாரக் காரணங்களுக்காகப படுகொலைகள் செய்யும் சம்பவங்கள் நிறைந்த ஹரியானாமாநிலத்தில் (இது பொதுவாக செழிப்பான மாநிலம் என்று வரையறுக்கப்பட்டுள்ளது) சாதித் தாண்டியும், மதம் தாண்டியும் நடக்கும் திருமணங்கள் அதிகமாகிக் கொண்டிருக்கின்றன. இது ஆச்சரியமாகத்தான் இருக்கும். ஆனால் இதற்குக் காரணம் சாதி மறுப்பு இயக்கம் எதுவும் அல்ல. ஏனெனில், அப்படி பிரத்தியேகமாக எதுவும் அங்கு இல்லை. பின், வேறு எதுதான் காரணம்?

பெண் சிசுக் கொலை. அதனால் ஆண்களின் எண்ணிக்கையுடன் ஒப்பிடுகையில் பெண்களின் எண்ணிக்கைக் கணிசமாகக் குறைந்து விட்டது. 2001ம் ஆண்டு மக்கள் தொகைக் கணக்கெடுப்பின்படி 1000 ஆண்களுக்கு வெறும் 881 பெண்களே இருந்தனர். சில மாவட்டங்களில் 800க்கும் கீழே விழுந்து கிடக்கின்றது இந்த எண்ணிக்கை. இது ஆறு வயது வரை உள்ள குழந்தைகளின் ஆண், பெண் விகிதாச்சாரக் கணக்கு. இப்படி பெண்களின் எண்ணிக்கை குறைந்து கொண்டே போனால் ஏராளமான சமூகப் பிரச்சனைகள் வரும் என்பதை அறிஞர்கள் பலர் உணர்த்தியிருக்கின்றார்கள்.

மணந்து கொள்ள பெண் கிடைக்காமல் ஆண்கள் பலர் திருமணமாகாதவர்களாகவே வாழ்க்கையை ஓட்ட வேண்டியிருக்கும். அது இருக்கும் பெண்களின் வாழ்க்கையை ஆபத்துக்குள்ளாக்கும். பெண்கள் வல்லாங்கு செய்யப்படுவது, பாலியல் தொழில் பெருகுவது, ஆண் பெண் உறவில் பதட்டமும், இறுக்கமும் அதிகரிப்பது, திருமணத்திற்கு அப்பாற்பட்ட உறவுகள் அதிகரிப்பது, அதனால் ஏற்படும் சிக்கல்கள் என்று இந்தப் பட்டியல் நீள்கின்றது. ஆனால், யாரும் முற்றிலும் எதிர்பாராத இரு விளைவுகளை இப்பிரச்சனை உண்டாக்கியிருக்கின்றது.

ஜாட் சாதியைச் சேர்ந்த பல்ஜித் சிங் ஒரு லாரி ஓட்டுநர். 35 வயது வரை திருமணம் ஆகவில்லை. ஏனெனில், பெண்ணே கிடைக்கவில்லை. இனி வேறு வழியில்லை என்று அசாமைச் சேர்ந்த 16 வயது ஏழை முஸ்லிம் பெண் சோனா காதும்மை மணந்து கொள்கிறார். அவர்கள் இருவருக்கும் இப்போது ஒரு குழந்தையும் இருக்கின்றது.

இப்போது ஹரியானாவில் இத்தகைய திருமணங்கள் சகஜம். ஹரியானா மாப்பிள்ளை, அசாமியப் பெண் (அல்லது சத்தீஸ்கர். ஆந்திரப்பிரதேசப் பழங்குடியினப் பெண்கள்). அவர் எந்த சாதியாக இருந்தாலும் பிரச்னையில்லை. பெரும்பாலும் ஏழைப் பழங்குடியினப் பெண்கள், ஏழை இஸ்லாமியப் பெண்கள்தான் இப்படித் தேர்வு செய்யப்படுகின்றார்கள். தலித் பெண்கள் மணம் செய்து கொள்ளப்படுகிறார்களா, இல்லையா என்பது குறித்து விவரம் இல்லை.

பெண் சிசுக் கொலைக்கு எதிராகப் பிரச்சாரம் செய்யும் ரெட் கிராஸ் சொசைட்டி பிவாண்டி மாவட்டத்தில் மட்டும் இது போல் 100 மணமகள்கள் இறக்குமதி செய்யப்பட்டுள்ளனர் என்கின்றது. இதற்கென்றே பிரத்தியேகமாக தரகர்கள் இருக்கின்றார்கள். இத்திருமணத்திற்காக சிங் பெண் வீட்டாருக்கு நல்ல தொகையும் கொடுத்திருக்கின்றார். வரதட்சணை போய் பரிசம் போடுவது வந்து விட்டது. தான் இப்போது சௌகரியமாக இருப்பதாக அவர் கூறுகின்றார். அவரது நண்பர்களெல்லாம் அவரைப் பார்த்து பொறாமைப்படுகின்றார்களாம். எங்களுக்கும் இதுபோல் பெண் கிடைக்க என்ன வழி என்று அவரைக் கேட்கிறார்களாம். (ஆதாரம்:தி எகனாமிஸ்ட், மார்ச் 4, 2010).

ஒரு பக்கம் சாதிக்கும், மதத்திற்கும் அப்பாற்பட்டவை என்கின்ற பெருமை இத்திருமணங்களுக்கு இருந்தபோதும், சாதி, மத, ஆணாதிக்கம் என்பது வெறொரு ரூபத்தில் வெளிப்படுகின்றது. முஸ்லிமான சோனா இப்போது ’இந்து’வாகிவிட்டார். அல்லது இந்துவாக்கப்பட்டுவிட்டார். அவர் ஜாட் சாதியின் கலாச்சாரத்தையே கடைப்பிடிக்க வேண்டியவராகவும் இருக்கின்றார். அவரது ஏழ்மையை அவரது மதம் போக்கவில்லை. இந்துக்களின் ஏழ்மையையும் அல்லது வேறு எந்த மதத்தவரின் ஏழ்மையையும் அவர்களது மதம் போக்குவதில்லை. ஒன்று அதை நியாயப்படுத்தும் அல்லது வெற்றுச் சமாதானம் கூறும். இதுதானே உண்மை நடப்பு?

இன்னொரு பக்கம் ஆண்களைப் பொருத்த வரையில் அவர்களது சாதியோ அல்லது மதமோ தங்களது தனிமைப் பிரச்சனையைத் தீர்க்கவில்லை. ஆனால் தங்களது சாதியையும், மதத்தையும் விடாமல் வைத்துக் கொள்ள முடிகின்றது. அதே போல் ஆணாதிக்கத்தையும் தொடர முடிகின்றது. காதல் திருமணங்களிலேயே இதுதான் நடக்கின்றது. மேலும், இப்படி இறக்குமதி செய்யப்பட்ட பெண்களில் பெரும்பாலோர் பிராணிகளைப் போல்தான் நடத்தப்படுகின்றார்கள். சொந்த சாதி, சொந்த மதப் பெண்களுக்கே அதுதான் நிலைமை எனும்போது, இப்படி விலைக்கு வாங்கப்பட்ட பெண்களின் நிலைமை என்னவாக இருக்கும் என்பதைச் சொல்ல வேண்டியதில்லை.

இந்த இடத்தில்தான் கலாச்சாரக் காவலர்களான ’கப் பஞ்சாயத்துகள்’ (ஜாட் சாதிப் பஞ்சாயத்துகள்) நடத்தும் ஆதிக்க சாதி அல்லது சாதிகளின் ஆதிக்க வர்க்கங்கள் ஒழுக்கம் என்பதை ஒரு உத்தியாகப் பயன்படுத்துவது அம்பலமாகின்றது. கப் பஞ்சாயத்துகள் என்பது என்ன? ஒரு கோத்திரத்திற்குள் திருமணம் செய்து கொள்வதைத் தடுக்கும் அல்லது அப்படிச் செய்து கொண்டவர்களைத் தண்டிக்கும் ஒரு நிறுவனம். நிறுவனம் என்ற உடனேயே எங்கே பதிவு செய்து வைத்திருக்கின்றார்கள் என்று தேட வேண்டாம். எங்கேயும் கிடைக்காது. அரசியல்வாதிகள்தான் வாக்குகளுக்காக இவர்களைத் தேடி வருவார்கள். அரசாங்கம் இவர்களைத் தேடி வராது. இவர்கள் மீது கை வைக்கவும் பயந்து கொள்ளும். இதற்கு வெறும் சாதி குணம் மட்டும் இருக்கின்றதா அல்லது வர்க்க குணமும் இருக்கின்றதா?

ஒரு கோத்திரத்திற்குள் திருமணம் செய்து கொள்வதை தடுக்கும் இந்த சபையால் உண்டாக்கப்பட்ட பிரச்சனைகள் பற்றி ’அவுட்லுக்’ இதழ் (ஏப்ரல் 26, 2010)நடத்திய ஆய்வு பின்வரும் முடிவுகளைத் தருகின்றது. ’’பிவானி. ஜஜ்ஜார், ரோடக் ஆகிய மாவட்டங்கள் மிகவும் பாதிக்கப்பட்டவை. கப் பஞ்சாயத்துகளால் சமீபத்தில் எழுப்பப்பட்ட பிரச்சனைகளில் பெரும்பாலானவைற்றிற்கு ஆதாரமாக இருப்பது தனிப்பட்ட தகராறுகள் அல்லது நில அபகரிப்பு முயற்சிகளாகும். அப்படி இல்லை எனில், அவை பஞ்சாயத்து அரசியல் தொடர்பானவையாக இருக்கின்றன. ‘சட்டத்திற்குக் கட்டுப்படாத இந்த பஞ்சாயத்துகள் (கங்காரு கோர்ட்ஸ்) ஆதரவற்ற ஏழைக் குடும்பங்களையே தாக்குகின்றன. செல்வாக்கு மிக்க குடும்பங்களை எப்போதுமே குறி வைப்பதில்லை என்பது அனைவரும் அறிந்ததுதான்’ என்று ஹரியானா நிர்வாகச் சீர்திருத்த ஆணையத்தின் உறுப்பினரும், கப் பஞ்சாயத்துகளின் சித்திரவதைகளுக்கு எதிராகப் பிரச்சாரம் செய்பவருமான டாக்டர்.டி.ஆர்.சௌத்ரி கூறுகின்றார். பிரச்சனைகள் வசதிக்கு ஏற்றபடி பொறுக்கி எடுத்துதான் எழுப்பப்படுகின்றன. பெரும்பலான சமீபத்திய பிரச்சனைகளில் சமூகக் கலாச்சாரத்தைப் பாதுகாப்பது என்பதைவிட மற்ற அம்சங்களே அவை எழுப்பப்படுவதற்கு முக்கிய காரணமாக இருந்தன’’

“’இந்நாட்களில் கப் பஞ்சாயத்துகள் எங்களது பாரம்பரியத்தை உயர்த்திப் பிடிக்கவில்லை. ஆனால், ரகசியமான உள்நோக்கங்களுக்காக அழித்துக் கொண்டிருக்கின்றன. அதன் மூலம் கிராமப்புற ஹரியானாவில் வாழ்க்கைத் துணையைக் கண்டுபிடிப்பதைக் கடினமாக்கிக் கொண்டிருக்கின்றன’’ என்கிறார் டாக்டர் சதீஷ் கெலாவட்.

ஹரியானா கிராமங்களில் பல்வேறு வகையான தடைகள் நடப்பில் இருக்கின்றன. ஒரு கோத்திரத்திற்குள் திருமணம் செய்து கொள்வது அண்ணன் தங்கை திருமணம் செய்து கொள்வதைப் போல என்று தடுக்கப்பட்டிருக்கின்றது, அதே போல் ஒரு கிராமத்திற்குள் வாழும் ஆண் பெண்களுக்கு இடையிலான திருமணங்களும் தடை செய்யப்பட்டிருக்கின்றன. அது மட்டுமின்றி சில கிராமங்கள் சகோதர கிராமங்களாகக் கருதப்பட்டு அந்த கிராமங்களைச் சேர்ந்தவர்களுக்கு இடையிலான திருமணமும் தடை செய்யப்பட்டிருக்கின்றது. இவற்றை மீறுபவர்கள் தண்டிக்கப்படுவார்கள். ஆனால், அனைவரும் அல்ல. சில உதாரணங்களைப் பார்க்கலாம்.

“’ஹரியானாவின் ஹிஸ்ஸார் மாவட்டத்தில் இருக்கின்றது பாய்னி பாத்ஷாபூர் என்கிற ஊர். அந்த ஊரைச் சேர்ந்த பல்வந்த் சிகாக் ஒரு பணக்கார விவசாயி. ஒரே கிராமத்தைச் சேர்ந்தவர்களுக்குள் திருமண உறவு கூடாது என்கின்ற கடுமையான சட்டதிட்டங்களை மீறி அவர் அதே ஊரைச் சேர்ந்த ராஜ்பாலா கோதாரா என்கின்ற பெண்ணை 1997ல் மணந்து கொண்டார். “நான் சமூக ரீதியாகவும், பொருளாதார ரீதியாகவும் நல்ல நிலையில் இருப்பதால் கப்பின் ஆட்சேபணையை என்னால் எதிர்க்க நிற்க முடிந்தது. எனக்கு அரசியல் தொடர்புகள் இருப்பதாலும், சட்டம் தெரியும் என்பதாலும், அடித்தால் பதிலடி கொடுக்க முடியும் என்பதாலும் எங்கள் திருமணத்திற்கு எதிராக ஆரம்பத்தில் வெளிப்பட்ட முணுமுணுப்புகள் மெல்ல அடங்கிவிட்டன’’ என்கின்றார்.

ஆனால், பிவானி அருகிலுள்ள சமாஸ்பூர் கிராமத்தைச் சேர்ந்தவர் ஸ்ரீபகவான். லேகா கோத்திரத்தைச் சேர்ந்த இவர் ராஜஸ்தான் காவல்துறையில் பணிபுரிகின்றார். அவர் தனது பக்கத்து கிராமத்தைச் சேர்ந்த அனிதா ஜீத்ராவை மணந்தார். அவர்கள் இருவரும் வெவ்வேறு கோத்திரங்களைச் சேர்ந்தவர்கள் என்ற போதும், தங்களுக்கிடையில் சகோதரத்துவத்தைக் கடைப்பிடிககும் 12 கிராமங்களில் இரண்டைச் சேர்ந்தவர்கள் என்கிற பெயரில் கப் பஞ்சாயத்து அத்திருமணத்தை எதிர்த்தது. அதாவது எந்தவித ரத்த சம்பந்தமும் இல்லாத அதுவும் அண்ணன் தங்கைக்கு இடையில் நடந்த திருணமாம். நாசமாப் போச்சு. ஆனால், உண்மையில் அந்த எதிர்ப்புக்கு வேறு பொருள் சார்ந்த, அதிகாரம் சார்ந்த காரணங்கள் இருந்தன.

பகவானின் தந்தை ரண்பீர்சிங் ஒன்று அந்தத் திருமணத்தை ரத்து செய்ய வேண்டும் அல்லது அவருக்குச் சொந்தமான 8.5 ஏக்கர் நிலத்தை பஞ்சாயத்தாரிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு கிராமத்தை விட்டு குடும்பத்துடன் வெளியேற வேண்டும் என்று கப் உத்தரவிட்டது. அவர்கள் மறுத்தபோது, சாதிப் பஞ்சாயத்து குண்டர்கள் அவர்களது நிலங்களைத் தாக்கினர். இரண்டு ஆழ்துளை கிணறுகளை அழித்தனர். பகவான் காவல்துறையைச் சேர்ந்தவர் என்பதை கவனத்தில் கொள்ளவும். சட்டத்தை அமல்படுத்தும் துறையைச் சேர்ந்தவருக்கே இந்தக் கதி.

பகவானின் குடும்பம் காவல்துறையில் புகார் அளித்துள்ளது. எப்படியாயினும், கலாச்சாரக் காவலர்கள் கலாச்சார விஷயங்களில் மட்டும் தலையிடுவதில்லை, கலாச்சாரத்தை நிலைநாட்ட பொருளாதார விஷயங்களிலும் தலையிடுகின்றனர். நிலத்தைப் பறிக்க அவர்களுக்கு என்ன உரிமை இருக்கின்றது? வன்முறையைப் பிரயோகிக்கின்றனர். இந்த பயத்திலேயே பலர் உரிய வயதை எட்டியும் திருமணம் ஆகாமல் தவிக்கின்றனர்.

ரண்பீர் சிங் விஷயத்தில் இன்னொரு கோணமும் இருக்கின்றது. கிராமத் தலைவர் (சர்பஞ்ச்) தேர்தலில் அவரது குடும்ப உறுப்பினர்கள் வேறொரு பெண் வேட்பாளரை ஆதரித்தார்களாம். ஆனால் அவர் தோற்றுவிட்டார். வெற்றி பெற்ற தலைவர் தன்னைப் பழிவாங்க தன்னுடைய அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தினார் என்று கூறும் சிங் “தன்னைக் கிராமத்தைவிட்டு தூக்கி எறிந்து விடுவோம் என்று மிரட்டியதால் அவர்கள் மீது காவல்துறையில் புகார் கொடுக்க வேண்டியதாயிற்று’ என்கிறார். நீதிமன்ற உத்தரவின் படி அவரது குடும்பத்தையும். வயலையும் பாதுகாத்துக் கொண்டிருக்கின்றார்கள். தலைவர் இடைநீக்கம் செய்யப்பட்டுள்ளார். ரண்பீர் சிங்கிற்கு அரசு நிர்வாகத்தின் ஆதரவு இருக்கின்றது என்று தெரிந்ததும் இப்போது அந்தக் கலாச்சாரக் காவலர்கள் சமரசத்திற்கு முயற்சித்துக் கொண்டிருக்கின்றார்களாம்.

மற்றொரு உதாரணம். ஹரியானா முன்னாள் முதல்வர் பன்சிலாலின் பேத்தி சுருதி சௌத்ரி, பிவானி தொகுதியின் மக்களவை உறுப்பினர். அவர் ஒரு அசாமிய இளைஞரை மணந்து கொண்டபோது யாரும் ஆட்சேபிக்கவில்லை. அவரது குடும்பத்தைச் சேர்ந்த பலர் அவர்களது ஜாட் சாதிக்கு வெளியே திருமணம் செய்து கொண்டிருக்கின்றார்கள். எந்தப் பிரச்சனையையும் யாரும் எழுப்பவில்லை. (செல்வந்தர்கள் சாதி மறுப்புத் திருமணம் செய்து கொண்டால் யாரும் ஆட்சேபிக்க மாட்டார்கள் என்று பெரியார் ஒரு முறை கூறியிருப்பதை இவ்விடத்தில் கவனப்படுத்தலாம். அதாவது பொருளாதார அல்லது வர்க்கக் காரணிகளையும் அவர் கணக்கில் எடுத்துக் கொண்டிருந்திருக்கிறார் அல்லது எடுத்துக் கொள்ள வேண்டியிருந்தது என்பதற்கு இது ஒரு உதாரணம்).

ஆனால், அந்தக் கிராமத்திற்கு அருகிலுள்ள கார்காடி கிராமத்தைச் சேர்ந்த தலித் இளைஞரான சுரேந்தர் ஜாட் சாதியைச் சேர்ந்த பூனம் என்கின்ற பெண்ணை மணந்தபோது பெரும் ரகளையாகிவிட்டது. கப் அவர்களைப் பலவந்தமாகப் பிரித்து, பூனத்திற்கு வேறிடத்தில் திருமணம் செய்து வைத்தது. அதிலிருந்து தப்பிய அவர், ஏற்கனவே தப்பியோடியிருந்த சுரேந்தருடன் மீண்டும் இணைந்தார். அவர்கள் பல மாதங்கள் தலைமறைவாகத்தான் வாழ்ந்தார்கள். எம்பி சுருதியின் திருமணத்தை எதிர்க்காத நீங்கள் ஏன் எங்களது திருமணத்தை எதிர்க்கின்றீர்கள் என்று பூனமும், சுரேந்தரும் கேட்டபோது ’’அவர்கள் பெரிய மனிதர்கள்’’ என்று கலாச்சாரக் காவலர்கள் பதில் சொன்னார்களாம். பணம் இருந்தால் சாதியாவது, மதமாவது, மண்ணாவது.

