அன்னா ஹசாரே, காந்தி, அம்பேத்கர்

அசோகன் முத்துசாமி


அன்னா ஹசாரேயின் போராட்டத்தை ஆதரிப்பவர்கள் மட்டுமே உண்மையான இந்தியர்கள், மற்றவர்கள் எல்லாம் போலிகள் என்று அவரை ஆதரிப்பவர்கள் பேசிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். எங்களை ஆதரிப்பவர்கள் மட்டுமே தேசபக்தர்கள் மற்றவர்கள் எல்லாம் தேச விரோதிகள் என்று இந்து மதவெறி சங்பரிவாரம் கூறுவது போல் இது இருக்கிறது. அது போலவே அவசர நிலை காலத்தில் ‘இந்திரா என்றால் இந்தியா, இந்தியா என்றால் இந்திரா’ என்று காங்கிரசார் அகம்பாவமாகக் கூறியது போல் ‘அன்னா என்றால் இந்தியா, இந்தியா என்றால் அன்னா’  என்று ஹசாரே கூட்டம் கூறுகிறது. அது ஒரு பக்கம் இருக்கட்டும்.
தன்னை ஒரு காந்தியவாதி எனக் கூறிக் கொள்ளும் அன்னா தான் காந்திய வழிமுறைகளைக் கடைப்பிடிப்பதாகக் கூறிக் கொள்கிறார். உண்மை என்னவென்றால், காந்தி தான் அந்நிய ஆட்சிக்கு எதிராகக் கடைப்பிடித்த வழிமுறைகளை சுதந்திர இந்தியாவில் கடைப்பிடித்திருப்பாரா எனக் கேட்டால் இல்லை என்பதே பதில்.
1919ம் ஆண்டு காந்தியின் செயலாளராக இருந்தவரும், பின்னர் சுயராஜ்ஜியக் கட்சியின் துணைச் செயலாளராக இருந்தவரும், 1948ம் ஆண்டு சோஷலி°ட் கட்சியின் தலைவராக இருந்தவருமான பிரபல உச்சநீதிமன்ற வழக்கறிஞர் புருஷோத்தம் திரிகம்தா° ஒரு பேட்டியில் பின்வரும் ஒரு அரிய செய்தியைக் கூறியிருக்கிறார்.
“நான் அவரை மறுநாள் சந்திக்கச் சென்றபோது, வை°ராய்க்கு அனுப்புவதற்காக அவர் தயாரித்து வைத்திருந்த கடிதம் ஒன்றை என்னிடம் காட்டினார். சத்தியாகிரகம் செய்வதை ஒரு அரசியல் சட்ட உரிமையாக ஆக்க வேண்டும் என்று அவர் அக்கடிதத்தில் குறிப்பிட்டிருந்தார். எனவே நான் மிகுந்த மரியாதையுடன் காந்திஜியிடம் பின்வருமாறு கூறினேன். ’நமது அரசியல் சட்டத்தை வடிவமைப்பது குறித்து பல்வேறு கருத்துக்கள் தெரிவிக்கப்படுகின்றன. நாளை இந்தியா சுதந்திரம் அடைந்த பிறகு, சத்தியாகிரகம் செய்வது ஒரு அரசியல் சட்ட உரிமை என்று நீங்கள் சொல்வீர்களா, அதை சட்டத்தில் எழுதி வைப்பீர்களா என்று கேட்டேன். அப்படி நாம் செய்தால் அதன் பொருள் என்ன? தண்டிக்கப்படுவோம் என்ற அச்சமின்றி யார் வேண்டுமானாலும் சட்டத்தை மீறலாம், அது குறித்து எதுவும் செய்ய முடியாது என்றுதானே பொருள்?  