நல்லது. இது மாதிரி ஏராளமான உதாரணங்களைக் கூறலாம். ஆங்கில ஊடகங்கள் அவற்றை பெருமளவில் வெளிக் கொண்டு வந்துள்ளன. சாதியோ, கலாச்சாரமோ பணக்காரர்களுக்கு ஒரு மாதிரியும், ஏழைகளுக்கு ஒரு மாதிரியும்தான் செயல்படுகின்றன. இம்மாதிரிப் பஞ்சாயத்துகளால் ஏழைகள் பலர் கொல்லப்பட்டு விட்டனர். அதாவது, ஏழைகள் சாதிக் கலாச்சாரத்தைக் கறாராகப் பின்பற்ற வேண்டும். இல்லை என்றால் தொலைத்துக் கட்டிவிடுவார்கள். அல்லது இழித்து ஒதுக்கிவிடுவார்கள்.

ஆனால் பணத்தின் முன் கலாச்சாரம் நாய் போல் வாலாட்டும். பணக்காரர்கள் அவர்கள் எந்தச் சாதியைச் சேர்ந்தவர்களாக இருந்தாலும் தங்களுக்கு ஆதாயம் என்றால் தேவைப்படும் போதெல்லாம் பயன்படுத்திக் கொள்வார்கள். எந்த முதலாளியும் சொந்த சாதிக்காரனை வேலைக்கு வைத்துக் கொள்வது சாதிப் பாசத்தினால் அல்ல. தன்னுடைய சுரண்டலுக்கு சாதி ஒரு கவசமாகப் பயன்படும் என்றுதான். சாதியின் பொருளாதார அடித்தளம், கலாச்சாரத்தின் பொருளாதார அடித்தளம் என்ன என்பது இப்போது புரிந்திருக்க வேண்டும்.

’அவுட்லுக்’ இதழின் சந்தர் சுதா தோக்ரா இந்த விவரங்கள் அடங்கிய தன்னுடைய கட்டுரையை பின்வருமாறு முடிக்கின்றார். “’அசாம், சத்தீஸ்கர், ஆந்திரப் பிரதேசம் ஆகிய மாநிலங்களின் வறிய பழங்குடியினப் பெண்களை ஜாட்டுகள் திருமணம் செய்து கொள்ளும் சமீபத்திய நடைமுறையை ஏன் கப் பஞ்சாயத்துகள் ஆட்சேபிப்பதில்லை ஜனவாதி மகிளா சமிதியின் (ஜனநாயக மாதர் சங்கத்தின்) மாநிலத் தலைவரான ஜக்மதி சங்வான் என்று கேள்வி எழுப்புகின்றார். ’இங்கே போதுமான பெண்கள் இல்லை. ஆதலால், வாரிசுகளை உற்பத்தி செய்யும் வேலையைச் செய்யும் இந்தப் பெண்கள் பிராணிகளைப் போல் நடத்தப்படுகின்றார்கள். இத்தகைய திருமணங்களை அல்லது நடைமுறைகளை எந்த சாதிப் பஞ்சாயத்தும் ஆட்சேபித்ததில்லை’ என்கிறார் அவர்.

“கிராமப்புற ஹரியானாவில் இது போன்ற குரல்கள் அதிகரித்துக் கொண்டிருக்கின்றன. போதுமான பெண்கள் இல்லை என்கின்ற ஒரே காரணத்திற்காக இளைஞர்களின் திருமண விஷயத்தில் கடுமையான பிரச்சனைகளைச் சந்தித்துக் கொண்டிருக்கும், காட்டுமிராண்டித்தனமான செயல்களைப் புரிவோர் என்று அபகீர்த்தி பெற்ற ஜாட் சாதியினரின் கப் பஞ்சாயத்துகள் வெகு விரைவில் அடங்கும்படி நிர்ப்பந்திக்கப்படலாம். தங்களுடைய ’சமூகப் பாதுகாப்பு நிகழ்ச்சி நிரலில்’ தனிப்பட்ட மோதல்களும், அரசியலும் ஊடுருவவது அவற்றின் வீழ்ச்சியை விரைவுபடுத்துவதை மட்டுமே செய்யும்’’.

இன்னும் சரியாகச் சொன்னால், பொருளாதார அடித்தளம் இல்லாமல், அதனால் உண்டாக்கப்படும் அல்லது உருவாகும் அதிகார அடித்தளம் இல்லாமல். சாதியோ, அல்லது அது போன்ற கலாச்சார பிற்போக்குத்தனங்களோ நீடிக்க முடியாது.

-அசோகன் முத்துசாமி ( masokansudha@gmail.com) நன்றி:கீற்று.காம். மார்ச் 2010

கோத்ரா:காரணமும் காரியமும்

அசோகன் முத்துசாமி

கோத்ரா ரயில் எரிக்கப்பட்டது சதியா விபத்தா என்கிற கேள்வி மீண்டும் எழுந்துள்ளது. காரணம், அகமதாபாத் விரைவு நீதிமன்றம் அந்த எரிப்பு வழக்கில் அளித்துள்ள தீர்ப்பு.
எரிப்பு சம்பவம் நடந்து, அதைக் காரணம் காட்டி சுமார் 1200க்கும் மேற்பட்ட மு°லிம்கள் வேட்டையாடப்பட்ட சில மாதங்களில் ரயில்வே துறை ஒரு விசாரணை நடத்தியது. அது அமைத்த பானர்ஜி கமிஷன் ரயில் எரிப்பு ஒரு விபத்து என்று அறிக்கை அளித்தது. ஆனால், நரபட்சிணி நரேந்திர மோடி அதை ஒப்புக் கொள்ளவில்லை. ஏன் ஒப்புக் கொள்ளவில்லை?
2002 பிப்ரவரி 27ம் தேதி ரயில் எரிகின்றது. 28ம் தேதி சங் பரிவாரம் பந்த் நடத்துகின்றது. அன்றிலிருந்து தொடர்ந்து பல நாட்கள் விட்டு விட்டு குஜராத் மாநிலமெங்கும் கலவரங்கள் நடக்கின்றன. மன்னிக்கவும். கலவரங்கள் அல்ல, மு°லிம்கள் மீதான தாக்குதல்கள் நடக்கின்றன. மோடி அதை நியாயப்படுத்துகின்றார். ஒவ்வொரு செயலுக்கும் அதற்கு இணையான எதிர்ச் செயல் உண்டு என்கிறார். ‘மு°லிம்கள்’ 59 இந்துக்களை, பெரும்பாலும் கரசேவகர்களை, கொழுத்தினார்கள். பதிலுக்கு நாங்கள் அவர்களை கொன்று குவிக்கிறோம். இதுதான் அவரது வாதம்.
இப்படிச் சொன்ன பிறகு ரயில் எரிந்தது விபத்தினால்தான் என்றால், படுகொலைகளை நியாயப்படுத்த முடியாது அல்லவா? ஆதலால், அவர் இது கோத்ரா ரயில் நிலையத்திற்கு அருகில் இருந்த சிக்னல் பாலியா என்கிற அரைச் சேரியைச் சேர்ந்த மு°லிம்கள்தான் ரயிலுக்கு திட்டமிட்டு தீ வைத்தார்கள் என்றார். அதற்கான சதியை அவர்கள் முதல் நாளே தீட்டி விட்டார்கள் என்றார். அவரது கட்சியும், அவரது அரசாங்கமும் அதையே சொன்னது. நியூட்டனின் விதிப்படி வேட்டையாடியது போதாதென்று இப்போது மேலும் 31 மு°லிம்களை சட்டபூர்வமாக வேட்டையாடப் போகின்றார்கள். நிற்க.
தீர்ப்பில் ஏகப்பட்ட ஓட்டைகள் இருக்கின்றன.
மவுலானா உமர்ஜி என்பவர்தான் பிரதான சதிகாரர் என்று காவல்துறை கடந்த ஒன்பது ஆண்டுகளாகக் கூறி வருகின்றது. குற்றப் பத்திரிக்கையில் அவரும், கோத்ரா நகராட்சியின் தலைவராக இருந்த பிலால் ஹீசேன் என்பவரும் முக்கிய சதிகாரர்கள் பட்டியலில் இடம் பெறுகின்றனர். ஆனால், அவர்கள் இருவரையும் சான்றுகளே இல்லை என்று நீதிமன்றம்  விடுவித்து விட்டது. எப்படி இருக்கிறது கதை? முக்கிய சதிகாரர்கள் என்னப்பட்டவர்களை நீதிமன்றம் விடுவிக்குமாம். ஆனால், சதிதான் நடந்தது என்று தீர்ப்பு வழங்குமாம்.
அயோத்தி வழக்கில் கடந்த செப்டம்பர் 30ம் தேதி அலகாபாத் உயர்நீதிமன்றம் அளித்த தீர்ப்பு போலவே இருக்கின்றது. பாபர் மசூதிக்குள் ராமர் சிலை திருட்டுத்தனமாக உள்ளே கொண்டு வைக்கப்பட்டது என்பதை ஏற்றுக் கொள்ளுமாம். ஆனால், ராமர் அங்குதான் பிறந்தார் என்கிற சங்பரிவாரத்தின் வாதத்தையும் ஏற்றுக் கொள்ளுமாம், நிலத்தைப் பகிர்ந்தளிக்குமாம். அதாவது உண்மைகள் எப்படி இருந்தபோதிலும், வாதங்கள் எப்படி இருந்த போதிலும் மசூதி இருந்த இடத்தை இந்துக்களுக்கு ஒதுக்க வேண்டும் என்ற முன் முடிவுடன் வழங்கப்பட்டது போல் இருக்கிறது அந்த தீர்ப்பு.
இந்த இருவர் மீது சாட்டப்படும் முக்கிய குற்றம் என்ன தெரியுமா? உமர்ஜி ரயில் நிலையத்திற்கு அருகிலிருந்த மசூதியிலிருந்த ஒலிபெருக்கியின் மூலம் கோத்ரா மக்களை ரயில் நிலையத்திற்கு விரைந்து சென்று சபர்மதி ரயில் பெட்டியில் உள்ள கரசேவகர்களைக் கொல்லுமாறு கத்தினார் என்பது குற்றச்சாட்டு. ரயில் நின்றிருந்த நடைமேடையியினருகில் தீ வைப்பதற்காக ஆட்களைத் திரட்டி வைத்திருந்தார் என்பது பிலால் மீதான குற்றச்சாட்டு. அவர்கள் இருவரையும் விடுவித்து விட்டு சதி என்று சொல்வதற்குக் காரணம் வேறு மாதிரி சொல்லக் கூடாது என்கிற முன் முடிவாகத்தான் இருக்க முடியும்.
நீதிமன்றம் முக்கிய ஆதாரமாகக் கொண்ட சாட்சிகள் அனைத்துமே சந்தேகத்திற்குரியவை. அஜய் பாரியா என்கிற கோத்ரா ரயில் நிலைய டீக்கடைக்காரர், மசூதியின் அருகே வசிக்கும் சிக்கந்தர் முகம்மது, தீ வைப்பதற்கு பெட்ரோல் வாங்கப்பட்டதாகச் சொல்லப்பட்ட பங்கில் வேலை பார்க்கும் பிரபாத்சிங் சவுகான், ரஞ்ஜித் ஜோதா ஆகியோர் காவல்துறையிடம் அளித்த வாக்குமூலங்கள், குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்களில் ஒருவரான சலீம் பெஹ்ரா அளித்த ஒப்புதல் வாக்குமூலம் ஆகியவையே நீதிமன்றம் தனது தீர்ப்பிற்கு முக்கிய ஆதாரமாக எடுத்துக் கொண்டுள்ளது. ஆனால், இவற்றை நம்ப முடியாது, ஏற்றுக் கொள்ள முடியாது என்கிறார் எதிர்த்தரப்பு வழக்கறிஞர் முன்ஷி.
ஏனெனில், இவர்கள் ஐந்து பேரும்  தங்களது வாக்குமூலத்தைத் திரும்பப் பெற்றுக் கொண்டு விட்டனர். அஜய் பாரியா மற்றும் சிக்கந்தர் ஆகியோரிடம் சம்பவம் நடந்து ஒரு வருடம் கழித்தே வாக்குமூலங்கள் பெறப்பட்டுள்ளன. பெட்ரோல் பங்க் ஊழியர்கள் முதலில் தாங்கள் வாகனங்களுக்குத் தவிர தனியாக பெட்ரோல் விற்கவே இல்லை என்று கூறியிருந்தனர். இந்த வழக்கு நோயல் பார்மர் என்கிற கிரைம் பிராஞ்ச் அதிகாரிக்கு மாற்றப்பட்ட பின்னரே சங் பரிவாரத்திற்குச் சாதகமான வாக்குமூலங்கள் அவர்களிடமிருந்து பெறப்பட்டன என்கிறார் முன்ஷி. மேலும்,   சலீமின் ஒப்புதல் வாக்குமூலமம் பொடா சட்டம் அமலில் இருந்தபோது பெறப்பட்டதாகும். பொடாச் சட்டம் இப்போது ரத்து செய்யப்பட்டு உள்ளதால் அந்த வாக்குமூலத்தை நீதிமன்றம் ஆதாரமாக எடுத்துக் கொண்டிருக்கக் கூடாது என்கிறார் அவர். (ஆதாரம்: மான° தா°குப்தா, தி ஹிந்து, 23.2.11).
விபத்து, சதி தவிர மற்றொரு கோணமும் இந்த கொடுமைக்குக் கூறப்படுகின்றது.
டைம்° ஆப் இந்தியாவின் கிங்சுக் நாக் தன்னுடைய வலைத்தளத்தில் கடந்த 23ம் தேதி பின்வருமாறு எழுதியள்ளார்.
‘பிப்ரவரி 27க்குப் பிறகு ஒரு மாத காலம் நானும் மற்ற பலரைப் போல் சபர்மதி எக்°பிர°  ரயிலின் எ°-6 பெட்டி வேண்டுமென்றே கொளுத்தப்பட்டது என்றுதான் நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன். ஆனால் அந்த சமயத்தில் நான் கோத்ராவிற்கு சென்றிருக்கவில்லை. மார்ச் 2002 இறுதியில் நான் கோத்ரா சென்றபோதுவழக்கை விசாரித்துக் கொண்டிருந்த பாவா என்கிற டிஎ°பி மற்றும் அவரது மேலதிகாரி ஐஜி அக்ஜா ஆகியோரைச் சந்தித்தேன். கோத்ரா ரயில் நிலையத்திற்கு அருகே இருந்த புறக் காவல் நிலையத்தில் அவர்கள் இருவரும் இருந்தனர். சதி முடிச்சை விடுவிப்பதில் எவ்வளவு துhரம் முன்னேறியிருக்கிறீர்கள் என்று அவர்களைக் கேட்டேன். ஒரு வேளை சதி நடந்திருந்தால் இன்று வரை அதற்கான சான்று தங்களுக்குக் கிடைக்கவில்லை என்றனர். அவர்கள் கூறியதை என்னால் நம்ப முடியவில்லை. ஆனாலும், முகத்தைச் சாதாரணமாக வைத்துக் கொண்டு ‘சான்று எதுவும் இல்லை என்றால் பெட்டி எப்படி எரிந்தது?’ என்று அவர்களைக் கேட்டேன். நிச்சயமாகச் சொல்ல முடியாது என்ற அக்ஜா , நடைமேடையில் எப்போதும் டீ விற்பவர்கள் 20,30 பேர் இருப்பார்கள் என்றும், அவர்களில் பெரும்பாலானோர் சிறு கே° சிலிண்டரும் அடுப்பும் கைககளில் வைத்திருப்பார்கள் என்றும், டீ விற்பவர்களுக்கும் கரசேவகர்களுக்கும் இடையில் அப்போது நடந்த மோதல் மோசமடைந்து டீ விற்பவர்கள் சிலர் எரியும் அழுக்குத் துணிகளை பெட்டிக்குள் வீசியிருக்கலாம் என்றார். இதனால் நெருப்பு பற்றியிருக்கலாம் என்றும், இப்படி ஒரு சாத்தியம் இருக்கிறதேயொழிய, தான் உறுதியாகச் சொல்லவில்லை என்றும் மேலும் கூறினார். நான் ஐஜியிடம் அவரது பெயரைக் குறிப்பிட்டு இந்த செய்தியை வெளியிடலாமா என்று கேட்டேன். ஆம் என்று சொன்ன அவர் உணர்ச்சிவசப்பட்டார். தான் இன்னும் ஒன்றரை ஆண்டுகளில் ஓய்வு பெறப்போவதால் உண்மையைத் தவிர வேறு எதைப் பற்றியும் தான் கவலைப்படப் போவதில்லை என்றார். பாவாவைப் பார்த்தபடி அவர் கூறினார்: ‘இவருக்கு இன்னும் ஒரு மாதம்தான் சேவை பாக்கியிருக்கின்றது. அவரும் ஏன் கவலைப்பட வேண்டும்?’. (டைம் °ஆப் இந்தியா வலைப்புள்ளிகள்).
செய்தி அப்படியே டைம்° ஆப் இந்தியாவின் அனைத்து பதிப்புகளிலும் வெளியிடப்பட்டது. செய்தி வெளியான அன்று பிற்பகலில் அக்ஜா அவருக்கு போன் செய்து புலம்பியிருக்கின்றார். அவருக்கு தொந்தரவுகள் ஆரம்பமாகிவிட்டிருந்தன. மாலையில் காவல்துறையின் மக்கள் தொடர்புத் துறை அதிகாரி ஒருவர் நாக்-கை தொடர்பு கொண்டிருக்கின்றார். நீங்கள் வெளியிட்டிருக்கும் செய்திதான் உண்மை என்பது எல்லோருக்கும் தெரியும். ஆனால், நாங்கள் ஒரு மறுப்பு வெளியிட வேண்டுமென்று அக்ஜா விரும்புகின்றார். நான் அனப்பி வைக்கிறேன். நீங்கள் அதை என்ன வேண்டுமானாலும் செய்து கொள்ளுங்கள் என்றிருக்கின்றார். வழ வழா கொழ கொழா என்று முழுப்பலாக இருந்த அதை நாக் குப்பையில் தாக்கி வீசிவிட்டார். பின்னர் அக்ஜா பதவி இடமாற்றம் செய்யப்பட்டுள்ளார். சிக்னல் பாலியா பகுதியைச் சேர்ந்த மு°லிம்கள் செய்த சதி என்கிற மோடியின் கூற்றுக்கு ஏற்ப காவல்துறை வழக்கை ஜோடிக்க ஆரம்பித்தது என்று எழுதுகின்ற நாக் மேலும் ஒரு தகவைலக் கூறுகின்றார். காவல்துறை தாங்கள் விசாரித்த நேரடியாகப் பார்த்த சாட்சியங்களில் ஒருவர் சம்பவம் நடந்தபோது கோத்ராவிலிருந்து 25 கிமீ தொலைவில்   பள்ளிக் கூடத்தில் பாடம் நடத்திக் கொண்டிருந்தார்.
மொத்தத்தில் சதி என ஒன்று நடக்கவேயில்லை என்பதுதான் இதுவரையிலும் கிடைக்கும் ஆதாரங்கள் தெரிவிக்கின்றன. ஒரு வேளை சதி என ஒன்று நடந்திருந்தால் அதைச் செய்தது சங் பரிவாரமாகத் தான் இருக்க முடியும். ஏனெனில், கோத்ரா சம்பவத்திற்கு மன்னரே மு°லிம்களுக்குச் சொந்தமான வர்த்தக நிறுவனங்களின் பட்டியல், பள்ளி, கல்லூரிகளில் படிக்கும் மு°லிம் மாணவர்களின் பட்டியல், அவர்களது வீட்டு விலாசங்கள்,  இந்துக்களும் மு°லிம்களும் கலந்து வாழும் பகுதிகளில் மு°லிம்களுடைய வீடுகளின் பட்டியல் ஆகியவற்றை வி°வ இந்த பரிசத் கோத்ராவிற்கு சில மாதங்களுக்கு முன்பே எடுத்திருக்கின்றது. கோத்ரா நிகழவில்லை என்றாலும் மு°லிம்களுக்கு எதிரான படுகொலைகள் என்பது நிகழ்ந்திருக்கும். ஏனெனில், 50, 100 கடைகள் இருக்கும் வணிக வளாகங்களில் மு°லிம்களின் கடைகள் மட்டுமே சரியாகக் குறி வைத்து நாசம் செய்யப்பட்டன. உரிமையாளர் யார் என்றே தெரியாத சில நிறுவனங்கள் அடித்து நொறுக்கப்பட்ட பின்னர்தான் அவற்றின் உரிமையாளர்கள் மு°லிம்கள் என்பதே வெளி உலகிற்குத் தெரியவந்தது. (இதே கட்டுரையாளர் எழுதிய ‘நரபலியும் நரவேட்டையும்’ நூல்.)
காரியத்தைத் தீர்மானித்துக் கொண்டு காரணத்தை உருவாக்குவது உலகெங்கும் உள்ள பாசி°டுகளின் வழக்கமான பாணி. ஹிட்லர் கம்யூனி°டுகள் மீதும், எதிர்க்கட்சிகள் மீதும் பழி போடுவதற்காக ஜெர்மன் நாடாளுமன்றத்திற்கு தீ வைத்தான். ஹிட்லரின் நம்மூர் வாரிசுகள் சம்ஜாதா எக்°பிர°, மாலேகான் உள்ளிட்ட பல இடங்களில் குண்டு வைத்து விட்டு மு°லிம்கள் மீது பழி போடுகிறார்கள். கோத்ரா விஷயத்திலும் அவர்களே செய்து விட்டு ஏன் மு°லிம்களின் மீது பழி போட்டிருக்கக் கூடாது? அப்படி இல்லை என்றால் அது வெறும் விபத்தாகவோ அல்லது பிளாட்பாரச் சண்டையின் விளைவாகோவாகத்தான் இருக்க முடியும்.
எப்படியாயினும் நாக் கூறுகின்றபடி, கோத்ரா  ரயில் எரிப்பு வழக்கில் இன்னும் இறுதித் தீர்ப்பு சொல்லப்படவில்லை.
------------------------------------------------------------24.2.11  

சாதியமும் மார்க்சிஸ்டுகளும்-ஒரு சுருக்கமான பார்வை

-அசோகன் முத்துசாமி

கார்ல் மார்க்ஸ் புரட்சி என்று சொல்லும்போது அதை பொருளாதாரப் புரட்சி என்றோ, அரசியல் புரட்சி என்றோ சொல்லவில்லை. அவர் எப்போதும் சமூகப் புரட்சி என்றே கூறுவார்.
-பிரகாஷ் காரத்,
சிபிஐ (எம்) பொதுச் செயலாளர்
(மே 29, 2010 அன்று புதுக்கோட்டையில் நடந்த தீண்டாமை ஒழிப்பு முன்னணியின் மாநாட்டுப் பேரணியில் பேசியது)


சில வாரங்களுக்கு முன்பாக வெளிவந்த கீற்றுநந்தனின் கட்டுரையில் (எல்லோருக்குமான இனிப்பு எங்களிடம் இல்லை) பொதுவாக இடதுசாரிகள் குறித்தும், குறிப்பாக மார்க்சிஸ்டுகள் குறித்தும் பல தப்பெண்ணங்கள் வெளிப்பட்டுள்ளது. அக்கட்டுரையிலும், அதற்கான எதிர்வினைகளிலும் எழுந்துள்ள அல்லது எழுப்பப்பட்டுள்ள சில தத்துவார்த்த மற்றும் நடைமுறைப் பிரச்சனைகள் குறித்து வாசகர்களுடன் உரையாடுவது இக்கட்டுரையின் நோக்கம்.
#இந்திய சமுதாய அமைப்பின் (மற்றும் அரசமைப்பின்) அடிப்படை எது சாதியா, வர்க்கமா என்கின்ற கேள்வி முதலில் எழுகின்றது. அதற்கு விடை காண சாதி பற்றியும், வர்க்கம் பற்றியும் சுருக்கமாகவேனும் பார்க்க வேண்டியது அவசியமாகின்றது.
சாதி பிறப்பின் அடிப்படையில் தீர்மானிக்கப்படுவது. வர்க்கம் செய்யும் தொழிலின் அடிப்படையில், சமூக உற்பத்தியில் ஒருவர் வகிக்கும் பாத்திரத்தின் அடிப்படையில் தீர்மானிக்கப்படுவது. மூலதனம் (உற்பத்திக் கருவிகள், தொழில் மூலதனம்) வைத்திருப்பவர் முதலாளி. உழைப்பைக் கொடுத்து உற்பத்தி செய்பவர் தொழிலாளி. அது போல் நில உடமையாளர், நிலமற்ற விவசாயத் தொழிலாளர்கள். இவற்றில் பெரிய, நடுத்தர, சிறிய என்று பல பிரிவுகள் இருக்கின்றன. அவற்றுக்குள் நாம் இப்போது போகவில்லை.
இன்னின்ன வர்ணங்களுக்கு இன்னின்ன வேலைகள் என்று வர்ணாசிரமம் வகுத்தது. அவற்றை இரண்டு வகையாகப் பிரிக்கலாம். உழைப்பவர்கள், உழைப்பின் பலன்களை அனுபவிப்பவர்கள். இதற்குள்ளும் பல வகையான உட்பிரிவுகள் இருக்கின்றன. அவற்றுக்குள்ளும் நாம் இப்போது போகவில்லை.
வர்க்கம் சமூக உற்பத்தியில் ஒருவர் வகிக்கும் பாத்திரத்தை வைத்து தீர்மானிக்கப்படுவது. சாதி பிறப்பின் அடிப்படையில் தீர்மானிக்கப்பட்டு, இன்னின்ன சாதியில் பிறந்தவர்கள் இன்னின்ன வேலைகள் செய்ய வேண்டும் என்று தீர்மரினிக்கப்பட்டது. அதாவது தாங்கள் மட்டுமல்ல, தங்களது சந்ததிகளும் உடமையாளர்களாகவே இருக்க வேண்டும் என்று உடமையாளர்கள் சதி செய்ததன் விளைவே சாதி. இன்னின்ன சாதிகள் இன்னின்ன வேலைகள்தான் செய்ய வேண்டும் என்றும், இன்னின்ன சாதிகளுக்கு மட்டும்தான் சொத்து வைத்துக் கொள்ளும் உரிமை இருக்கின்றது என்றும், சூத்திரர்களுக்கும் பஞ்சமர்களுக்கும் சொத்து வைத்துக் கொள்ளும் உரிமை கிடையாது என்றும், கூடவே எந்த சாதியினராயினும் பெண்களுக்கு சொத்துரிமையே கிடையாது என்றும், பார்ப்பனர்-சத்திரியர்-வைசியர் ஆகிய மூன்று வர்ணத்தவருக்கும் சேவை செய்வதே சூத்திரர்களின், பஞ்சமர்களின் கடமை என்றும் மனு எழுதி வைத்ததற்கு அடிப்படையே பொருளாதாரக் காரணிகள்தான் என்பது வெளிப்படை. இல்லை என்றால், பார்ப்பனர் பட்டினி கிடந்தாலும், வேறு எந்த சாதியைச் சேர்ந்த எவரும், அவர் பணக்காரனரராக இருந்தாலும், அவரை வணங்க வேண்டும் என்று மட்டும், நன்றாகக் கவனிக்கவும், வணங்க வேண்டும் என்று மட்டும், மனு எழுதி வைத்திருக்க வேண்டும். ஆனால், மனு சூத்திரர்களுக்கும், பஞ்சமர்களுக்கும், பெண்களுக்கும் சொத்து வைத்துக் கொள்ளும் உரிமையே கிடையாது என்றும் எழுதிவைத்தான்.
மனு செய்ததன் சாராம்சம், வர்க்கத்தை சாதிக்குள் மறைத்து வைத்ததுதான். அதன் மூலம் கடவுளின் பெயராலும், 'கடவுள் படைத்த' சாதியின் பெயராலும், சுரண்டுவதையும் சுரண்டப்படுவதையும் 'புனிதப்படுத்தினான்'. 'அற்பப்' பொருளியல் காரணிகளை 'புனித' ஆன்மீகத்திற்குள் ஒளித்து வைத்தான். இந்த இடத்தில், ஒவ்வொரு கருத்திற்குப் பின்னாலும் ஒரு வர்க்கம் ஒளிந்திருக்கின்றது என்கின்ற கார்ல் மார்க்சின் கூற்றை என்னால் மேற்கோள் காட்டாமல் இருக்க முடியவில்லை.
உலகில் உள்ள எந்தவொரு சமுதாயத்தையும் போலவே இந்திய சமுதாய அமைப்பின் (மற்றும் அரசமைப்பின்) அடிப்படை வர்க்கம்தான். உற்பத்தி உறவுகள்தான். அரசியல் சட்டத்தில் இன்ன சாதியினர்தான் நாடாள வேண்டும் என்று எழுதி வைக்கப்பட்டிருக்கிறதா என்ன? எந்தச் சாதியைச் சேர்ந்தவர் பிரதமரானாலும் தொழிலாளர்கள் சுரண்டப்படுவதும், ஒடுக்கப்படுவதும் நடந்து கொண்டுதான் இருக்கின்றது. அதற்கு சுதந்திர வர்த்தகம் என்கின்ற பெயரில் அரசியல் சட்டம் அனுமதியும் வழங்கியுள்ளது. அதே நேரத்தில், தலித்துகள் விஷயத்தில் சாதி ரீதியான ஒடுக்குமுறையும், சுரண்டலும் இன்னும் தொடர்ந்து கொண்டுதான் இருக்கின்றது. தலித் மக்கள் சமூகரீதியாகவும், வர்க்க ரீதியாகவும் இரட்டைச் சுரண்டலுக்கு ஆளாக்கப்படுகிறார்கள்.
சாதியும் வர்க்கமும் ஒன்றாக இருந்த நிலைமையில் வர்க்கம் சாதிக்குள் ஒளிந்திருப்பதால் இது சாதிய சமுதாயம் என்று அழைக்கப்பட்டதில் பிழையில்லை. ஏனெனில், அந்நிலையில் அப்படிச் சொன்னாலும் அது வர்க்க சமுதாயத்தைத்தான் குறிக்கின்றது. ஆனால், சாதிகளுக்குள் வர்க்கப் பிளவுகள் தோன்றி, அது மேலும் மேலும் ஆழமாகிக் கொண்டிருக்கும்போது இதை சாதிய சமுதாயம் என்று மட்டும் அழைப்பது பொருத்தமாக இருக்காது. அது சரியுமல்ல.
ஏனெனில், இதை சாதிய சமுதாயம் என்று மட்டும் நாம் இப்போது வரையறுத்தால், இதை மாற்றுவதற்கான போராட்டத்தை சாதி அடிப்படையில்தான் நடத்த வேண்டியிருக்கும். உதாரணமாக, கருணாநிதி குடும்பமும், மாறன் குடும்பமும் பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பைச் சேர்ந்தவர்கள் என்பதற்காக அவர்களுக்கு எதிராகப் போராடக் கூடாது என்று அவர்களது நிறுவனங்களில் வேலை பார்க்கும் தொழிலாளர்களிடம் கூற வேண்டியிருக்கும். சாதி அடுக்கில் பார்ப்பனர்கள் உச்சத்தில் இருப்பதால், பார்ப்பன முதலாளிகளிடம் வேலை பார்க்கும் தொழிலாளர்கள் மட்டும் அவர்களை எதிர்த்துப் போராடுங்கள் என்று சொல்ல வேண்டியிருக்கும். இப்படியொரு முரண்பாடான நிலை எடுத்தால் அது எந்த வகையிலும் தொழிலாளி வர்க்கத்தின் விடுதலைக்கு வழிவகுக்கப் போவதில்லை. மாறாக, கருணாநிதி குடும்பத்திற்கும் மாறன் குடும்பத்திற்கும் இன்னபிற பார்ப்பனரல்லாத சாதிகளைச் சேர்ந்த முதலாளிகளுக்கும் சாதகமாக இருக்கும். அதனால்தான், இந்தியாவில் சாதி மட்டும்தான் இருக்கின்றது, வர்க்கங்களே இல்லை என்று இவர்களும், இவர்களது நண்பர்களான கி.வீரமணி போன்றவர்களுக்கும் (அவரும் இப்போது ஒரு முதலாளிதான் என்கிறார்கள்) ஆவேசமாகக் கூறுகின்றார்கள்.
இதுபோன்ற கருத்தின் அடிப்படையில்தான் மேற்குறிப்பிட்ட கட்டுரைக்கான எதிர்வினையில் கந்தசாமி என்பவர், சாதிப் பிரச்சனையை ஒழித்துவிட்டு சம்பளப் பிரச்சனையைப் பேசலாம் என்கிறார், அர்ச்சகராகும் உரிமையைப் பெற்றுவிட்டு உற்பத்தியில் பங்கு கேட்கலாம் என்கிறார். அவர் எந்த சாதி முதலாளி என்று கூட வகை பிரிக்கவில்லை. ஒட்டுமொத்தமாக சம்பளப் பிரச்சனையையும், உற்பத்தியில் பங்கு கேட்கும் பிரச்சனையையும் ஒத்திப் போடலாம் என்கிறார். இது பார்ப்பன முதலாளிகளுக்கும் கூட ஆதாயம்தான்.
இடையே ஒரு விஷயத்தைக் குறிப்பிட வேண்டும். உற்பத்தியில் பங்கு கேட்பதல்ல கம்யூனிஸ்டுகளின் நோக்கம். மனித உழைப்பின்றி இவ்வுலகில் எதுவும் உற்பத்தி ஆவதில்லை. உண்மையான உற்பத்தியாளர்களான தொழிலாளர்களே (முதலாளிகளையே நமது அரசாங்கங்கங்கள் உற்பத்தியாளர்கள் என்று தங்கள் வர்க்க குணத்திற்கு ஏற்ப வகைப்படுத்துகின்றன) உற்பத்தி செய்யப்படும் பொருட்களின் நியாயமான உடமையாளர்கள். எனவே உற்பத்தி அனைத்தையும் அவர்களுக்கு மட்டுமே உரியதாக, அதை விநியோகிக்கும் உரிமை¬யையும் அவர்களுக்கு மட்டுமே உரியதாக ஆக்குவதுதான் கம்யூனிஸ்டுகளின் நோக்கம்.  
மேலும், சாதி அடிப்படையில் மட்டும் போராட்டம் நடத்துவது சாதியை ஒழிக்குமா என்கின்ற கேள்வியும் இருக்கின்றது.
சாதிப் படிநிலை வரிசையில் உச்சத்தில் பார்ப்பனர் இருக்கின்றனர். அவர்களுக்கு மேலே எந்த சாதியும் இல்லை. அடுக்கி வைக்கப்பட்டுள்ள மூட்டைகளில் அடி மூட்டைகளாக இருக்கும் தலித்துகளுக்குக் கீழே எந்த சாதியும் இல்லை. மற்ற எல்லா சாதிகளும் தங்களுக்கு மேலே உள்ள சாதிகள் மீது அதிருப்தி கொள்கின்றன. மேல்சாதிகளின் ஆதிக்கத்திலிருந்து விடுதலை பெற விரும்புகின்றன. அதே நேரத்தில் தமக்குக் கீழே உள்ள சாதிகளை ஆதிக்கம் செய்யவே விரும்புகின்றன. எனவே, அனைத்து பிற்படுத்தப்பட்ட ஒடுக்கப்பட்ட சாதியினரும் சாதியத்தை ஒழிக்க ஒன்றுசேர்வது என்பது சாத்தியமில்லாமல் போகின்றது. ஏனெனில், தங்களை ஒடுக்குபவர்களுக்கு எதிராகப் போராடத் தயாராக இருப்பவர்கள் முற்றிலும் சாதியத்தை ஒழிக்க விரும்பவில்லை. அப்படிச் செய்தால், தங்களுக்குக் கீழே இருக்கும் சாதிகளைத் தாங்கள் ஒடுக்க முடியாதே? எடுத்துக் காட்டாக, சமூக நீதி இயக்கங்கள் மூலம் மேலேறி வந்த சூத்திர சாதிகள் தலித் சாதிகள் மேலெழுந்து வருவதைத் தடுக்கவே, தலித்துகள் தங்களுடைய உரிமைகளுக்காக ஒவ்வொரு முறை முயற்சி எடுக்கும்போதும் அவர்களுக்கு எதிராக வன்முறையைக் கட்டவிழ்த்து விடுகின்றன. இப்போது சாதிக் கலவரம் என்பது இவ்விரண்டு பிரிவினருக்கு இடையில்தான் நடந்து கொண்டிருக்கின்றது.
இதன்றி தலித்துகளிலேயே ஆதிக்க சாதிகள் இருக்கின்றன என்பதும், அச்சாதிகளாலும் பிற தலித் சாதிகள் ஒடுக்கப்படுகிறார்கள் என்பதும் நடந்து கொண்டுதான் இருக்கின்றது. அருந்ததியருக்கும் இதர சில தலித் சாதிகளுக்கும் இடையில் அவ்வப்போது ஏற்படும் சிறு மோதல்கள் அதைத்தானே சுட்டுகின்றன?
பொருளாதாரம்தான் அடிப்படை என்பதால் மேல்கட்டுமானங்களில் ஒன்றான  சாதிக் கலாச்சாரத்திற்கு அல்லது பொதுவாகக் கலாச்சாரத்திற்கு எந்த பாத்திரமும் இல்லை என்பதல்ல மார்க்சிஸ்டுகளின் வாதம். பொருளாதாரவாதம் என்று அதை  ஒதுக்க வேண்டும் என்கின்றனர், மார்க்சிஸ்டுகள். அத்தகைய போக்கை கைவிட வேண்டும் என்கின்றனர்.
#பொருளாதாரம் எப்படி கலாச்சாரத்தின் மீது வினையாற்றுகின்றதோ அதுபோல கலாச்சார அம்சங்களும் பொருளாதார விவகாரங்களின் மீது வினையாற்றுகின்றன. இரண்டும் பரஸ்பரம் வினையாற்றிக் கொள்கின்றன. வேலை வாய்ப்பும், அதற்குத் தேவையான கல்வியும் சாதியின் பெயரால் மறுக்கப்பட்டது ஒரு உதாரணம். அதனால்தான் சாதி அடிப்படையில் இடஒதுக்கீடு கோரிக்கையும், இயக்கங்களும் எழுந்தன. இன்றும் தொடர்ந்து நடத்த வேண்டிய தேவையும் இருக்கின்றது. இடஒதுக்கீடு கோரிக்கைகள் சாராம்சத்தில் பொருளாதாரம் சார்ந்த கோரிக்கைகளே என்பதை சாதி முதன்மைவாதிகளுக்கு சுட்டிக் காட்ட விரும்புகின்றேன்.
இடஒதுக்கீட்டின் ஒரு பக்க விளைவாக சாதி அடிப்படையில் அணிதிரள்வது நடந்து வருகின்றது என்றொரு கவலை சமூக மாற்றத்திற்காகப் பாடுபடுவோர் மத்தியில்  இருக்கின்றது. ஆனால், அதே வேளையில் அது சாதி ஒழிப்பை நோக்கிய விளைவுகளையும் ஏற்படுத்தி வருகின்றது. சாதி வாரியாக தனித்தனியே பிரிந்து வாழ்ந்து கொண்டிருந்த மக்கள் இடஒதுக்கீட்டின் காரணமாக ஒரே இடத்தில் சேர்ந்து படிப்பதால், சேர்ந்து வேலை பார்ப்பதால், ஏன் தொழிலாளர் குடியிருப்பு போன்ற பகுதிகளில் சேர்ந்து வாழ்வதால் பல சாதியினரும் கூடிப்பழகும் வாய்ப்பு ஏற்படுகின்றது. அதனால் வெவ்வேறு சாதி ஆண்-பெண்களுக்கு இடையில் காதல் உண்டாவதும், அவை காதல் திருமணங்களாகப் பரிணமிப்பதும் நாளுக்கு நாள் அதிகரித்து வருகின்றது. இவ்விதம் சாதியத்தைக் கட்டிக்காக்கும் கூறுகளில் ஒன்றான அகமணமுறையில் உடைப்பு ஏற்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றது.    
 இருக்கின்ற வேலை வாய்ப்புகளில் எங்களுக்கு இவ்வளவு கொடு என்றுதான் சாதிச் சங்கங்கள் கோருகின்றனவே ஒழிய, எல்லோருக்கும் வேலையும், கல்வியும் கொடு என்று கேட்பதில்லை. மற்ற சாதிக்காரர்களும் நாங்களும் ஒன்றா என்கின்ற அகங்காரமும், சொந்த சாதியிலேயே எல்லோருக்கும் வேலை கிடைத்துவிட்டால் 'என்னை' யார் மதிப்பார்கள் என்கின்ற தலைமையின் அகங்காரமும் இதற்குக் காரணம் இல்லை என்றால், வர்க்க குணம் மட்டுமே காரணமாக இருக்க முடியும்.
உலகமயத்தையும், தனியார்மயத்தையும், தாரனமயத்தையும் ஆதரித்துக் கொண்டே, செயல்படுத்திக் கொண்டே சமூகநீதி பேசுவதைவிடவும் துரோகம் எதுவும் இருக்க முடியாது. பெரியாரின் வாரிசுகள் என்றும், அம்பேத்கரின் வாரிசுகள் என்றும் தங்களைக் கூறிக் கொள்பவர்கள் இப்போது அதைத்தான் செய்து கொண்டிருக்கின்றார்கள். எல்லாம் தனியார்மயமாகிக் கொண்டிருக்கின்றது. அதாவது கல்வி, மருத்துவம், தொழில்துறை, தண்ணீர், எல்லாம் தனியார்மயம். தனியார் துறையிலோ இடஒதுக்கீட்டுக்கு இடமில்லை. வேலைகளை எல்லாம் ஒழித்துவிட்டு, வெறும் டப்பாவிற்குள்ளிருந்து எதைப் பங்கு போடப் போகின்றார்கள் என்று தெரியவில்லை.
இடஒதுக்கீட்டிலிருந்து கிரீமி லேயர் பகுதியினரை விலக்கி வைக்க வேண்டும் என்கின்ற விஷயத்தில் மார்க்சிஸ்டுகளின் நிலைப்பாடு குறித்து பலரும் தேவையற்ற குழப்பத்தில் இருக்கின்றனர்.
இடஒதுக்கீட்டின் பலன்களை அந்தந்த சாதிகளைச் சேர்ந்த பணக்காரர்கள் அல்லது செல்வாக்கு மிக்கவர்கள் மட்டுமே அனுபவித்து வருகின்றனர், எனவே அச்சாதிகளில் உள்ள ஏழைகளுக்கு வாய்ப்பு கிடைக்கும் வகையில் இடஒதுக்கீடு சட்டத்தைத் திருத்த வேண்டும் என்பது கிரீமி லேயர் கோட்பாடு.
மார்க்சிஸ்ட் கட்சியைப் பொருத்தவரையில், இன்னும் கல்வி ரீதியாகவும், சமூக ரீதியாகவும், பொருளாதார ரீதியாகவும் ஒடுக்கப்பட்டு வரும் தலித்துகளுக்கு இது பொருந்தாது என்பது அதன் நிலைப்பாடுகளில் ஒன்று.
பிற்படுத்தப்பட்டவர்களுக்கு இது பொருந்தும். ஆனால், ஒதுக்கீட்டில் உள்ள இடங்களை நிரப்புகின்ற அளவு ஏழை மாணவர்களோ, வேலை கோருபவர்களோ அப்பிரிவுகளில் இருந்து வரவில்லை எனில், அவை பொதுப்பட்டியலில் இருந்து நிரப்பப்பட வேண்டும் என்பதை மார்க்சிஸ்ட் கட்சி எப்போதுமே ஏற்றுக் கொண்டதில்லை. மாறாக, போதுமான எண்ணிக்கையில் பிற்படுத்தப்பட்ட சாதிகளைச் சேர்ந்த ஏழைகள் கிடைக்கவில்லை என்றாலும், அந்த இடங்கள் பிற்படுத்தப்பட்ட சாதிகளைச் சேர்ந்தவர்களைக் கொண்டே நிரப்பப்பட வேண்டும், அவர்கள் கிரீமி லேயர் பகுதியைச் சேர்ந்தவர்களாக இருந்தாலும். முன்னுரிமை ஏழைகளுக்குக் கொடுக்கப்பட வேண்டும் என்பதும், எப்படியாயினும் எந்தெந்த பிரிவினருக்கென்று இடங்கள் ஒதுக்கப்பட்டிருக்கின்றனவோ அவர்களைக் கொண்டே அந்த இடங்கள் நிரப்பப்பட் வேண்டும் என்பதுதான் மார்க்சிஸ்டு கட்சியின் நிலைப்பாடு.
#எங்கெல்லாம் சாதி இந்துக்கள் இருக்கின்றார்களோ அங்கெல்லாம் சாதி இருக்கின்றது என்று கீற்றுநந்தன் கூறுவது பிழையான கருத்தாகும். இப்படி எதற்கெடுத்தாலும் எல்லாவற்றையும் பொதுமைப்படுத்தும் போக்கு பலரிடம் இருக்கின்றது. இது அவர்களது நிலைப்பாடுகளுடன் முரண்படும் என்பதையும் சுட்டிக் காட்ட வேண்டும்.
முதலாவதாக, பிறப்பைக் கொண்டு ஒருவரின் குணநலன்களை தீர்மானிப்பது என்பது பார்ப்பனீய பாணி சிந்தனை. இது சாதி எதிர்ப்பாளர்களையும் விட்டு வைக்கவில்லை.
இரண்டாவதாக, எடுத்த எடுப்பிலேயே இது அடிபட்டுப் போகின்றது. பெரியார், பிரபாகரன், கி.வீரமணி, கொளத்து£ர் மணி ஆகிய அனைவருமே சாதி இந்துக்கள்தான். அவர்களையும் சாதிவாதிகள் என்று கருத முடியுமா? இந்தப் பட்டியல் இத்துடன் நிற்பதில்லை. இன்னும் நீளும்.