உண்மையில் இது உங்கள் கருத்துக்களுக்கே முரணானதாகும். சத்தியாகிரகம் என்றால் அதிகாரத்திற்கு அடங்க மறுப்பது, அதன் விளைவுகளைச் சந்திப்பது என்று நீங்கள் கூறுகிறீர்கள். இப்போது, சத்தியாகிரகம் ஒரு அரசியல் சட்ட உரிமையானால், அது அனுமதிக்கப்பட்டால், என்ன விளைவுகளைச் சந்திக்க வேண்டியிருக்கும்’. அந்த மாபெரும் மனிதர் சிந்திக்க ஆரம்பித்தார். ‘நீங்கள் சொல்வதிலும் விஷயம் இருகிகறது’ என்று அவர் கூறினார். மறுநாள் அவர் என்னை அழைத்தார். ‘உங்கள் கருத்து சரியான கருத்து. அந்தக் கடிதத்தை அனுப்புவதில்லை என்று நான் தீர்மானித்து விட்டேன்.’அந்த மனிதரின் மகத்துவம் அத்தகையது. அவர் எப்போதுமே திறந்த மனதுடன் இருந்தார். உண்மையில் அவரே அந்தக் கடிதத்தை எழுதி இறுதிப்படுத்திவிட்டு , நான் அதை அனுப்பவில்லை என்றார்’’.  (ஏ.ஜி.நுhரனி, பிரன்ட்லைன், ஆகஸ்ட் 26, 2011).
கதர் சட்டை அணிந்திருப்பதாலேயே அன்னா ஹசாரே காந்தியவாதியாகிவிட மாட்டார். இப்பிரச்சனை தொடர்பாக டாக்டர் அம்பேத்கர் என்ன கூறியிருக்கிறார் என்பதையும் பார்த்துவிடுவோம். பின்னர் மீண்டும் ஹசாரேவிற்கு வருவோம்.
  “1949 நவம்பர் 25ம் தேதி அரசியல் சட்ட முன்வரைவைச் சமர்ப்பித்துவிட்டு டாக்டர் அம்பேத்கர் ஆற்றிய தொலைநோக்கு பார்வை மிக்க உரையில் அப்போதுதுhன் பிறந்துள்ள ஜனநாயகத்திற்கு ஏற்படக் கூடிய மூன்று அபாயங்கள் பற்றி எச்சரித்தார். சமூக மற்றும் பொருளாதார அசமத்துவங்கள், சட்ட விரோதமான வழிமுறைகளைப் பயன்படுத்துதல் மற்றும் தனிநபர் வழிபாடு ஆகியவை சம்பந்தப்பட்டவை அந்த அபாயங்கள்.
“அவரது இரண்டாவதும், தற்போதைய சூழலில் மிக முக்கியமானதுமான எச்சரிக்கை சமூக மற்றும் பொருளாதார நோக்கங்களை அடைவதற்கான போராட்ட வழிமுறைகள் தொடர்புடையவை. மாற்றத்தைக் கொண்டு வருவதற்காக வன்முறையான மற்றும் பலாத்காரமான வழிமுறைகளைக் கைவிடுமாறு அவர் மக்களை வலியுறுத்தினார். அதாவது, கீழ்ப்படிய மறுப்பது, ஒத்துழையாமை, சத்தியாகிரகம் மற்றும் உண்ணாவிரதம் இருத்தல் போன்ற கட்டாயப்படுத்தும் வழிமுறைகள் போன்றவற்றைக் கைவிடுதல். பிரிட்டிஷ் ஆட்சி காலத்தில் இந்த வழிமுறைகள் பயன்படுத்தப்பட்டதைக் குறிப்பிட்டு அம்பேத்கர் பின்வருமாறு கூறினார்: “பொருளாதார மற்றும் சமூக நோக்கங்களை அடைவதற்கு சட்டப்படியான வழிமுறைகள் இல்லாதபோது, சட்ட விரோதமான வழிமுறைகளைக் கடைப்பிடிப்பதற்கு பெருமளவு நியாயம் இருந்தது.’’ஆனால், அவற்றை அந்தக் காலத்திற்குப் பிறகு பயன்படுத்துவது அராஜகத்தின் இலக்கணம் அன்றி வேறில்லை. ‘அவற்றை எவ்வளவு விரைவாகக் கைவிடுகிறோமோ அவ்வளவு நமது தேசத்திற்கு நன்மை’ என்றார்.’’.(சுகதேவ் தோரட், தி ஹிந்து, ஆக°ட் 23, 2011).