அடுத்து, விடுதலைப் புலி ஆதரவாளர்களில் பலர் பார்ப்பன எதிர்ப்பு பேசுகின்றனர். ஆனால், பார்ப்பனர்களால் நடத்தப்படும் ஆனந்தவிகடன் அப்பட்டமாக விடுதலைப்பு புலி ஆதரவு நிலைப்பாடு எடுப்பதற்கும், இன்றும் கூட இடைவிடாமல் பிரச்சாரம் செய்வதற்கும் என்ன காரணம் கூறுவார்கள்? தினமணி உள்ளிட்ட சில பத்திரிக்கைகள் சில சமயம் பட்டும் படாமலும், சில சமயம் வெளிப்படையாகவும் விடுதலைப் புலிகளுக்கு ஆதரவாகத்தான் எழுதுகின்றன. ஒரு வேளை அதனால்தான், விடுதலைப்புலி  ஆதரவாளர்கள் காஞ்சி காமகோடி பீடத்தையும், இந்துத்துவ பயங்கரவாதிகள் அசோக் சிங்கால், அத்வானி போன்றவர்களையும் சந்தித்து ஆதரவு கேட்டார்களோ? அவர்களில் சிலர் மராட்டிய இனவெறியன் பால் தாக்கரேயைப் புகழ்ந்து தள்ளுகிறார்களோ? அவரும் இவர்களைப் புகழ்கிறாரோ?
ஒருவர் தன்னைப் பற்றி என்ன கூறிக் கொள்கிறார் என்பதை வைத்தோ, அவரைப் பற்றி மற்றவர்கள் என்ன கூறுகிறார்கள் என்பதை வைத்தோ அவரை மதிப்பிடுவது மார்க்சிய வழக்கமல்ல. உண்மையில் அவர் என்ன செய்கிறார் என்பதை வைத்துத்தான் அவரை மதிப்பிடுவோம்.
மார்க்சிஸ்ட் கட்சியில் பார்ப்பன சாதியில் பிறந்தவர்கள் தலைவர்களாக இருக்கலாம். பிற்படுத்தப்பட்ட, தாழ்த்தப்பட்ட சாதியில் பிறந்தவர்கள் எல்லாம் மக்களுக்கு நல்லது செய்யவே அவதாரம் எடுத்திருக்கிறார்கள் என்று எண்ணுவது எவ்வளவு தவறோ அவ்வளவு தவறு பார்ப்பன சாதியில் பிறந்தவர்கள் அனைவரும் ஒடுக்குமுறையாளர்களாக இருப்பார்கள் என்று எண்ணுவதும். முதலாவது எண்ணம்  சரி என்றால், எவரும் கருணாநிதி, வைகோ, ராம்தாஸ், திருமாவளவன், மாயாவதி ஆகியோருக்கு எதிராக வாய் திறக்கக் கூடாது. இரண்டாவது எண்ணம் சரி என்றால், காஞ்சி காமகோடி பீடத்தையும், அசோக் சிங்காலையும் ஏன் சந்தித்தார்கள் என்று விளக்கமளிக்க வேண்டும். ஆனந்தவிகடனையும், தினமணியையும் விடுதலைப் புலிகளுக்கு ஆதரவாக எழுதாதே என்று அவற்றைக் கண்டிக்க வேண்டும். அல்லது அந்த இதழ்களைப் புறக்கணிக்க வேண்டும். கடந்த மக்களவைத் தேர்தலில் ஜெயலலிதாவின் ஆதரவு எங்களுக்குத் தேவையில்லை என்று புறந்தள்ளியிருக்க வேண்டும். இரண்டுமே சுயமுரணின்றி செய்ய முடியாது என்றால், மேற்குறிப்பிட்ட பார்வையில் கோளாறு இருக்கின்றது என்று பொருள். அதுதான் உண்மையும் கூட.
#தஞ்சையில் தலித்துகளுக்கு இழைக்கப்படும் கொடுமைகளுக்கு எதிராக தலித்துகளையும், இன்னபிறரையும் இணைத்துப் போராடிய மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் தலைவர் சீனிவாசராவ் பிறப்பால் பிராமணர்.
மேற்கு வங்கத்தில், கேரளத்தில் கிட்டத்தட்ட சாதிக்கலவரங்களே இல்லையே, ஏன் என்பதை யோசித்துப் பார்க்க வேண்டும். மேற்கு வங்கத்தில் மேற்கொள்ளப்பட்ட நிலச்சீர்திருத்த்தின் மூலம் 2006 வரை 10.69 லட்சம் ஏக்கர் உபரி நிலம் மற்றும் அரசு புறம்போக்கு நிலம் 26.43 லட்சம் நிலமற்ற விவசாயிகளுக்கு பகிர்ந்து அளிக்கப்பட்டுள்ளது. அவர்களில் 56% பேர் தலித் மற்றும் பழங்குடியினர். இது மக்கள் தொகையில் அவர்களது விகிதாச்சாரத்தைவிட கிட்டத்தட்ட இரண்டு மடங்காகும். இதன்றி 15 லட்சம் குத்தகை விவசாயிகளின் உரிமைகள் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன. இவர்களில் 42% பேர் தலித்துகள், பழங்குடியினர். இது ஒரு பகுதிதான். மேற்கு வங்கத்தில் வருடத்திற்கு 1.1 லட்சம் தலித் மாணவர்களுக்கும், 80,000 அதிவாசி மாணவர்களுக்கும் கல்வி உதவித் தொகை வழங்கப்படுகின்றது. தலித்துகள் மற்றும் பழங்குடியினர் குடிசைத் தொழிலாக சுய தொழில் துவங்குவதற்கு எஸ்சி/எஸ்டி டெவலப்மென்ட் அன்ட் பைனான்ஸ் கார்ப்பரேஷன் என்ற கடன் உதவி செய்யும் வங்கி துவங்கப்பட்டுள்ளது. ஆரம்பப் பள்ளி ஆசிரியர்களில் 26% பேரும், உயர்நிலைப் பள்ளி ஆசிரியர்களில் 29% பேர் தலித்துகளாவர். பழங்குடியினரைப் பொருத்தவைரயில் இது முறையே 9 மற்றும் 11 சதவீதமாக இருக்கின்றது.
பொதுத் தொகுதிகளில் தலித்துகளை நிற்க வைத்து வெற்றி பெறச் செய்வதில் மார்க்சிஸ்ட் கட்சிக்கு எவரும் இணையில்லை. மேற்கு வங்கத்திலும், திரிபுராவிலும், கேரளத்திலும் மக்களவை, சட்டமன்ற, உள்ளாட்சித் தேர்தல்களில் இது சாதிக்கப்பட்டுள்ளது. மேற்கு வங்கம், திரிபுரா மாநிலங்களில் மூன்றடுக்கு பஞ்சாயத்து அமைப்பில் ஒதுக்கீட்டைவிடக் கூடுதலான பதவிகளில் தலித்துகள் பழங்குடியினர் இருக்கின்றனர். இவ்வளவு ஏன், தமிழகத்தில் தலித் பெண்ணான ஜி.லதா அவர்கள் வேலு£ர் பொதுத் தொகுதியில் மார்க்சிஸ்ட் கட்சி சார்பாக போட்டியிட்டு வெற்றி பெற்றுள்ளார்.
இந்த மாநிலங்களில் பார்ப்பன சாதியில் பிறந்தவர்கள் சிலர் மார்க்சிஸ்ட் கட்சியில் தலைவர்களாக இருக்கின்றார்கள்.
இடதுசாரிகள் ஆட்சி செய்யும் மேற்கு வங்கம், கேரளம், திரிபுரா ஆகிய மாநிலங்களில் சாதிக்கலவரங்களே இல்லை. சாதிய ஒடுக்குமுறையும் கிடையாது. இத்தனைக்கும் இந்தியாவில் சாதி ஒழிப்புதான் முதலில் செய்ய வேண்டியது, மற்றதை பின்னர் பார்த்துக் கொள்ளலாம் என்கின்ற இயக்கங்கள் அம்மாநிலங்களில் எதுவும் கிடையாது. ஆனால், சாதியை மட்டுமே முன்வைத்து மாபெரும் இயக்கங்களைக் கட்டமைத்த பெரியார் பிறந்த தமிழகத்திலும், அம்பேத்கரின் மராட்டியத்திலும் இன்றும் சாதிக்கலவரங்கள் கிட்டத்தட்ட அன்றாட நிகழ்வுகள்தான். பெரியாரின் காலத்தில்தான் கீழவெண்மனி நடந்தது; உத்தபுரங்களும், திண்ணியங்களும் தொடர்கதை. இன்றும் மராட்டியத்தில் ஒரு கல்வி நிறுவனத்திற்கோ அல்லது ஒரு இடத்திற்கோ அம்பேத்கரின் பெயரைவைப்பது கூட அவ்வளவு சுலபமான காரியமில்லை. கயர்லாஞ்சி மராட்டியத்தில்தான் இருக்கின்றது. இதன் பொருள் அவர்களது பங்களிப்பைக் குறைத்து மதிப்பிடுவது அல்ல. அந்தப் பெரியவர்களும் இல்லை என்றால் தலித்துகளின் வாழ்க்கை நிலைமை 19ம் நு£ற்றாண்டிலேயே இருந்திருக்கும் என்பதில் யாருக்கும் கருத்து வேறுபாடு இருக்க முடியாது. பிரச்சனை கோட்பாட்டில் இருக்கின்றது. வர்க்க அடித்தளத்தை நொறுக்காமல் சாதியை முற்றிலும் ஒழித்துவிட முடியாது.
# இதற்கு எதிராக பொதுவாக முன்வைக்கப்படும் வாதம், பொருளாதார நிலையில் மேம்பட்டுள்ள தலித்துகளும் சாதி அடிப்படையிலான ஒதுக்கலையும், தீண்டாமையையும் சந்திக்க வேண்டியிருக்கின்றதே என்பது. உண்மைதான். இதை விளக்கும் முன் ஒரு விஷயம்.
சாதி என்பது மேல்கட்டுமானத்தின் ஒரு பகுதிதான் என்பதற்கு இந்த உண்மை ஒன்றே போதும். ஏனெனில், முன்னர் இத்தகைய ஒதுக்கலையும், தீண்டாமையையும் சகித்துக் கொள்ள வேண்டிய நிர்பந்தம் இருந்தது. பெரும்பாலும் நிலமற்றவர்களாக இருக்கும் தலித்துகள் வேலைக்கும், கூலிக்கும் மேல்சாதியினரை அண்டி வாழ வேண்டியிருந்தது. மேல்சாதினரின் ஒடுக்குமுறைக்கு எதிராக வாய் திறந்தால் போதும், வயலில் வேலை கொடுக்க மாட்டார்கள்; சேரிக்கு தண்ணீர் வராது; பால் வராது; பட்டினி போட்டு வழிக்குக் கொண்டு வருவார்கள். அத்தியாவசியத் தேவைகளுக்கு மேல்சாதியினரைச் சார்ந்திருக்க வேண்டிய நிலைமை மறைந்த பின்னர், அவர்களது அட்டூழியங்களைச் சகித்துக் கொள்ள வேண்டிய அவசியம் இல்லை. நாம் நம் வேலையை நம் இஷ்டத்திற்குப் பார்த்துக் கொள்ளலாம். வலிய வம்பிற்கு வந்தால் எதிர்த்து நிற்கலாம். சாதி மோதல்களில் தலித்துகளின் உடமைகளை, அவை எவ்வளவு அற்பமானவையாக இருந்தபோதும் கூட, நாசம் செய்வதில் மேல்சாதியினர் குறியாக இருப்பார்கள். அதே போல் பொருளாதார ரீதியாக கொஞ்சம் வலுவாக தலித்துகள் இருக்கும் பகுதிகளில் எதிர்த்தாக்குதலும் வலுவாக இருக்கும். ஏற்படும் பொருட்சேதம், உயிர்ச்சேதம் ஆகிய இரண்டிற்கும் தலித்துகளின் பொருளாதார நிலைமைக்கும் தொடர்பு இருக்கின்றது.
மேலும், இந்தியாவில் இன்னும் நிலப்பிரபுத்துவம் முற்றிலுமாக ஒழிக்கப்படவில்லை. அரசியல் மொழியில் கூறினால், ஜனநாயகப் புரட்சி இன்னும் முழுமையடையவில்லை. நிலப்பிரபுத்துவம் இன்னும் உயிருடன் இருக்கும்போது அதன் மேல்கட்டுமானம் எப்படி இல்லாமல் போய்விடும்? இன்று உண்மையில் மக்கள் முதலாளித்துவ விழுமியங்களுக்கும், நிலப்பிரபுத்துவ விழுமியங்களுக்கும் இடையில் சிக்கித் திண்டாடிக் கொண்டிருக்கின்றனர்.
மேலும், பொருளாதார அடித்தளத்தில் மாற்றம் ஏற்பட்ட உடன் சாதி முற்றிலும் ஒழிந்துவிடும் என்று யாரும் எதிர்பார்க்க முடியாது. மார்க்சிஸ்டுகளும் எதிர்பார்க்கவில்லை. ஏனெனில், எந்த ஒரு கலாச்சார மேற்கட்டுமானமும் அது இருப்பதற்கான பொருளாதார அடித்தளத்தை இழந்தவுடன் மறைந்துவிடுவதில்லை. எப்படி ஒரு சமூக அமைப்பு யதார்த்தமாவதற்கு முன்னர் அது குறித்த சிந்தனைகள் தோன்றிவிடுகின்றனவோ, அது போல அந்த சமூக அமைப்பு மறைந்த பின்னரும் சில காலத்திற்கு அதற்குரிய கருத்துக்கள் மக்கள் சிந்தனையில் செல்வாக்கு செலுத்திக் கொண்டிருக்கும்.
உதாரணத்திற்கு, மன்னராட்சி மறைந்து பல பத்தாண்டுகள் ஆகின்றன. ஆனால், இன்றைய பல அரசியல் தலைவர்கள் தங்களை மன்னர்களாகவே கருதிக் கொள்கின்றார்கள். மன்னர், மாமன்னர், வேந்தர் என்று அடைமொழி சூட்டிக் கொள்கின்றார்கள். தங்களுக்குப் பின் தங்களது குடும்ப வாரிசுகளே நாடாள வேண்டும் என்று உரிமை கொண்டாடுகின்றார்கள். அரசியல் கட்சியல்லாத இயக்கமான திராவிடர் கழகமும் கூட இதற்கு விதிவிலக்கல்ல என்று ஆகிவிட்டது. இதை மக்களில் ஒரு பகுதியினரும் ஏற்றுக் கொள்கின்றார்கள்.
சாதி சுமார் இரண்டாயிரம் வருடங்களாக இருக்கின்றது. பல்வேறு காலகட்டத்தில் பல்வேறு அளவு தீவிரத்துடன் அது இயங்கியுள்ளது. இன்றும் கூட கிராமப்புற மக்களுடைய சாதி உணர்வின் அளவிற்கும், நகர்ப்புற மக்களுடைய சாதி உணர்வின் அளவிற்கும் வித்தியாசம் உள்ளது. அகமணமுறையில்தான் அது தன்னை வெகு உக்கிரமாக வெளிப்படுத்திக் கொள்கின்றது. சாதி உணர்வை முற்றிலுமாக இல்லாமல் போகச் செய்வதற்கு மிகப் பெரிய அளவில் சமூக சீர்திருத்த இயக்கங்கள் நடத்தப்பட வேண்டும். எந்த ஒரு புரட்சிக்கு முன்னும் பின்னரும் அத்தகைய இயக்கங்கள் நடக்க வேண்டிய தேவை இருக்கின்றது. அவை மகத்தானவையாகவும் இருக்கும். அம்பேத்கரும், பெரியாரும் செய்ததை இன்று மார்க்சிஸ்டுகளும் தொடர்கிறார்கள்.  
# சாதி ஒரு பிரச்சனை என்கிற தெளிவு 70 ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர்தான் மார்க்சிஸ்டுகளுக்கு வருகிறது என்றொரு வாக்கியம் கீற்றுநந்தனின் கட்டுரையில் இருக்கின்றது. சாதிப் பிரச்சனையில் போதுமான கவனம் செலுத்தப்படவில்லை என்பதை ஒப்புக் கொள்ளலாம். ஆனால், சாதியை ஒரு பிரச்சனையாகவே பார்க்காமல் ஒரு இயக்கம் இந்தியாவில் இருக்க முடியாது. 60 வருடங்களுக்கு முன்பு தஞ்சையில் சாணிப்பாலுக்கும் சவுக்கடிக்கும் எதிராக நடந்த போராட்டம் சாதிக்கு எதிரான போராட்டமா, இல்லையா? சாதியை ஒரு பிரச்சனையாகவே பார்க்கவில்லை என்றால் 60 வருடங்களுக்கு முன்பு நடந்த தெலுங்கானா போராட்டத்தின் மூலம் நிகழ்த்தப்பட்ட நிலச்சீர்திருத்தத்தின் மூலமும் கைப்பற்றப்பட்ட நிலத்தின் பெரும்பகுதி தலித்துகளுக்கு கொடுக்கப்பட்டிருக்காது. 34 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு மேற்கு வங்கத்தில் அதிகாரத்திற்கு வந்த இடதுமுன்னணி நிலச்சீர்திருத்தம் செய்து, உபரி நிலத்தின் பெரும்பகுதியை தலித்துகளுக்கும், பழங்குடியினருக்கும் பகிர்ந்து கொடுத்திருப்பது சாதியை ஒரு பிரச்சனையாகப் பார்க்காதவர்கள் செய்கின்ற வேலையா? மறுபுறம் மற்ற கட்சிகள் ஆண்ட, ஆள்கின்ற மாநிலங்களில் ஒப்புக்கு நடந்த நிலச்சீர்திருத்தத்தின் பலன்களையும் பெரும்பாலும் சாதி இந்துக்கள்தான் அனுபவித்தனர். இப்படி சொல்வதற்கு பல உதாரணங்கள் இருக்கின்றன.
எனினும், சாதிப் பிரச்சனை விஷயத்தில் போதுமான அளவு கவனம் செலுத்தப்படவில்லை என்று மார்க்சிஸ்டுகளே தங்களை சுயவிமரிசனம் செய்து கொள்கிறார்கள். அப்படிக் கவனம் செலுத்த முடியாமல் போனதற்கு வேறு பல காரணங்கள் இருக்கின்றன. கட்சிக்குள் 1950, 60 களில் நடந்த தத்துவப் போராட்டங்கள்; கட்சியின் சக்தி முழுவதையும் கோரிய அரசியல், வர்க்கப் போராட்டங்கள் என பல காரணங்கள் உண்டு. ஆனால், சாதியை ஒரு பிரச்சனையாகப் பார்க்கும் தெளிவு இல்லாதது நிச்சயமாகக் காரணமல்ல.
எப்படியாயினும், தமிழகத்தில் தீண்டாமை ஒழிப்புக்கு என்று தனியே ஒரு அமைப்பை உருவாக்கி கடந்த மூன்று ஆண்டுகளாக பல்வேறு போராட்டங்களை மார்க்சிஸ்ட் கட்சி நடத்தி வருகின்றது. அதற்கு முன்பிருந்தே அருந்ததியர் இடஒதுக்கீடு கோரிக்கைக்காக அருந்ததிய அமைப்புகளோடு இணைந்து போராடியது மார்க்சிஸ்ட் கட்சி. அதில் வெற்றியும் பெற்றிருக்கின்றது.
தமிழகத்தில் மார்க்சிஸ்டுகள் தவிர்த்து வேறு எந்த அமைப்பு, தலித்துகள் அமைப்பு உள்பட, தீண்டாமை ஒழிப்புக்குத் தனிக்கவனம் செலுத்தி வருகின்றது என்று யாராவது கூறுங்களேன். பெரியார் திராவிடக் கழகம் தவிர வேறு யாரும் கிடையாது. பெரியாரின் கையைப் பிடித்து வளர்ந்தவன் என்று கூறிக் கொள்ளும் கருணாநிதியின் தலைமையிலான திமுக தன் அணிகளை இரட்டைக் குவளை முறைக்கும், ஆலய நுழைவுத் தடைக்கும், தடுப்புச் சுவர்களுக்கும் எதிராக களத்தில் இறக்கிவிட்டால் தமிழகத்தின் சாதிய நிலமையில் பெரிய தாக்கம் ஏற்படாதா? இத்தனைக்கும் இப்போது அதிகாரம் இருக்கின்றது. கூடவே விடுதலைச் சிறுத்தை திருமாவளவன் வேறு இருக்கிறார். அவருக்கு தமிழகத்தில் தீண்டாமை நிலவுவது ஒரு பெரிய விஷயமில்லை. அவர் ஆலய நுழைவுப் போராட்டங்கள«£, இரட்டைக் குவளைக்கு எதிரான போராட்டங்களையோ கூட்டங்களையோ நடத்தியதைக் காட்டிலும் ஈழப்பிரச்சனை பற்றித்தான் மீசையை முறுக்குகின்றார். கருணாநிதி தயவில் பதவிகளை அனுபவித்து வரும்போது கருணாநிதி ஆட்சியில் தீண்டாமை இருக்கிறது என்று கூறமுடியுமா என்ன? பதவியும் இல்லாத, எந்தக் கூட்டணியிலும் இல்லாத புதிய தமிழகம் கிருஷ்ணசாமியும் கூட தீண்டாமைப் பிரச்சனைக்காக என்ன செய்திருக்கிறார் அல்லது என்ன செய்கிறார் என்பது மிகப் பெரிய கேள்விக்குறிதான்
அதிமுகவின் இன்றைய தலைமை செய்யப் போவதில்லை. எதிர்பார்க்கவும் முடியாது. முந்தைய தலைமையும் செய்ததில்லை. காங்கிரஸ் கதையும் அப்படியே. வைகோவிற்கு வேறு வேலை யாரோ கொடுத்திருக்கிறார்கள். தமிழர்களை பிற மாநிலத்தவர்களுக்கு எதிராக எடுத்துக் கட்டும் வேலை. அதைச் செவ்வனே செய்து வருகின்றார். அவர் தீண்டாமை பிரச்சனையைப் பற்றி என்றைக்குப் பேசினார் அல்லது என்றைக்காவது பேசினாரா என்பது பற்றி ஏதாவது புலனாய்வுத் துறையிடம் சொல்லித்தான் கண்டுபிடிக்கச் சொல்ல வேண்டும். பாமகவை விடுங்கள். அன்புமணிக்கு எம்பி பதவிதான் அதன் இப்போதைய குறிக்கோள். எப்போதும் பதவிதான் அதன் முக்கிய லட்சியம். திக வீரமணி வாய்திறக்கமாட்டார். கருணாநிதியின் ஆட்சியில் தீண்டாமை இருக்கிறது என்று யாராவது சொன்னால் அது சமூகநீதிக்கும், தமிழினத்திற்கும் எதிரான செயல். பாஜகவைப் பற்றிச் சொல்ல வேண்டியதில்லை. மனுவின் சட்டங்களே இந்தியாவின் அரசியல் சட்டமாக வேண்டும் என்கின்ற சங்பரிவாரத்தின் அரசியல் அங்கத்தை இந்தப் பட்டியலில் வைத்துப் பரிசீலிப்பதே தவறு.
இறுதியாக, ஒரு விஷயம். கடந்த மூன்று ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக தீண்டாமைக்கு என்று ஒரு தனி அமைப்பை ஏற்படுத்தி, அதில் கட்சிக்கு அப்பாற்பட்ட பலரையும் இணைத்துக் கொண்டு மார்க்சிஸ்ட் போராடி வரும் வேலையில் முன்னர் இப்படி ஏன் செய்யவில்லை என்கிற ரீதியில் கேள்வி கேட்பது, ஏன் செய்கிறாய் என்று கேட்பதற்குச் சமம் என்று இக்கட்டுரையாளர் கருதுகின்றார். எனினும், கீற்றுநந்தனை 'ஏன் செய்கிறாய்' வகையில் சேர்த்த முடியாது என்றும் இக்கட்டுரையாளர் கருதுகின்றார்.
---------------------------------------------------------------------2.6.10 கீற்று இணய தளத்தில் சிறி திருத்தங்களுடன் வெளியானது.
       
 

       
     

மூலதனங்களும் மானியங்களும்

அசோகன் முத்துசாமி

ஒரு தடவை ஊழல் நடந்தது தனக்கு தெரியாது என்கிறார். பின்னர், ஊழலா எங்கே நடந்தது திருப்பிக் கேட்கிறார். அதாவது, 2ஜி அலைக்கற்றை ஒதுக்கீட்டில் முறைகேடு எதுவும் நடக்கவில்லை என்கிறார். முறையாக ஏலம் விடப்பட்டிருக்க வேண்டும் என்று சொல்ல தனக்கு அப்போது தோணவில்லை என்று இப்போது கூறுகிறார். பின்னர், ஏலமே விடாதபோது அரசுக்கு எவ்வளவு இழப்பு ஏற்பட்டது என்று கணக்கிட முடியாது என்கிறார். அதற்கும் பிறகு, அப்படியானால் உணவுக்கும், எரிபொருளுக்கும், உரத்திற்கும் அளிக்கப்படும் மானியத்தை அரசுக்கு ஏற்படும் இழப்பு என்பீர்களா என்று கேட்கின்றார்.
தொலைக்காட்சி நிறுவனங்களின் செய்தி ஆசிரியர்களுக்கு பேட்டி அளித்த போது நல்லவர் வல்லவர் என்று இட்டுக் கட்டப்பட்ட இந்தியப் பிரதமர் மன்மோகன்சிங்தான் இப்படிப் பேசியிருக்கின்றார். சரியாகச் சொன்னால், உளறியிருக்கின்றார்.
முதலில் தனக்கு ஒன்றுமே தெரியாது என்பதும், பின்னர் இழப்பை கணக்கிட முடியாது என்பதும் முன்னுக்குப் பின் முரணாக இருக்கின்றது. முதல் கருத்தின் பொருள், ஊழல் நடந்திருக்கின்றது, ஆனால் தனக்கு அப்போது அது பற்றி ஒன்றுமே தெரியாது என்பதாகும். இரண்டாவது கருத்தின் பொருள், ஊழலே நடக்கவில்லை என்பதாகும். சிக்கிக் கொண்டவர்கள்தான் இப்படி மாற்றி மாற்றிப் பேசுவார்கள்.
மேலும், அவர் எழுப்பியிருக்கும் கடைசி கேள்வியின் உட்பொருள் என்னவென்று எல்லோருக்குமே தெரியும். ஆமாம், 2ஜி யினால் அரசுக்கு இழப்பு ஏற்பட்டது என்றால் அவசியப் பொருட்களுக்கு அரசாங்கம் வழங்கும் மானியத்தையும் இழப்பு என்பீர்களா- என்று கேட்கின்றார். வேறு வார்த்தைகளில் கூறினால், அதுதான் ஒரு ருபாய்க்கு ஒரு கிலோ அரிசி கொடுக்கின்றோமே, பேசாமல் தின்னுப்புட்டு போக வேண்டியதுதானே என்கிறார். அதிகம் பேசாதே என்கிறார். கேள்விகள் கேட்காதே என்கிறார்.
அக்கேள்வி வேறு விதமாகவும் பொருள் படும். ஆமாம், ஊழல் நடந்து விட்டது, இப்போது என்ன செய்ய வேண்டும் என்கிறீர்கள் என்று எதிர்க்கேள்வி கேட்பதாகவும் கொள்ளலாம். உலகெங்கும் உள்ள நாடுகளின் தண்டனைச் சட்டங்களின்படி, குற்றம் செய்பவர் மட்டுமல்ல, குற்றத்திற்கு துணை போகின்றவர் மற்றும் அதைத் தடுக்க வேண்டிய பொறுப்பில் இருந்தும் தடுக்கத் தவறியவர் ஆகிய இருவருமே குற்றவாளிகள்தான். நிற்க.
       மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்படும் கட்சியின் அல்லது கூட்டணிகளின் சார்பாக 'நியமிக்கப்படும்' பிரதமர் ஒரு வகையில் சர்வ அதிகாரம் படைத்தவர். அதாவது, தன்னுடைய அரசாங்கத்தின் அல்லது அமைச்சரவையின் செயல்களுக்கு அவரே பொறுப்பு; நல்லது கெட்டதுகளுக்கு அவரே பொறுப்பு. ஆதலால், யாரை அமைச்சராக ஆக்க வேண்டும், அல்லது யாரை அமைச்சராக ஆக்கக் கூடாது என்கிற அதிகாரம் முற்ற முழுக்க அவரது விருப்பம். ஒரு அமைச்சரின் முடிவை ரத்து செய்யும் அதிகாரம் பிரதமருக்கு இருக்கின்றது. ஆனால், 2ஜி அலைக்கற்றை ஒதுக்கீடு முழுக்க முழுக்க தொலைதொடர்பு அமைச்சகம் செய்தது, தனக்கு எதுவும் தெரியாது என்கிறார். இன்று வரை பிரதமர் அந்த ஒதுக்கீட்டை ரத்து செய்யவில்லை. இது நம் அனைவருக்கும் தெரியும்.
சரி, போனால் போகட்டும். 2009 பாராளுமன்றத் தேர்தலுக்குப் பின்னர் ஆ.ராசாவை ஏன் மீண்டும் அதே துறையின் அமைச்சராக ஆக்கினீர்கள் என்று கேட்கப்படுகின்றது. அதாவது, அப்போதே அலைக்கற்றை ஒதுக்கீட்டில் ஊழல் நடந்திருக்கின்றது என்கிற குற்றச்சாட்டுகள் ராசா மீது எழுந்து விட்டபோதிலும், ஊழல் குற்றம் சாட்டப்படுகின்றவரை ஏன் மீண்டும் அதே துறையின் அமைச்சராக ஆக்கினீர்கள் என்று கேள்வி கேட்கப்படுகின்றது. தங்களுடைய கட்சியின் சார்பாக ஆ.ராசா மற்றும் தயாநிதி மாறனை அமைச்சர்களாக ஆக்க வேண்டும் என்று திமுகவால் பரிந்துரைக்கப்பட்டது; நான் என்ன செய்ய முடியும், கூட்டணி தர்மம் என்கிறார்.
நமது கேள்வி என்னவென்றால், ராசாதான் தொலைதொடர்புத் துறை அமைச்சராக ஆக்கப்பட வேண்டும் என்று திமுக தலைமை சொன்னதா? அப்படிச் சொல்லியிருந்தால் மன்மோகன் அதை வெளிப்படையாக அறிவிக்க வேண்டும். அறிவித்திருக்க வேண்டும். ஏனெனில், நிரா ராடியாவின் தொலைபேசிப் பதிவுகள் அப்படித்தான் கூறுகின்றன.
அப்படி இல்லை என்று ஒரு வாதத்திற்காக வைத்துக் கொள்வோம். அப்படி இல்லை என்றால், ராசா-அலைக்கற்றை ஊழல் வழக்கில் மத்தியப் புலனாய்வுத் துறையால் கைது செய்யப்பட்டு, சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருக்கும் ஆ.ராசா- மீண்டும் தொலை தொடர்புத் துறை அமைச்சராக ஆனது பிரதமரின் விருப்பப்படிதான் என்று ஆகின்றது. டாடாக்களின், அம்பானிக்களின் விருப்பத்தை சிரமேற்கொண்டு நிறைவேற்றுவதில் பெருமிதமடையும் பிரதமர் மன்மோகன் சிங்கின் விருப்பப்படிதான்-அதாவது அந்த பெரு முதலாளிகளின் விருப்பப்படிதான்-ராசா மீண்டும் தொலை தொடர்புத் துறை அமைச்சராக ஆக்கப்பட்டார் என்று ஆகின்றது. பிரதமர் இதற்கு விளக்கம் சொல்ல வேண்டும்.
கூட்டணி தர்மத்தை பிரதமர் காரணம் காட்டுவது சுத்த அயோக்கியத்தனமாகும்; அதை நம்புவது முழு ஏமாளித்தனமாகும். அதே போல் ஆறு மாதங்களுக்கு ஒரு முறை தேர்தல் நடத்த முடியாது என்பதால் தான் பதவி விலக வேண்டும் என்று நினைக்கவில்லை என்கிற அவரது கூற்றுமாகும்.
இது குறித்து தி ஹிந்து நாளிதழில் சித்தார்த் வரதராஜன் (19.2.11) எழுதியிருக்கும் கட்டுரையில் எழுப்பியிருக்கும் கேள்வியும் கருத்துக்களும்  முக்கியமானவையாகும்.
#அடிக்கடி தேர்தல் நடப்பதையும், மக்களின் வரிப்பணம் செலவாவதையும் தான் விரும்பவில்லை என்று பிரதமர் சொல்வது உண்மையெனில், இந்திய-அமெரிக்க அணுசக்தி ஒப்பந்தத்திற்கு எதிர்ப்பு தெரிவித்து இடதுசாரிகள் 2008ம் ஆண்டு ஐமுகூ அரசாங்கத்திற்கு அளித்து வந்த ஆதரவை வாபஸ் பெற்ற போது இதே அச்சம் அல்லது கருத்து ஏன் மன்மோகன்சிங்கிற்குத் தோன்றவில்லை?
#காங்கிரசின் ஆதரவில்தான் தமிழகத்தில் திமுக ஆட்சி நடத்தி வருகின்றது. ஆதலால், மத்தியில் காங்கிரஸ் ஆட்சிக்கு தன்னுடைய ஆதரவை திரும்பப் பெறுவது திமுகவினால் முடியாத காரியம்.
#காங்கிரஸ் கட்சியைச் சேர்ந்த ஊழல் அமைச்சர்களுக்கே, உதாரணமாக ஊழல் வழக்குகளில் உச்ச நீதிமன்றத்தின் கடும் கண்டனங்களுக்கு ஆளாகியிருக்கும் விலாஸ்ராவ் தேஷ்முக் போன்றவர்களுக்கே அமைச்சரவையில் இடம் அளித்திருக்கும்போது கூட்டணி நிர்ப்பந்தம் காரணமாகத்தான் ராசாவிற்கு பதவியளித்தேன் என்று சொல்வதை நம்ப முடியாது.
மிக முக்கியமான கேள்விகள். மன்மோகன்சிங்கின் வாதங்கள் அனைத்தும் தவிடு பொடியாகின்றன.
மொத்தத்தில் மன்மோகன்சிங்கின் பெரு முதலாளிகள் ஆதரவுக் கொள்கையும், அமெரிக்க அடிவருடித்தனமும் மீண்டும் ஒரு முறை தங்களை அம்பலப்படுத்திக் கொண்டுள்ளன. அரசுக்கு 1,76,379 கோடிகள் இழப்பு ஏற்படுத்திய 2ஜி அலைக்கற்றை ஊழலையும், அத்தியாவசியப் பொருட்களுக்கு வழங்கப்படும் மானியத்தையும் ஒப்பிடுவதன் மூலம் அது தெள்ளத் தெளிவாகின்றது. அரசுக்கு வர வேண்டிய வருமானம் தனியாரின் மூலதனமாக ஆகிவிட்டது. கோடிக்கணக்கான மக்களின் பணம் ஒரு நூறு முதலாளிகளின் மூலதனமாக ஆகிவிட்டது. அந்தப் பணம் அரசாங்கத்திற்கு வந்திருந்தால் அதை மேலும் மக்களுக்கு, அவர்கள் பயன்படுத்தும் அத்தியாவசியப் பொருட்களுக்கு மானியமாக வழங்க முடியும். கிராமப்புற வேலை உத்திரவாதத் திட்டத்திற்கு கூடுதல் நிதி ஒதுக்கி அதை மேலும் விரிவுபடுத்த முடியும். ஆனால், தனியார் முதலாளிகள் லாபமடைவதை விரும்பும் பிரதமருக்கு மக்களுக்கு நிவாரணம் அளிப்பதில் விருப்பமில்லை.
அணுசக்தி ஒப்பந்த விஷயத்தில் ஆட்சியையும் இழக்கத் துணிந்தவர், ஆட்சியை இழக்க விரும்பாமல் ஊழல் உறுப்பினரை அமைச்சரவையில் சேர்த்துக் கொள்கிறார் என்றால் என்ன பொருள்? அமெரிக்காவிற்கும், பெரு முதலாளிகளுக்கும் சேவை செய்ய முடிந்தால் ஆட்சியிலிருப்பார், முடியவில்லை என்றால் ஆட்சியையும் துறந்து விடுவார்; இதுதானே பொருள்?
இவர் நல்லவரா கெட்டவரா என்ற கேள்வியே எழவில்லை. மக்களைப் பொருத்த வரையில் இவர் கெட்டவர்தான்.
ராசாவின் மீது இப்போது சிபிஐ நடவடிக்கை எடுத்திருக்கின்றது. ஆனால், அரசாங்கத்திற்கு ஏற்பட்ட இழப்பை எப்படி வசூலிக்கப் போகிறார்கள்? உரிமம் பெற்ற முதலாளிகளிடமிருந்து இந்த வித்தியாசத் தொகையை வசூலிப்பார்களா? கொடுக்காதவர்களின் உரிமங்களை ரத்து செய்வார்களா? மன்மோகன் சிங்கின் பேட்டி இது எதுவும் நடக்காது என்பதையே உணர்த்துகின்றது.  கூடுதல் கட்டணம் கொடுக்காதவர்களின் உரிமங்களை ரத்து செய்ய வேண்டும் என்றால், மானியங்களையும் ரத்து செய்யலாமா என்று கேட்பார் போல் தெரிகின்றது.