அதாவது அம்பேத்கரும் அன்னாவின் வழிமுறையை ஆதரித்திருக்கமாட்டார். காந்தி மற்றும் அம்பேத்கர் ஆகியோரின் போராட்ட வழிமுறைகள் பற்றி பலருக்கு பல கருத்துக்கள் இருக்கலாம். ஆட்சியில் இருப்பவர்களின் அணுகுமுறைக்கு ஏற்ப மக்களின் போராட்ட வடிவங்கள் மாறாலாம். தீவிரமடையலாம். ஆனால், ஹசாரே தன்னை காந்தியவாதி என்று சொல்லிக் கொள்வதுதான் பொருத்தமில்லை.  
ஆகஸ்ட் 30ம் தேதிக்குள் தான் சொல்கிற லோக்பால் மசோதாவை பாராளுமன்றம் நிறைவேற்றாவிட்டால்....என்று மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிரதிநிதிகளை மிரட்டுகிறார். அப்படிக் கட்டாயப்படுத்துவது காந்திய வழிமுறையுமல்ல. ஜனநாயகமுமல்ல. மார்க்சீய அறிஞர் பிரபாத் பட்நாயக்கின் வார்த்தைகளில் சொல்வதானால் இது பாராளுமன்றத்தின் தலையில் துப்பாக்கியை வைத்து மிரட்டுவதற்குச் சமம். (தி ஹிந்து, 24.8.11).
அனைத்துக் கட்சிகளாலும் விவாதிப்படாமல் எந்தச் சட்டத்தையும் நிறைவேற்ற முடியாது. ஆனால், அன்னாவின் குழு முன்வைக்கும் ஜன்லோக்பால் வரைவுச் சட்டத்தில் சில அடிப்படையான குறைகள் இருக்கின்றன. அவற்றில் ஒன்று மாநில ஊழல் தடுப்பு லோகாயுக்தா தொடர்புடையது. லோகாயுக்தா இல்லாத மாநிலங்களுக்கு அதை அமைக்கும் வகையில் பாராளுமன்றம் சட்டம் இயற்ற வேண்டும் என்பதாகும்.
‘அன்னா குழுவின் இந்த கோரிக்கை பிரச்சனைகள் நிறைந்தது. லோகாயுக்தாக்களை உருவாக்குவது தற்போது மாநில சட்டமன்றங்களின் அதிகார வரம்பிற்கு உட்பட்டது. பாராளுமன்றம் இந்தச் சட்டத்தை நிறைவேற்றுவது என்பது கூட்டாட்சிக் கோட்பாடுகளுக்கும், அரசியல் சட்டத்தில் உள்ள மாநிலங்களின் உரிமைகளுக்கும் எதிரானது’. (தி ஹிந்து தலையங்கம், 23.8.11).
விஷயம் இத்துடன் முடியவில்லை. ஊழல் புகார்களைப் பெறவும், விசாரிக்கவும், தண்டிக்கவும் முழு அதிகாரம் படைத்ததாக லோக்பால் உருவாக்குப்படுவது குறித்து தலித்துகள் அச்சம் தெரிவித்திருக்கிறார்கள்.