---------------------------------------------------19.2.11

உலகமயத்தின் ஊழல்மயம் -அசோகன் முத்துசாமி

1,76,000 கோடி ஊழலுக்கும் பிரதமருக்கும் சம்பந்தமில்லை என்றார்கள். ஆம், சம்பந்தமில்லைதான். ஏனெனில் அவர் இவ்வளவு சின்னத் தொகையிலெல்லாம் கை வைக்க மாட்டார். எதுவாக இருந்தாலும் 2 லட்சம் கோடிக்கு மேல் இருக்க வேண்டும். அதுதான் எ° பேன்ட் °பெக்ட்ரம் ஊழல். (எ° பேன்ட் என்பது மிக உயர்ந்த வகை அதிவேக அலைக்கற்றை).
நேரடியாக மன்மோகன் சிங்கின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் வரும் விண்வெளித் துறையின் கீழ் இந்திய வானியல் ஆராயச்சி நிறுவனம் (ஐஎ°ஆர்ஓ) வருகின்றது. அதன் வர்த்தகப் பிரிவு ‘ஆன்டிரிக்° காhப்பரேஷன்’ எனும் நிறுவனம். இந்த நிறுவனத்திற்கும்  டேவா° மல்டி மீடியா பிரைவேட் லிமிடெட் என்கிற தனியார் நிறுவனத்திற்கும் இடையில் 2005ம் ஆண்டு ஒரு ஒப்பந்தம் போடப்படுகின்றது. அதன்படி அந்த தனியார் நிறுவனத்திற்கு  70 எம்ஹெச் இசட் அலைக்கற்றையை வெறும் ஆயிரம் கோடி ரூபாய்க்கு அளிக்க வேண்டும். இந்த ஒப்பந்தத்தின் காரணமாக அரசுக்கு சுமார் 2 லட்சம் கோடி ரூபாய் வருவாய் இழப்பு ஏற்படலாம் என்று மத்திய தணிக்கை துறை மதிப்பிட்டுள்ளதாக செய்திகள் கூறுகின்றன. எப்படி?
  வெறும் 15 எம்ஹெச்இசட் அலைக்கற்றை மட்டுமே 3ஜி ஏலத்தில் விற்கப்பட்டது. அதன் மூலம் அரசுக்குக் கிடைத்த வருவாய் சுமார் 67,719 கோடி ரூபாய். டேவ° நிறுவனத்திற்கு ஒதுக்கப்படவிருந்ததோ 70 எம்ஹெச்இசட். நான்கு மடங்குக்கும் மேல். ஆனால், வெறும் ஆயிரம் கோடி ரூபாய்க்கு.
மேலும், இதே வகை அலைக்கற்றை 20 எம்ஹெச்இசட் அளவு பிஎ°என்எல் மற்றும் எம்டிஎன்எல் ஆகிய பொதுத்துறை நிறுவனங்கள் பயன்படுத்த அனுமதிக்கப்பப்பட்டது. அதற்கு வாங்கப்பட்ட கட்டணம் வெறும் 12,847 கோடி ரூபாய்கள். மன்மோகன்சிங்கின் கொள்கைகள் எப்போதும் மக்களுக்கும், பொதுத்துறைக்கும் எதிரானவையாக இருக்கின்றன என்பதற்கு இதுவும் ஒரு எடுத்துக் காட்டு. மக்களின் சுருக்குப் பைகளிலிருந்து கொள்ளையடித்து முதலாளித்துவ திமிங்கிலங்களுக்கு தீனி போடுவார்.  
இந்த செய்தி தி ஹிந்து குழும நாளிதழ்களில்  வெளிவந்தவுடன் பிரதமர் அலுவலகத்திலிருந்து ஒரு மறுப்பு வெளியிடப்படுகின்றது. மேற்கண்ட நிறுவனத்திற்கு எ° பேன்ட் அறைக்கற்றை ஒதுக்குவது தொடர்பாக எந்த முடிவும் எடுக்கப்படவில்லை. ஆதலால், அரசுக்கு வருவாய் இழப்பு ஏற்படுகின்ற கேள்வியே இல்லை என்பது அந்த மறுப்பின் சாராம்சம்.
ஆனால், ஒப்பந்தம் போட்டிருக்கின்றீர்களே திருவாளர் பரிசுத்தம் அவர்களே? ஏன், ஒப்பந்தம் போட்டீர்கள்? இப்படி ஒரு விவகாரம் நடந்திருப்பதே இதுநாள் வரை மக்களுக்குத் தெரியாது. இப்போது அந்த பத்திரிக்கைகள் அம்பலப்படுத்தவில்லை என்றால் நீங்கள் அந்த நிறுவனத்திற்கு இதே பிச்சைக் காசுக்குநாட்டின் இயற்கை வளத்தை விற்றிருப்பீர்கள் இல்லையா?விற்றிருக்க மாட்டோம் என்று நீங்கள் சொன்னால் யாரும் நம்பப் போவதில்லை. ஏனெனில், 2007லிருந்தே 2ஜி அலைக்கற்றை ஒதுக்கீடு சம்பந்தமாக புகார்கள் எழுப்பப்பட்டு வந்தன. அதாவது அலைக்கற்றைகள் ஒதுக்கப்படுவதற்கு முன்பாகவே புகார்கள். ஆனால், அந்த புகார்கள் எதையும் பொருட்படுத்தாமல், நீங்கள் முடிவு செய்தபடியே அலைக்கற்றைகள் ஒதுக்கினீர்கள். எதிர்ப்பு வந்தபோதே அப்படிச் செய்த நீங்கள் விஷயமே வெளியில் தெரியாமல் இருந்திருந்தால்  இந்த ஊழலையும் செய்யாமலா இருந்திருப்பீர்கள்?
பொதுத் தணிக்கைக் குழு இந்த ஒப்பந்தத்தை இன்னும் ஆராய்ந்து கொடிருப்பதாகக் கூறுகின்றது. அது இழப்பு குறித்து இன்னும் முடிவிற்கு வரவில்லை. ஆனால், வெறும் ஆயிரம் கோடிக்கு ஒரு தனியார் நிறுவனத்திற்கு விற்றது உண்மைதானே? அப்படி விற்க ஒப்புக் கொண்டதே ஊழல்தானே? பிஎ°என்எல்லிடமும் எம்டிஎன்எல்லிடமும் வாங்கப்பட்ட கட்டணத்தைக் கணக்கிட்டாலே  40000 கோடிக்கு மேல் வருகின்றது.
பொய்களுக்கு அளவேயில்லை. அலைக்கற்றை எதுவும் ஒதுக்கப்படவில்லை என்கிறார் பிரதமர் (அலுவலகம்). ஆனால், அந்த தனியார் நிறுவனம் தன்னுடைய அகண்ட அலை வரிசை சேவையை பாசோதித்துப் பார்ப்பதற்கு தொலைதொடர்புத் துறை அலைக்கற்றை ஒதுக்கியிருக்கின்றது. அதை இப்போது அந்த துறை திரும்பப் பெறப் போவதாக செய்திகள் கூறுகின்றன. அதாவது, டேவ° நிறுவனத்திற்கு விற்பது என்பதை திட்டவட்டமாக முடிவு செய்து விட்டார்கள். இல்லை என்றால் எதற்கு அந்நிறுவனம் தன்னுடைய சேவையை பரிசோதித்துப் பார்ப்பதற்கு அலைக்கற்றை வழங்க வேண்டும்?
இந்த ஒதுக்கீட்டுக்கு முன்னர் அதற்கான பொது அறிவிப்போ, ஏலமோ, டென்டரோ விடப்படவில்லை. 2ஜி ஒதுக்கீட்டிற்கு ஏலம் விடுங்கள் என்று மன்மோகன் அமைச்சர் ராசாவுக்கு ஆலோசனை வழங்கியதாகவும், ராசா அதையும் மீறி தன்னிஷ்டம் போல் ஒதுக்கிடு செய்தார் என்று முதலாளித்துவ அடிவருடிகள் சிலர் எழுதி வருகின்றனர். அதாவது, பிரதமர் நல்லவர், ராசா மட்டும்தான் குற்றவாளி என்பதைப் போல. ஆனால், இந்த ஒதுக்கீட்டில் முதலில் வந்தவருக்கு முதல் உரிமை என்பது கூட கடைப்பிடிக்கப்படவில்லை. அப்படியானால் மன்மோகன் சிங்கை என்ன செய்ய வேண்டும்?
ஏன் ஏலமோ டென்டரோ விடப்படவில்லை என்கிற கேள்விக்கு இ°ரோவின் இந்நாள் தலைவர் ராதாகிருஷ்ணனும், முன்னாள் தலைவர் க°துhரி ரங்கனும், ‘2003ல் டேவ° மல்டிமீடியாவுடன் பேச்சு வார்த்தை துவங்கியபோது.......வேறு நிறுவனங்கள் எதுவும் இருக்கவில்லை’ என்று பதிலளித்திருக்கின்றனர். வேறு நிறுவனங்கள் இருக்கின்றதா இல்லையா என்பது பொது அறிவிப்பு வெளியிட்டால்தானே தெரியும்? அதைச் செய்யாமலேயே வேறு யாரும் இல்லை என்று முடிவிற்கு வருவது எப்படி சரியாகும்?
  இந்த ஒப்பந்தம் பற்றி பிரதமருக்கே தெரியாது என்கிறார்கள். நாங்கள் அரசாங்கத்திற்கே தெரிவிக்கவில்லை என்கிறார்கள். அவர்களது கூற்றுப்படியே இந்த விஷயம் விண்வெளி ஆணையம் வரை எடுத்துச் செல்லப்பட்டுள்ளது. அந்த ஆணையத்தில் அமைச்சரவைச் செயலாளர், தேசிய பாதுகாப்பு ஆலோசகர், அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்பத் துறையின் ராஜாங்க அமைச்சர் (இத்துறைக்கு பிரதமர்தான் காபினெட் அமைச்சர்) ஆகியோர் உறுப்பினர்கள். இணை அமைச்சருக்கும், அமைச்சரவைச் செயலாளருக்கும் தெரிந்த விஷயம் பிரதமருக்குத் தெரியாது என்றால் யாராவது நம்புவார்களா? கொஞ்சம் கூட வெட்கமில்லாமல் பொய் சொல்கிறார்கள்.
மேலும், இந்த ஒப்பந்தத்திற்கு மத்திய அமைச்சரவை ஒப்புதல் அளித்துள்ளது.
“2005ல் மத்திய அமைச்சரவையும் இந்த ஒப்பந்தத்தை ஏற்றுக் கொண்டுள்ளது. ஆகவே, ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் இ°ரோவுடனான எங்களது ஒப்பந்தம் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டுள்ளது. இதற்கு பின்னர்தான் செயற்கோள் மூலமாக இணையதள சேவை வழங்கும் எங்களது திட்டத்தை வளர்க்கத் துவங்கினோம்’’ என்று டேவா° நிறுவனத்தின் தலைவர் ராமச்சந்திரன் வி°வநாதன் ‘எகனாமிக் டைம்°’ நாளிதழுக்கு (ஆக°ட் 23, 2010) பேட்டியளித்துள்ளார். (தி ஹிந்து. 9.2.11). அப்படி எனில் பிரதமருக்குத் தெரியாது என்பது ஜமுக்காளத்தில் வடிகட்டிய பொய் அல்லவா?
ஊழல் மேல் ஊழல் நடந்து கொண்டிருக்கின்றது. அடுத்தடுத்து ஒவ்வொன்றாக வெளிவந்து கொண்டிருக்கின்றது. இந்திய வரலாற்றில் மன்மோகன்சிங் ஆட்சி காலத்தில் போல் வேறெப்போதும் இவ்வளவு ஊழல்கள் நடந்ததில்லை. ஆனால், மன்மோகன்சிங் மீது குற்றம் ஏதுவும் இல்லை என்று சுப்பிரமணியம் சுவாமி உள்ளிட்ட அயோக்கிய சிகாமணிகள் தொடர்ந்து பிதற்றி வருகின்றார்கள். நற்சான்றிதழ் கொடுப்பவர்களின் யோக்கியதையைப் பார்த்தாலே மன்மோகன் சிங்கின் யோக்கியதையைத் தெரிந்து கொள்ளலாம்.
இறுதியாக, 1980களில் நிதி வருவாய் தொடர்பான ஊழல்கள் வெறும் எட்டு மட்டுமே நடந்திருந்தன. மன்மோகன்சிங் நிதியமைச்சராக இருந்த 1991-96 காலகட்டத்தில் மட்டும் 26 ஊழல்கள் நடந்தன. அவர் பிரதமராக இருக்கும் இந்த ஆறரை ஆண்டு காலத்தில் சிறுநாடுகளின் பட்ஜெட்டையே மிஞ்சுகின்ற அளவிற்கு ஊழல்கள் ஒன்றன் பின் ஒன்றாக அம்பலமாகிக் கொண்டிருக்கின்றன. (சபா நக்வி, அவுட்லுக், நவம்பர் 29, 2010).
இன்னும் எத்னை ஊழல் நடந்திருக்கின்றதோ நமக்கு இப்போது தெரியாது. ஆனால், இவை அனைத்தும் உலகமயக் கொள்கைகள் அமலாக்கப்பட்ட பின்னர்தான் இவ்வளவு பெரிதாகவும், இவ்வளவு அடிக்கடியும் நடந்து கொண்டிருக்கின்றன என்பது மட்டும் நிச்சயம்.

-----------------------------------------9.2.11  

மார்க்ஸ், ஆசிய உற்பத்தி முறை மற்றும் இந்திய வரலாற்று ஆய்வு -இ.எம்.எஸ்.நம்பூதிரிபாட்-தமிழில்;:அசோகன் முத்துசாமி