‘ஜனநாயகமற்ற சாதி அமைப்பின் சட்டகத்திற்குள் செயல்படும் நம்முடையது போன்ற ஒரு புதிய ஜனநாயகத்தில் அரசியல் சட்ட வழிமுறைகள் மற்றும் சமூக ஒழுக்கம் போன்றவை ஒரு குறிக்கோளுடன் பேணி வளர்க்கப்பட வேண்டும். ஊக்குவிக்கப்பட வேண்டும். லோக்பால் போன்ற ஒரு மிக முக்கியமான சட்டத்தை மிரட்டலுக்குப் பணிந்தும், நியாயமற்ற காலக் கெடுவிற்குள்ளும் நிறைவேற்றக் கூடாது. அதன் அனைத்து அம்சங்களும் மிகவும் கவனமாகவும், அனைத்துப் பிரிவினரின் ஒப்புதலுடனும் விவாதிக்கப்பட வேண்டும். இந்தச் சட்டத்தினால் தங்களுக்கு ஏற்படக் கூடிய விளைவுகள் பற்றி தலித்துகள் தங்களது கவலைகளை வெளிப்படுத்தத் துவங்கியுள்ளார்கள். குறிப்பிட்ட சாதிக்கு எதிரான உணர்வும், பாரபட்சமும் அளவின்றி நிலவும் ஒரு சமுதாயத்தில்,மிகப் பரந்த அதிகாரங்கள் கொண்டதாக உருவாக்கப்பட வேண்டும் என்று சொல்லப்படுகிற இச்சட்டம், தவறாகப் பயன்படுத்தப்படலாம் என்று அவர்கள் கருதுகிறார்கள்.’ (சுகதேவ் தோரட், மேகு கட்டுரை).
எப்படியாயினும் இப்படியொரு சிக்கலான நிலைமையை உருவானதற்கு காங்கிரஸ் தலைமையிலான ஐக்கிய முற்போக்கு கூட்டணிதான் பொறுப்பேற்க வேண்டும்.
   ----------------------------------------------24.8.11

பொருளாதாரமும் வரலாற்று ஆசிரியர்களும்

இர்பான் ஹபீப் 

தமிழில்: அசோகன் முத்துசாமி

1
இதர விஞ்ஞானங்கள் மற்றும் துணை விஞ்ஞானங்கள் போலவே
பொருளாதார வரலாற்றுக்கும் அதற்கே உரிய கடந்த காலம் ஒன்று
இருக்கிறது; அது மிகுந்த ஆர்வத்திற்குரிய ஒரு துறையாக இருந்த நாட்கள் உண்டு; அது சற்று வீழ்ச்சி அடைந்ததுபோல் தோன்றிய நாட்களும் உண்டு. 1870லிருந்து 1900 வரையிலான காலகட்டத்து பிரிட்டிஷ் ஆட்சி பற்றிய விமரிசனம் தாதாபாய் நௌரோஜியின் கட்டுரைகளால் ஆரம்பிக்கப்பட்டு, ஒட்டுமொத்த பிரிட்டிஷ் ஆட்சிக்கும் நீடிக்கப்பட்டபோது இந்தியாவில் அதற்கு விடிவுகாலம் பிறந்தது. இந்த நீட்டிப்பு பிரதானமாக கடந்த நூற்றாண்டின் ஆரம்ப வருடங்களில் வெளியிடப்பட்ட ரொமேஷ் சந்தர் தத் எழுதிய இரண்டு தொகுப்புகளில் வந்தது. தவிர்க்க முடியாமல் மறு தரப்பிலிருந்து எதிர்வினைகள் வெளிவந்தன; 1929ல் முதலில் வெளியிடப்பட்ட வேரா அன்ஸ்டேயின் 'இந்தியாவின் பொருளாதார வளர்ச்சி'2 என்கிற நூல் அனைத்து விஷயங்களிலும் அதிகாரபூர்வமான பிரிட்டிஷ் நிலைப்பாட்டை வழங்கியது.3 இந்த விவாதம் கிட்டத்தட்ட ஏககாலத்தில் காலனியத்திற்கு முந்தைய கடந்த காலத்திற்கும் நீட்டிக்கப்பட்டது; 'அக்பர் மரணத்தின்போது இந்தியா: ஒரு பொருளாதார ஆய்வு' என்கிற டபுள்யூ.எச்.மோர்லேன்ட் என்பவரின் நூல் அந்த விவாதத்தில் குறிப்பிடத்தக்கது; பிரிட்டிஷ் ஆட்சியில் வறுமை அதிகரித்துக் கொண்டிருக்கிறது என்கிற நௌரோஜியின் கருத்துக்களை அவர் மனதில் கொண்டிருந்தார் என்பது தெளிவு; அதற்காக அவர் 'மேல் வர்க்கங்களைச் சேர்ந்தவர்கள் தற்போதைய வாழ்க்கையைவிட அக்பர் காலத்தில் மிக மிக வசதியாக வாழ்ந்தார்கள்' (1910-14) என்ற முடிவிற்கும், 'கீழ் வர்க்கங்களைச் சேர்ந்தவர்கள் தற்போதைய வாழ்க்கையைவிட மிகவும் கஷ்டப்பட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள்' என்கிற முடிவிற்கும் வருகிறார்.4 மோர்லேன்ட் ஒரு குறிப்பிட்ட அளவு கட்டுப்பாட்டுடனேயே எழுதினார்; அவருடைய பிந்தைய எழுத்துக்களில் அவருடைய விவாதம் செய்யும் நோக்கம் வடிந்துவிட்டது போல் தோன்றுகிறது.5 என்றபோதிலும், அவரது 'அக்பர் மரணத்தின்போது இந்தியா' என்கிற நூல் இந்தியப் பொருளாதார வரலாறு குறித்த எதிர் ஆய்வுகளைத் தூண்டியது. ஆய்வு செய்தவர்களில் பிரிஜ் நாராயண் (1929) மற்றும் ராதாகமல் முகர்ஜி (1934)6 ஆகியோர் குறிப்பிடத்தக்கவர்கள். இன்னும் அதிகமான ஆவணங்களை ஆராய்ந்த, ஏராளமான தரவுகளைப் பயன்படுத்திய அவர்கள் தனிநபர் சராசரி வருமானத்தின் அடிப்படையில் இந்திய மக்களின் பல்வேறு பிரிவினர் பிரிட்டிஷ் ஆட்சியைவிட முகலாய ஆட்சியில் நன்றாக வாழ்ந்தார்கள் என்று வாதிட்டனர்.
முதலில் 1930களிலும் பின்னர் இரண்டாம் உலகப் போரின்போதும் மார்க்சியக் கருத்துக்கள் பரவியதானது பொருளாதார வரலாற்றின் மீதான ஆர்வம் தோன்றுவதற்குப் புதிய காரணமாக இருந்தது; குறிப்பாக, பொருளாதார அமைப்பு மற்றும் சமூகக் கட்டமைப்பு ஆகியவை ஒன்றுடன் ஒன்று பின்னிப் பிணைந்திருக்கும் அம்சத்தின் மீதான ஆர்வம். யு.என்.கோஷல் (1929), எஸ்.கே.தாஸ் (1937), என். பந்த்யோபாத்யாயா (1945)7 ஆகியோர் பண்டைய இந்திய பொருளாதார வரலாறு பற்றி முன்னர் எழுதியிருக்கிறார்கள்; ஆனால், மார்க்சிய முறையை வெளிப்படையாக பாராட்டிய டி.டிகோசாம்பியின் 'இந்திய வரலாற்று ஆய்விற்கு ஒரு அறிமுகம்' (1956) என்கிற நூல் சமூக அமைப்புகள் (உற்பத்தி முறைகள்) மற்றும் அவற்றிற்குள் நிலவிய வர்க்க முரண்பாடுகள் ஆகியவை பற்றிய விவாதங்களை அறிமுகப்படுத்தியதன் மூலம் வரலாற்று ஆய்விற்கான இன்னும் பரந்த ஒரு கண்ணோட்டத்தைத் திறந்துவிட்டது.8 'இந்திய நிலப்பிரபுத்துவம் கிபி 300 முதல் கிபி 1200வரை' என்கிற ஆர்.எஸ்.சர்மாவின் நிபுணத்துவம் மிக்க நூல் (டெல்லி 1965, இரண்டாம் பதிப்பு 1965) அந்த மரபில் எழுதப்பட்டதாகும்.9 மார்க்சிய மரபிற்கு வெளியேயும் பொருளாதார வரலாறு குறித்து பல மதிப்புமிக்க ஆய்வுகள் மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ளன; சுதந்திர இந்தியாவின் முதல் மூன்று பத்தாண்டுகளில் பொருளாதாரம் மற்றும் வரலாறு ஆகிய துறைகளில் இந்த ஆய்வுப் பொருளுக்கு கணிசமான முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்பட்டது.