இந்திய வரலாற்றை ஆராய்வதற்கு மார்க்சியம் முற்றிலும் பொருத்தமற்றது என்று நிரூபிக்க முதலாளித்துவ அறிஞர்களும், தேசியவாத அரசியல்வாதிகளும் முயற்சித்தனர். அவர்களைப் பொருத்தவரை, பொருள்முதல்வாதத்தைவிட கருத்துமுதல்வாதமே இந்தியாவின் தொன்மையான கலாச்சாரத்தின் சாரமாகும்; அதே போல் சமூக வாழ்வில், இந்திய சமுதாயம் வர்க்கப் போராட்டத்தைவிட பரஸ்பர ஒத்துழைப்பால்தான் வழிநடத்தப்படுகின்றது. இதைத் தவறென்று பல மார்க்சிய அறிஞர்கள் மறுத்துள்ளனர்; எந்தவொரு சமுதாயத்திற்கும் போலவே, இந்திய சமுதாயத்தின் வளர்ச்சி குறித்த ஆய்விற்கும் வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதத்தின் அடிப்படைக் கோட்பாடுகள் பொருந்தும் என்று அவர்கள் நிரூபித்துள்ளனர்கள். இந்தியக் கலாச்சாரத்தின் கருத்துமுதல்வாதத் தோற்றத்திற்குப் பின்னால் பொருண்மை சக்திகளின் வளர்ச்சி என்கிற யதார்த்தம் இருக்கின்றது என்பதை நிரூபிக்கும் பெரிய நு£ல்கள் கணிசமாக எழுதப்பட்டுள்ளன. வரலாற்று விஞ்ஞானத்துறையின் முதலாளித்துவ அறிஞர்கள் கூட, உற்பத்திக் கருவிகளின், சாதனங்களின் வளர்ச்சியின் மூலமாகவே மனிதன் காட்டுமிராண்டித்தனத்திலிருந்து அநாகரீகத்திற்கும், அங்கிருந்து நாகரீகத்திற்கும் முன்னேறினான் என்பது எந்தவொரு சமுதாயத்தையும் போலவே இந்திய சமுதாயத்திற்கும் உண்மை என நிரூபித்துள்ளார்கள். தொன்மையான கிராம சமுதாயத்தில் இயற்கையாக அமையப் பெற்றுள்ள பரஸ்பர ஒத்துழைப்பு என்கிற வெளித்தோற்றத்திற்குப் பின்னால், சமூக முரண்பாடகள் வளர்ந்து கொண்டிருந்தன என்றும், அவை சுரண்டல் உறவுகள் மற்றும் அடக்குமுறையின் தோற்றத்திற்கு இட்டுச் சென்றன என்றும் அவர்கள் நிரூபித்துள்ளார்கள். ஆதலால், வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதத்தை ஏற்றுக் கொள்ளாதவர்களால் கூட வரலாற்று விஞ்ஞானத்தின் விதிகள் எந்தவொரு நாட்டிற்கும் போலவே இந்தியாவிற்கும் பொருந்தும் என்கிற முடிவிற்கு வருவதிலிருந்து தப்பிக்க முடியாது. எனினும், இந்திய வரலாற்றை விஞ்ஞான ரீதியாகப் புரிந்து கொள்வதில் சில பெரிய இடைவெளிகள் இருக்கின்றன. சிந்துசமவெளி நாகரீகம் எப்படி அழிக்கப்பட்டது; அந்த நாகரீகத்தில் அடிமைமுறை இருந்ததா இல்லையா; படையெடுத்த ஆரியர்களால் அந்த நாகரீகத்தின் கூறுகள் எந்த அளவிற்கு உள்வாங்கிக் கொள்ளப்பட்டன; இன்னும் இது போன்ற கேள்விகள் இன்னும் விளக்கப்படவில்லை. காலமும், இதற்கென்றே அர்ப்பணித்துக் கொண்டுள்ள அறிஞர்களின் கடுமையான உழைப்பைக் கோரும் ஆய்வும் மட்டுமே இந்தக் கேள்விகளுக்கும், வளர்ந்து கொண்டிருக்கும் இந்திய வரலாற்று விஞ்ஞானம் எழுப்பும் கேள்விகளுக்கும் விடையளிக்க முடியும். மார்க்சிய இந்திய வரலாற்று அறிஞர்கள் குறிப்பாக ஆர்வம் செலுத்தும் ஒரு கேள்வி இருக்கின்றது. 'ஆதிப்பொதுவுடமை சமுதாயத்திலிருந்து அடிமைச் சமுதாயம், பின்னர் நிலவுடமை, பின்னர் அங்கிருந்து முதலாளித்துவம்' என்கிற சூத்திரத்திற்கு ஏற்ப இந்திய சமுதாயம் வளர்ச்சியடைந்ததா அல்லது 'ஆசிய சமுதாயம்' என்ற புகழ்பெற்ற சொல்லிற்கு ஏற்ப தனக்கே உரித்தான முறையில் வளர்ச்சி அடைந்ததா? சில அறிஞர்கள் முந்தைய முறைக்குள் இந்திய வரலாறு வளர்ச்சியை பொருத்த முயன்றனர்; மற்ற சிலர் பிந்தைய சூத்திரத்திற்கு ஏற்ப இந்திய வரலாற்றை விளக்க முயற்சித்தனர். இரு தரப்பினருமே மார்க்ஸ், ஏங்கெல்ஸ் ஆகியோரது எழுத்துக்களில் இருந்து சில பிரபலமான பத்திகளை மேற்கோள் காட்டி தங்களது நிலைப்பாடு சரி என்று வாதிட்டனர். கார்ல் மார்க்ஸ் எழுதிய 'முதலாளித்துவத்திற்கு முந்தைய சமுதாய அமைப்பு' (ஜாக் கோஹனால் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு, எரிக் ஜே.ஹோப்ஸ்வாமால் தொகுத்து, அறிமுக உரை எழுதப்பட்ட நு£ல்; இன்டர்நேஷனல் பப்ளிஷர்ஸ், நியூயார்க், 1985) எனும் நு£ல் இந்தப் பிரச்சனை குறித்து மேலும் தீவிரமான ஆராய்வதற்கு உதவும். அரசியல் பொருளாதாரம் பற்றிய ஒரு விமரிசனம் மற்றும் மூலதனம் ஆகிய நு£ல்களை எழுதுவதற்காக மார்க்ஸ் 1857-58 ஆண்டுகளில் மார்க்ஸ் தயாரித்த குறிப்புகளைத் தொகுத்தன் மூலம் பதிப்பாளர்கள் வரலாற்று ஆய்வுக்கு மிகப் பெரும் சேவை செய்துள்ளார்கள். இந்தக் குறிப்புகள் எழுதப்பட்ட சூழலையும், அக்குறிப்புகளின் பொருளையும் விளக்கி மார்க்சே எழுதிய தெளிவான முன்னுரையுடனும் அந்த நு£ல் வெளியிடப்பட்டது. தொகுப்பாசிரியர் சரியாகக் கூறுவதைப்போல, ஆசிரியர் (மார்க்ஸ்) தெரிவிக்க விரும்பும் கருத்தின் சரியான பொருள் என்னவென்பது எல்லா வகையிலும் தெளிவாக இருக்கின்றது; ஆனால், அவை எந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் சொல்லப்பட்டுள்ளன என்பதையும், வெளிவந்துள்ள மற்ற படைப்புகளையும் ஒப்பிட்டுதான் அவற்றை அர்த்தப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும். என்றாலும், கிடைத்த அனைத்துத் தகவல்களையும் ஒன்றிணைத்து, அவை அநேகமாக என்ன பொருள்படக் கூடும் என்பதையும் விளக்கி ஹோப்ஸ்வாம் மதிநுட்பமிக்க பணியாற்றியுள்ளார். ஆதலால், இந்திய வரலாற்று அறிஞர்கள் மட்டுமின்றி, பொருளாதார நிபுணர்கள், சமூகவியலாளர்கள், அரசியல் விஞ்ஞானிகள், கலை இலக்கிய விமரிசகர்கள், மற்றிதரர் என இந்திய விவகாரங்களைப் பயிலும் ஒவ்வொரு மாணவரும் பொதுவாக 'ஆசியபாணி சமுதாயம்' குறித்தும், குறிப்பாக இந்திய சமுதாயம் குறித்தும் வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதத்தின் நிறுவனர்கள் சரியாக என்ன கூறுகிறார்கள் என்பதைத் தெரிந்து கொள்ள இந்தத் தொகுப்பைப் படிப்பது நல்லது. அத்துடன் மார்க்ஸ், ஏங்கெல்ஸ் ஆகியோரின் வெளிவந்துள்ள மற்ற படைப்புகளையும் படிக்க வேண்டும். தன்னுடைய மற்ற எல்லா முக்கிய படைப்புகளிலும் போலவே, மார்க்ஸ் தான் ஆராய்ந்து கொண்டிருந்த முதலாளித்துவ சமுதாயத்தின் தோற்றுவாயும், வளர்ச்சியுமே இக்குறிப்புகளிலும் அவரின் முதன்மையான அக்கறைக்கு உரியதாக இருந்தது. ஆசியபாணி சமுதாயம், ஜெர்மானிய சமுதாயம், ஸ்லோவானிய சமுதாயம், பண்டைய செவ்வியல் சமுதாயம் போன்றவற்றில் மார்க்ஸ் ஆர்வம் கொண்டிருந்தார். ஏனெனில், அவை அனைத்துமே முதலாளித்துவத்திற்கு முந்தைய சமுதாயங்கள். இந்த ஒவ்வொரு வகை சமுதாயங்கள் குறித்து கிடைக்கும் அனைத்துத் தரவுகளையும் ஆராய்வதன் மூலம் மட்டுமே, முதலாளித்துவம் எப்படி மற்ற ஒவ்வொரு வகைச் சமுதாயத்தையும் தன்னுடைய ஆதிக்கத்தின் கொண்டு வருகின்றது என்பதை அவரால் காட்ட முடியும். "நிலத்தில் சிறுஉடமை மற்றும் கீழ்த்திசை கிராம சமுதாயத்தின் அடிப்படையிலான பொதுவுடமை ஆகிய இரண்டும் அழிக்கப்பட்டது ஆகியவை அவரது குறிப்புகளில் காணப்படும் ஆய்வுப்பொருளாகும். முதலாளித்துவத்திற்கு முந்தைய அத்தகைய சொத்துடமை மட்டுமே கூலி, உழைப்பு, மூலதனம் ஆகியவற்றிற்கான முன்நிபந்தனைகளை உருவாக்க முடியும். இந்த முன்நிபந்தனைகள் பின்வருமாறு: 1. சுதந்திர உழைப்பு; சுதந்திர உழைப்பை பணத்திற்காக பரிவர்த்தனை செய்து கொள்வது; அதை பணத்தின் மறுஉற்பத்திக்காகவும், பணத்தால் நுகரப்படும் மதிப்புகளாக அவற்றை மாற்றுவதற்காகவும் பரிவர்த்தனை செய்து கொள்வது; இதை அனுபவ பயன்மதிப்பாக அல்லாமல், பணத்தின் பயன்மதிப்பிற்காக செய்வது. 2. உழைப்பு சாதனங்கள் மற்றும் உழைப்பு செலுத்தப்படுவதற்கான கச்சாப் பொருட்கள் ஆகியவற்றிலிருந்து சுதந்திர உழைப்பை தனியே பிரித்து வைப்பது. இதன் பொருள் என்னவெனில், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக தொழிலாளியின் இயற்கையான பரிசோதனைச் சாலையாகச் செயல்படும் நிலத்திலிருந்து பிரித்து வைக்கப்படுவது என்பதாகும்." (பக்: 67). ஆதலால், மார்க்ஸ் பொதுவாக 'ஆசியபாணி சமுதாயம்' என்று குறிப்பிடுவதை, அல்லது குறிப்பாக இந்திய சமுதாயம் என்றும் குறிப்பிடுவதை, எந்த நிலைமைகளில் சமுதாயம் முதலாளித்துவத்திற்கு கீழ்ப்படியும்படி செய்யப்படுகின்றது என்பது பற்றிய ஆய்விற்கு மேல் வேறு எதுவாகவும் காண்பது மார்க்சிய உள்ளுணர்விற்கு எதிரானதாகும்; முதலாளித்துவம் முன்னேறுவதன் தாக்கத்தால் எப்படி ஆசிய பாணி சமுதாயம் அல்லது குறிப்பாக இந்திய சமுதாயம் கலைக்கப்பட்டு, முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகளின் வளர்ச்சிக்கு அவசியமான முன்நிபந்தனைகள் எப்படி உருவாக்கப்படுகின்றன என்பது பற்றிய ஆய்வு. நமது வரலாற்று வளர்ச்சியின் மொத்த போக்கையும் புரிந்து கொள்வதற்கான திறவுகோலாக இவற்றைக் காண்பதைக் காட்டிலும் அறிவியலிற்கு முரணானது வேறு எதுவும் இருக்க முடியாது. இந்திய வரலாற்றின் எந்த அம்சம் பற்றியும் தான் சுயேச்சையாக வந்தடைந்த எந்த தத்துவார்த்த அனுமானத்தையும் நிரூபிக்கவோ அல்லது மறுக்கவோ, இந்தக் குறிப்புகளைத் தனியாகவோ அல்லது மார்க்ஸ், ஏங்கெல்சின் மற்ற படைப்புகளுடனோ சேர்த்து இந்திய வரலாற்று அறிஞர்கள் யாரும் மேற்கோள் காட்டக் கூடாது. அறிவியல்பூர்வமான ஆய்வின் எல்லாப் பிரச்சனைகளுக்கும் மார்க்சியத்தில் தீர்வு இல்லை. அது அந்த ஆய்விற்கான ஒரு வழிகாட்டி மட்டுமே; உண்மைத் தரவுகளைச் சேகரிப்பதும், அவற்றை ஆராய்வதும், இடைக்கால முடிவுகளிற்கு வருவதும், மேலும் சேகரிக்கப்படும் கூடுதல் தரவுகளின் அடிப்படையில் இந்த இடைக்கால முடிவுகளை சரிபார்ப்பதும், மேலும் அப்படியே தொடர்வதும், எந்த ஒரு அறிஞருக்கும் தவிர்க்க முடியாததாகும். ஆசிய அல்லது இந்திய வரலாற்றுக்கு மட்டுமின்றி, உலகம் முழுவதும் உள்ள மனிதகுல வரலாற்று அறிஞர்களுக்கு பெரும் உதவியாக இருக்கின்றது; ஏனெனில், வரலாற்றுக்கு முந்தைய ஆதிப் பொதுவுடமைச் சமுதாயங்கள் எப்படி அழிந்து, பல்வேறு வகையான வர்க்க சமுதாயங்களின் தோற்றத்திற்கு வழிவகுத்தன என்பது பற்றிய ஒரு பொதுவான சித்திரத்தை அக்குறிப்புகள் வழங்குகின்றன. முந்தையது குறித்து மார்க்ஸ் பின்வருமாறு கூறுகின்றார்: "ஆயர்குல வாழ்க்கை முறை, அல்லது இன்னும் பொதுவாக நாடோடி வாழ்க்கை முறையே முதல் வாழ்க்கை வடிவம் என்று நாம் கேள்வியின்றி ஏற்றுக் கொள்ளலாம்; இனக்குழு நிரந்தரமாக ஒரு இடத்தில் வாழாமல், ஓரிடத்தில் கிடைப்பதைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு பின்னர், வேறொரு இடத்திற்கு நகரும் வாழ்க்கை முறை. இயற்கையாகவே மனிதர்கள் ஓரிடத்தில் நிலையாக வாழ்வதில்லை (குரங்கைப் போல ஒரே மரத்தில் கிடைப்பதைக் கொண்டு உயிர்வாழக் கூடிய வளமான சுற்றுச்சூழல் இல்லையென்றால், காட்டு மிருகங்க¬ளைப் போல மனிதர்கள் சுற்றித்திரிவார்கள்). எனவே, இயற்கையான பொது அமைப்பான, இனக்குழு சமுதாயம் என்பது மனிதர்கள் மண்ணைச் சொந்தமாக்கி பயன்படுத்திக் கொள்ளுவதன் விளைபலன் அல்ல; ஆனால், அவ்விதம் மண்ணைக் கூட்டாகச் (தற்காலிகமாக) சொந்தமாக்கிக் கொண்டு பயன்படுத்துவதற்கான முன்நிபந்தனையாக இனக்குழு சமுதாயம் இருக்கின்றது. "மனிதர்கள் ஓரிடத்தில் நிலையாக வாழத் துவங்கிய பின்னர், இந்த மூல சமுதாயம் எப்படி மாற்றப்படுகின்றது என்பது, ஓரளவிற்கு பல்வேறு புற நிலைமைகளையும், தட்பவெப்ப நிலைமைகளையும், பூகோள நிலைமைகளையும், பௌதீக நிலைமைகளையும், இன்னும் அது போன்றவற்றையும் சாந்திருக்கின்றது; அத்துடன் அந்த இனக்குழுவின் தனித்துவமான பண்பையும் சார்ந்திருக்கின்றது. ரத்தம், மொழி, சடங்குகள் இன்னிதரவற்றின் பொதுவான பந்தங்கள் என தன்னிச்சையாக வளர்ச்சி பெற்ற இனக்குழு சமுதாயம்தான் வாழ்க்கையின் இலக்குகளை (எடுத்துக் காட்டாக, நிலம்-மொர்) சொந்தமாக்கிக் கொள்வதற்கான முதல் முன்நிபந்தனையாகும். மற்றும் வாழ்க்கையின் இலக்குகளை மறுஉற்பத்தி செய்யும் மேய்த்தல், வேட்டையாடுதல், விவசாயம் போன்ற செயல்பாடுகள், மற்றும் அந்த இலக்குகளுக்கு பொருள் வடிவம் கொடுக்கும் செயல்பாடுகளுக்கான முன்நிபந்தனையுமாகும். பூமி மாபெரும் சோதனைச் சாலையாகும்; உழைப்பு சாதனங்கள், உழைப்பதற்கான பொருட்கள் என இரண்டையும் அளிக்கும் ஆயுதச்சாலை; சமுதாயத்தின் அடிப்படையான இருப்பிடத்தையும் அது வழங்குகின்றது. அதனுடன் மனிதர்கள் கொண்டுள்ள உறவு கள்ளங்கபடமற்றது: அவர்கள் தங்களை அதன் பொது உடமையாளர்களாகக் கருதிக் கொள்கின்றனர்; வாழும் உழைப்பால் தன்னைத்தானே உற்பத்தியும், மறுஉற்பத்தியும் செய்து கொள்ளும் சமுதாயத்தின் உடமையாகவும் கருதுகின்றனர். அத்தகைய சமுதாயத்தின் உறுப்பினராக இருக்கும் பட்சத்தில் மட்டுமே ஒரு தனிநபர் (தனிநபர் என்கிற சொல்லின் நேரடியான அர்த்தத்திலும், உருவக அர்த்தத்திலும்) அவர் தன்னை உரிமையாளராகவோ அல்லது உடமையாளராகவோ கருதிக் கொள்கிறார். உண்மையில் உழைப்பின் மூலம் சொந்தமாக்கிக் கொள்வது இந்த முன்நிபந்தனைகளின் கீழேயே நடைபெறுகின்றது; இந்த முன்நிபந்தனைகள் உழைப்பின் உற்பத்திப் பொருளல்ல; ஆனால், அதற்கான இயற்கையான அல்லது புனிதமான முன்நிபந்தனைகளாகத் தோன்றுகின்றன." (பக்: 68-69) உலகின் ஒவ்வொரு பகுதியிலும் இருந்த சமுதாயத்தின் நிலைமை இதுதான். இங்கு உழைப்பாளிக்கும், உழைப்பு செலுத்தப்படுவதற்கான முன்நிபந்தனைகளின் (உதாரணமாக, நிலத்தின்-மொர்) உரிமையாளருக்கும் இடையில் முரண்பாடு எதுவும் இல்லை. சமுதாயத்தின் ஒவ்வொரு உறுப்பினரும் ஏககாலத்தில் உழைப்பாளியாகவும், நிலத்தின் உரிமையாளராகவும் இருக்கின்றார். சுரண்டுபவர் மற்றும் சுரண்டப்படுவோருக்கு இடையிலான உறவு என்று எதுவும் இல்லை. உடமையும், உழைப்பும் பொதுவானது. ஆதலால், இங்கு மனிதர்களுக்கு இடையில் முழுமையான சமத்துவம் நிலவிய ஆதிப்பொதுவுடமைச் சமுதாயம் எனும் பொற்காலம் இருந்தது. இந்த வகையான ஆதிப் பொதுவுடமைச் சமுதாயம் உடைத்து நொறுக்கப்பட்டு, புதிதாக சுரண்டல் உறவுகள் தோன்றி வளர்ந்த போதுதான், பல சமூகப் பொருளாதார அமைப்புகள் இருப்பிற்கு வந்தன. இந்த இடத்தில்தான் ஆதிப் பொதுவுடமைச் சமுதாயம் அழிந்து அதனிடத்தில் அடிமைச் சமுதாயமும், பின்னர் அதனிடத்தில் நிலவுடமைச் சமுதாயமும், பின்னர் அதனிடத்தில் முதலாளித்துவமும் வரும் என்கிற இயந்திரத்தனமான மார்க்சிய கோட்பாடு முறிந்துபோகின்றது. ஆதிப் பொதுவுடமைச் சமுதாயம் கலைந்து அதனிடத்தில் குறைந்த பட்சம் நான்கு வகைச் சமுதாயங்கள் தோன்றியிருக்கின்றன-பண்டைய செவ்வியல் சமுதாயம் (கிரேக்கம் மற்றும் ரோம்), ஜெர்மானிய சமுதாயம், ஸ்லோவானிய சமுதாயம், ஆசியபாணி சமுதாயம் ஆகிய நான்கு வகைச் சமுதாயங்கள் தோன்றியிருக்கின்றன என்று இப்போது பதிப்பிக்கப்பட்டிருக்கும் குறிப்புகளின்படி மார்க்ஸ் வெளிப்படுத்துகின்றார். இந்த நான்கு வகைகளைக் குறிப்பிடுவதனாலேயே, வேறு வகை சமுதாயங்கள் இல்லை என்று பொருளல்ல. முதலாளித்துவத்திற்கு முந்தைய சமுதாயங்களின் நான்கு வகைப் பொருளாதார அமைப்புகளைப் பற்றிய உண்மைத் தரவுகள் மார்க்சிற்குக் கிடைத்திருக்கின்றன என்பதையே இது காட்டுகின்றது: "பண்டைய செவ்வியல் வரலாறு நகரங்களின் வரலாறாகும்; ஆனால், நிலவுடமை மற்றும் விவசாயத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட நகரங்கள். ஆசிய வரலாறு என்பது நகரத்திற்கும், கிராமத்திற்கும் இடையிலான ஒரு வகையான ஒற்றமையைக் குறிப்பதாகும் (முறையாகக் கூறினால், பெரிய நகரத்தை மன்னரின் கோட்டையாகவே, பொருளாதாரக் கட்டமைப்பின் மீது பொருத்தப்பட்ட மன்னரின் கோட்டையாகவே கருதவேண்டும்); மத்திய காலம் (ஜெர்மானிய காலகட்டம்) கிராமப்புறத்தை துவக்கப் புள்ளியாகக் கொண்ட வரலாற்று நியமப்பாதையைக் குறிக்கின்றது; அது மேற்கொண்டு வளரும் பாதை நகரம் மற்றும் கிராமத்தின் எதிர்ப்புடனாகவே செல்கின்றது; நவீன வரலாறு என்பது பண்டைய வரலாற்றைப் போல் நகரங்களை கிராமமயமாக்காமல், கிராமப்புறங்கள் நகரமயமாக்கப்படுவதைக் குறிக்கின்றது" (பக்: 77-78). ஸ்லோவனிய வகையைப் பொருத்தவரை, அதன் ரஷ்ய வகையை 'பண்டைய மாதிரியின் மிக நவீன வடிவம் என்றும், அது பல்வேறு வளர்சிதை மாற்றங்களுக்கு உட்பட்டிருக்கின்றது என்றும்' மார்க்ஸ் குறிப்பிடுகின்றார் (பக்: 142). 'நிலத்தில் பொதுவுடமைதான் இருந்தது; ஆனால், மேற்குலகின் சிறு விவசாயியை நினைவூட்டும் வகையில் தன்னுடைய துண்டு நிலத்தில் விவசாயம் செய்கின்றார்' என்று மார்க்ஸ் கூறுகின்றார் (பக்: 144). அதனுடன் மார்க்ஸ் பின்வருமாறு அவசியமான எச்சரிக்கையையும் விடுகின்றார்: "ஆதிப் பொதுவுடமைச் சமுதாயங்கள் ஒரே மாதிரியான ஒரு ஒற்றை வடிவில் செதுக்கப்பட்டிருக்கவில்லை. அதற்கு மாறாக, ஒட்டு மொத்தமாகப் பார்த்தால், வயதிலும் வகையிலும் தங்களுக்குள் வேறுபடும் தொடர்ச்சியானதொரு சங்கிலித்தொடர்களின் வகைகளாக அவை அமையப் பெறுகின்றன; அந்த வகைகள் அனைத்தும் அடுத்தடுத்த வளர்ச்சிக் கட்டங்களைக் குறிக்கின்றன. அவற்றில் ஒரு வகைச் சமுதாயமான ரஷ்ய சமுதாயம் பொதுவாக அனைவரும் ஏற்றுக் கொண்டதன்படி, இன்று விவசாய சமுதாயம் என்று அழைக்கப்படுகின்றது. மேற்கில் அதுபோன்றதேயான சமுதாயம், ஜெர்மானிய சமுதாயமாகும்; அது மிகச் சமீப காலகட்டத்தைச் சேர்ந்தது.... "ஆசியாவிலும், ஆப்கன்கள் மற்றும் இதரர்கள் மத்தியிலும் கிராம சமுதாயம் காணப்படுகின்றது. பண்டைய சமுதாய அமைப்புகளில் கடைசியானது என்பதால் எங்கெங்கும் அது மிக இளமையானதாக (மீகச் சமீபத்தியதாக-மொர்) இருக்கின்றது...ஆதி சமுதாய உருவாக்கத்தின் கடைசி கட்டம் என்கின்ற வகையில், விவசாய சமுதாயம் இரண்டாவது வகை சமுதாய உருவாக்கத்திற்கு மாறிச் செல்லும் காலகட்டத்திலும் இருக்கின்றது. அதாவது, பொதுவுடமையை அடிப்படையாகக் கொண்ட சமுதாயத்திலிருந்து தனிச்சொத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட சமுதாயமாக மாறுகின்றது. இரண்டாம் கட்ட சமுதாய உருவாக்கம் என்பது தொடர்ச்சியான ஆண்டான்-அடிமை சமுதாயங்களைக் கொண்டது என்பதை நீங்கள் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்". (பக்:144-45) ஆதலால், 'அடிமைச் சமுதாயம்-நிலப்பிரபுத்துவ சமுதாயம்-முதலாளித்துவம்' அல்லது 'ஆசியபாணி சமுதாயம்-முதலாளித்துவம்' என்கின்ற இரண்டு சூத்திரங்களில் ஏதேனும் ஒன்றை இந்திய வரலாறு குறித்த மார்க்சியப் புரிதலின் ஆரம்பமும், முடிவுமாகக் காண்பதைவிடவும் மார்க்சியமல்லாத செயல் வேறொன்று இருக்க முடியாது. இந்திய வரலாற்றைப் பயிலும் மார்க்சிய மாணவர் எவரும் கட்டாயமாகச் செய்ய வேண்டிய உண்மைத் தரவுகளின் சிரத்தையான ஆய்வுக்கு இத்தகைய சூத்திரங்களில் ஒன்றை மீண்டும் மீண்டும் சொல்வது ஈடாகாது. என்றபோதும், பொதுவாக ஆசியபாணி சமுதாயத்தின் வளர்ச்சி பற்றியும், குறிப்பாக இந்திய சமுதாயத்தின் வளர்ச்சி பற்றியும் போதுமான அளவு உள்ளொளியை இக்குறிப்புகள் அளிக்கின்றன. 'ஆதலால், கீழ்த்திசை எதேச்சதிகாரம் சொத்து என்பது சட்டப்படியாக இல்லாத நிலைக்கு இட்டுச் செல்வது போல் தோன்றுகின்றது. என்றாலும், உண்மையில் அது இனக்குழு அல்லது பொதுவுடமையின் அடிப்படையிலானது. பெரும்பாலான உதாரணங்களில் அந்த சிறு சதாயத்திற்குள்ளேயே பொருளுற்பத்தி மற்றும் விவசாயம் ஆகியவற்றின் ஒரு வகையான இணைப்பால் உருவாக்கப்பட்டிருக்கின்றது. அவ்விதம் அந்தச் சமுதாயம் தன்னிறைவு பெற்றதாக ஆகின்றது; தன்னுள்ளேயே உற்பத்திக்கும், உபரி உற்பத்திக்கும் தேவையான நிலைமைகளைக் கொண்டிருக்கின்றது.' 'உபரி உழைப்பின் ஒரு பகுதி இறுதியில் ஒரு தனிநபராகத் தோன்றும் உயர்ந்த சமுதாயத்திற்கு உரியது. இந்த உபரி உழைப்பு ஒரு காணிக்கையாகவும், ஒற்றுமையின் மகிமைக்கான பொது உழைப்பாகவும் செலுத்தப்படுகின்றது. ஒரு பகுதி எதேச்சதிகார அரசனுக்கும், ஒரு பகுதி கடவுளின் இனக்குழு உருவமாகக் கற்பனை செய்து கொள்ளப்பட்டவருக்குமாக செலுத்தப்படுகின்றது.' (பக்:70) கீழ்த்திசை நாடுகளில் இருந்த அடிமைமுறையையும், அய்ரோப்பாவில் இருந்த அடிமைமுறையையும் மார்க்ஸ் ஒப்பிடுவது கவனிக்க வேண்டியதும், முக்கியமானதும் ஆகும். "ஆதலால், சொத்து (அதன் ஆசிய, ஸ்லோவானிய, பண்டைய செவ்வியல், ஜெர்மானிய வடிவில்) என்பது முதலில் உற்பத்தி செய்பவருக்கும் (அல்லது தன்னைத் தானே மறுஉற்பத்தி செய்து கொள்பவருக்கும்), அவரது உற்பத்தி அல்லது அவரது மறுஉற்பத்தி நிலைமைகளிற்கும் இடையிலான உறவைக் குறிக்கின்றது. எனவே, உற்பத்தி நிலைமைகளிற்கு ஏற்ப சொத்து வெவ்வேறு வடிவங்கள் எடுக்கும். உற்பத்தியின் நோக்கமே உற்பத்தியாளரை அவரை வாழ்வதற்கான இந்தப் புறச்சூழ்நிலைமைகளுடன் மறுஉற்பத்தி செய்வதே....ஆண்டான்-அடிமைச் சமுதாயம் போன்றவற்றில் உழைப்பாளியே ஒரு மூன்றாவது நபருக்கோ அல்லது சமுதாயத்திற்கோ இயற்கையான உற்பத்தி நிலைமைகளில் ஒன்றாகக் காட்சியளிக்கின்றார்; ஆதலால் சொத்து என்பது சுயேச்சையாக உழைக்கும் தனிநபருக்கும், உழைப்பு செலுத்தப்படுவதற்கான ஸ்து£லமான நிலைமைகளுக்கும் இடையிலான உறவாக இனியும் இருப்பதில்லை. ஆதலால், அடிமை முறை என்பது எப்போதுமே இரண்டாம்பட்சமானதுதான், முதன்மையானது அல்ல; சமுதாயத்தையும், அதிலுள்ள உழைப்பையும் அடிப்படையாகக் கொண்ட சொத்தின் அவசியமான, இயல்பான விளைவாக அது இருந்தபோதும். (அடிமைமுறையின் இந்தப் பண்பு கீழ்த்திசையின் பொதுவான அடிமைமுறைக்குப் பொருந்தாது. ஆதலால், அடிமைமுறை அய்ரோப்பிய கண்ணோட்டத்திலிருந்து மட்டுமே பரிசீலிக்கப்படுகின்றது). (பக்:95) எனவே, அய்ரோப்பிய நாடுகளைப் போலவே இந்தியாவும் ஆதிப்பொதுவுடமைச் சமுதாயத்திலிருந்து அடிமைமுறைக்கு வளர்ச்சி அடைந்தது என்று நிரூபிக்க எடுக்கப்படும் முயற்சிகள் தவறானவை என்பதை மார்க்ஸ் சுட்டிக் காட்டுகின்றார். கீழ்த்திசை நாடுகளில் எந்த வகையான அடிமைமுறை வளர்ச்சி அடைந்திருந்தாலும் அது பண்டைய கிரேக்கத்திலும், ரோமிலும் வளர்ந்திருந்த அடிமைமுறைகளிலிருந்து மாறுபட்டது. மேலும், மேற்காசியாவில் வளர்ந்திருந்த அடிமைமுறை மாதிரி கூட இந்தியாவில் வளர்ந்திருக்கவில்லை; இந்தியாவில் சமுதாய வளர்ச்சி முற்றிலும் வேறான ஒரு பாதையை மேற்கொண்டது. கீழ்த்திசை நாடுகளின், அய்ரோப்பிய நாடுகளின் அடிமைமுறைகள் பற்றிய மார்க்சின் குறிப்புகள், ஆதிப்பொதுவுடமைச் சமுதாயங்கள் உடைந்து நொறுங்கி வர்க்க சமுதாயங்கள் தோன்றி எழுந்த வெவ்வேறு வழிவகைகளைப் பற்றிய ஒரு உள்ளொளிக்கு மேல் வேறு எதையும் கொடுக்கவில்லை. ஆதிப்பொதுவுடமைச் சமுதாயத்திற்குள்ளேயே சமூகச் சொத்து-அரசுச் சொத்து மற்றும் தனிச்சொத்து இரண்டும்-வளர்ச்சி அடைந்த பல்வேறு வழிவகைகளைப் பற்றியும், அவற்றின் வளர்ச்சி எப்படி சமூகச் சொத்தின் அழிவிற்கு இட்டுச் சென்றது என்பதை விவாதிக்கும் மார்க்ஸ் பின்வருமாறு கூறுகின்றார். "ஆசிய வடிவம்தான் மிகப் பிடிவாதமாக, நீண்ட காலமாக நீடித்திருந்த வடிவமாகும். தன்னைத்தானே ஆதரித்துக் கொள்ளும் உற்பத்தி சுழற்சி, விவசாயம் மற்றும் கைவினைப் பொருளுற்பத்திகளுக்கிடையிலான ஒற்றுமை போன்றிதரவற்றால் தனிநபர் சமுதாயத்திலிருந்து சுயேச்சையானவராக ஆகமுடியாது என்கின்ற அடிப்படைக் கோட்பாட்டை ஆசிய வடிவம் ஆதாரமாகக் கொண்டிருப்பதே இதற்குக் காரணம். சமுதாயத்துடனும், அதன் பொருளாதார முதநிலையுடனும் தனக்குள்ள உறவை தனிநபர் மாற்றிக் கொள்வாரென்றால், அதற்கு எதிரிடையாக இந்தப் பொருளாதார முதநிலையும் அதன் சொந்த இயக்க விதிகள் மற்றும் தரித்திரமாக்கப்படுதல் போன்றவற்றால் திருத்தமடையும்." (பக்.83) ஆசியாவில் ஏன் இந்த 'பிடிவாதமான, நீண்ட காலம் நீடித்திருப்பது' நிகழ்கின்றது? அநேகமாக சாதி ஒரு குறிப்பான முக்கியத்துவம் மிக்க பாத்திரம் வகித்துள்ள இந்தியா தொடர்பான ஒரு குறிப்பு அளிக்கப்படுகின்றது. மார்க்ஸ் அது பற்றி பின்வருமாறு கூறுகின்றார்: "பண்டைய அரசின் இனக்குழுக்கள் இரண்டு வகைகளில் அமையப் பெற்றிருந்தன; ரத்த உறவு அல்லது வசிப்பிட அடிப்படையில். ரத்த உறவு இனக்குழுக்கள் வரலாற்று ரீதியாக வசிப்பிட இனக்குழுக்களுக்கு முந்தையவை. கிட்டத்தட்ட எல்லா இடங்களிலும் அவர்களால் இடம் பெயர்க்கப்பட்டவை. ரத்த உறவு இனக்குழுக்களின் மிகத் தீவிரமான, இறுகிப்போன நிறுவன வடிவம் சாதியமைப்பாகும்; ஒன்றிலிருந்து மற்றொன்று தனியாகப் பிரிக்கப்பட்ட, ஒன்றுடன் மற்றொன்று திருமண உறவு கொள்ளும் உரிமையற்ற, முற்றிலும் வெவ்வேறான சமூகநிலையுடன், ஒவ்வொன்றுக்கும் பிரத்யேகமானதும் மாற்றமுடியாததுமான தொழிலுடன் பிரித்துவைக்கப்பட்டுள்ள சாதிகள்." (பக்: 76-77) மீண்டும், "ஆதிச் சொத்துடமை சக்திகள், உற்பத்தியைத் தகவமைக்கும் வெவ்வேறு ஸ்து£லமான கூறுகளுக்கும் சொத்துக்கும் இடையிலான உறவாக தவிர்க்க முடியாத வகையில் கரைந்து போகின்றன; வெவ்வேறு சமுதாய வடிவங்களின் பொருளாதார அடித்தளமாகும் அவை. அதன் தொடர்ச்சியாக, குறிப்பிட்ட சமுதாய வடிவங்களை அவை முன் தீர்மானிக்கின்றன. ஆண்டான்-அடிமைச் சமுதாயங்களில் உள்ளது போல உழைப்பே ஸ்து£லமான உற்பத்தி நிலைமைகளில் ஒன்றாக ஆக்கப்பட்டவுடன் இந்த வடிவங்கள் குறிப்பிடத்தகுந்த அளவில் மாற்றமடைகின்றன. இதன் விளைவாக நிலத்தில் உள்ள சொத்துடமையில் அடங்கியுள்ள அனைத்து சொத்துடமை வடிவங்களின் எளிமையான நேரிடைப் பண்பு மறைகின்றது; ஆதலால் அவையே ஒழிந்துபோகின்றன. உற்பத்தி சாதனங்களில் உள்ள சொத்துடமையைப் பொருத்தவரையில், கைவினை நுட்பத் தேர்ச்சி படைத்த குறிப்பிட்ட வகையான உழைப்பும், அதன் காரணமாக உழைப்பு சாதனத்தில் உள்ள சொத்தும், உற்பத்தி நிலைமைகளில் உள்ள சொத்துக்கு இணையாகின்றன; இது ஏற்கத்தக்க வகையில் ஆண்டான்-அடிமைமுறையை விலக்கிவைக்கிறது (அல்லது அடிமைமுறையில் இது இருக்காது-மொர்). என்றபோதும், அது அதனையொத்த எதிர்மறையான வளர்ச்சிக்கு சாதி அமைப்பின் வடிவில் இட்டுச் செல்லக் கூடும். (பக்: 101-102). ரத்த உறவு இனக்குழுக்கள் இறுகிய சாதிகளாக பரிணமிப்பது, இரண்டு வகை சொத்துகளுக்கு (நிலச் சொத்து, உற்பத்திக் கருவிகளில் உள்ள சொத்து-மொர்) இணையான எதிர்மறை வளர்ச்சிக்கும், நீண்டகாலம் மிகப் பிடிவாதமாக நீடித்திருக்கும் சமூகப் பொருளாதார அமைப்பின் தோற்றத்திற்கும் இறுதியில் அது இட்டுச் செல்வது, (அந்த அமைப்பு எந்தச் சோதனையையும் மிகப்பெருமளவு தடுக்கின்றது) ஆகியவையே இந்திய சமுதாயத்தின் கூறுகளாகும்; இவை பற்றி மார்க்ஸ் நமக்கு ஒரு சில குறிப்புகள் மட்டுமே கொடுக்கின்றார். எனினும், இந்திய வரலாற்று மாணவர்களும், அறிஞர்களும் இவற்றை எடுத்து இருக்கின்ற உண்மைத் தரவுகளின் ஒளியில் அவை சரியாக இருக்கின்றனவா என்பதைப் பரிசோதித்து பார்க்கும் அளவு முக்கியத்துவம் மிக்கவை. இது குறித்து, சிபிஐ(எம்) கட்சியின் திட்டம் பின்வருமாறு சுட்டிக் காட்டியுள்ளது: "இந்திய சமுதாயம் முதலாளித்துவப் பாதையில் வளர்ந்து கொண்டிருந்தபோதும், அதனுள் முதலாளித்துவத்திற்கு முந்தைய சமுதாயத்தின் பலமான கூறுகளை இன்னும் கொண்டுள்ளது. முதலாளிகளால் அழிக்கப்பட்ட முதலாளித்துவத்திற்கு முந்தைய சமுதாயங்களின் சாம்பலின் மீது வளர்ந்த முன்னேறிய முதலாளித்துவ நாடுகள் போலல்லாது, இந்தியாவில் முதலாளித்துவம் அதற்கு முந்தைய சமுதாயத்தின் மேலே அப்படியே பொருத்தப்பட்டது. ஒரு நு£ற்றாண்டுக்கும் மேலாக ஆட்சி புரிந்த பிரிட்டிஷ் ஆட்சியாளர்களோ அல்லது 1947ல் அதிகாரத்தைப் பெற்ற இந்திய முதலாளிகளோ, முதலாளித்துவ சமுதாயத்தின் தடையற்ற வளர்ச்சிக்கும், பின்னர் அது பொதுவுடமைச் சமுதாயத்தால் நீக்கப்படுவதற்கும் இன்றியமையாத செயலான முதலாளித்துவத்திற்கு முந்தைய சமுதாயங்களிற்கு மரண அடி கொடுக்கும் வேலையைச் செய்யவில்லை. ஆதலால், இன்றைய இந்திய சமுதாயமானது, ஏகபோக முதலாளித்துவம் சாதி, மத, இனக்குழு நிறுவனங்களுடன் இணைந்திருக்கும் ஒரு விசித்திரமான கலவையாகும். இவ்வாறாக, முதலாளித்துவத்திற்கு முந்தைய சமுதாயத்தின் அழிவில் நாட்டம் கொண்ட முற்போக்கு சக்திகளை ஒன்றுபடுத்தும் கடமையும், ஜனநாயகப் புரட்சியை மிக விரைவாக பூர்த்தி செய்வதற்காக அதற்குள்ளேயே இருக்கின்ற புரட்சிகர சக்திகளை உறுதிப்படுத்தும் கடமையும், சோஷலிசத்திற்கு மாறிச் செல்வதற்காக தளத்தைத் தயார்படுத்தும் கடமையும் தொழிலாளி வர்க்கத்தின் மீதும், அதன் கட்சியின் மீதும் விழுந்துள்ளது." (பத்தி 35). இந்திய வரலாறு குறித்து மிக வேகமாகக் கிடைத்து வரும் உண்மைத்தரவுகளை அறிவியல் ரீதியான ஆய்வுக்கு உட்படுத்தி, மிகத் தொன்மையான காலத்திலிருந்து தற்காலம் வரையிலுமான இந்திய வரலாற்றை மறுகட்டமைக்க முயற்சிப்பதன் மூலம் இந்திய சமுதாயத்தில் 'நீண்ட காலம் மிகப் பிடிவாதமாக நீடித்திருக்கும்' முதலாளித்துவத்திற்கு முந்தைய சமுதாய அமைப்பு குறித்த மார்க்சின் புரிதலைச் செழுமைப்படுத்துவதும் மார்க்சிய இந்திய வரலாற்று ஆய்வாளர்களின் கடமையாகின்றது. ---------------------------------