என்றபோதிலும், இந்திய கல்விப் புலத்தில் கடந்த முப்பது ஆண்டுகளில் ஒரு மாற்றம் ஏற்பட்டுவிட்டது போல் தோன்றுகிறது. நவீன இந்தியாவின் பொருளாதார வரலாறு உள்பட 'பொருளாதார வரலாறு' பல்கலைக்கழகப் பாடத்திட்டங்களிலிருந்து மெல்ல மெல்ல மறைந்து கொண்டிருக்கின்றது. அடிப்படையான பொருளாதாரக் கோட்பாடுகளுக்கு கீழான இடம் கொடுக்கப்பட்டிருப்பதும், வர்த்தக நிறுவனங்கள் மற்றும் சந்தையிடங்கள் ஆகியவற்றின் பொருளதாரமே (வர்த்தகப் பொருளாதாரம், வர்த்தக நிர்வாகம், இத்யாதி) முதன்மையான ஆதரவைப் பெற்றுக் கொண்டிருப்பதும் இதற்கு ஓரளவு காரணம். 1990லிருந்து உலகமயம் என்கிற சொல் பல பொருளாதார நிபுணர்களின் மந்திரமாக ஆனது; கற்பனை செய்யப்பட்ட 'வரலாற்றின் முடிவு' எதிர்பார்க்கப்பட்டது; ஆனால், அவற்றுக்கு முன்னர் உஙண்மையில் பொருளாதார வரலாறு அழிந்திருந்தது.
'ஹோமோ ஹெயரார்ச்சிகஸ்: சாதி அமைப்பும் அதன் உட்பொருளும்' என்கிற தன்னுடைய நூலில் லூயி டுமான்ட் 1970ம் ஆண்டிலேயே இந்தியாவிற்கு பொருளாதாரமும் வரலாறும் சம்பந்தமில்லாதது என்று வாதிட்டிருந்தார். அதை அவரது மேதமைக்குக் கிடைத்த பாராட்டாகக் (ஒரு வேளை, அது சந்தேகத்திற்கு உரிய பாராட்டாக இருக்கலாம்) கொள்ளலாம்:
'பாரம்பரிய இந்தியாவிற்கு பொருளாதாரம் என்கிற பிரிவின் பொருத்தப்பாடு குறித்தும், மற்றும் இந்திய சமுதாயத்தில் அசையும் பொருட்கள், தட்டுமுட்டுச் சாமான்கள், பணம், வர்த்தகம் ஆகியவற்றில் சொத்தின் இடம் என்கிற அத்துடன் தொடர்புடைய பிரச்சனை குறித்தும் கேள்வி எழுப்ப விரும்புகிறேன். எல்லாவற்றுக்கும் முதலாவதாக, அரசியலில் இருந்து சுயேச்சையான ஒரு தனிப் பிரிவாக பொருளாதாரம் தோன்றியது 18ம் நூற்றாண்டில்தான் என்கிற பெரும்பாலும் மறக்கப்பட்டு விடுகின்ற அடிப்படையான உண்மையை நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.'10
மற்றொரு பத்தியில் அவர் பின்வருமாறு கூறுகிறார்:
'பொதுவாக இந்திய இலக்கியத்திலும் நாகரீகத்திலும் காணப்படும் காலம், நிகழ்வுகள், வரலாறு ஆகியவற்றின் மீதான அலட்சியம் ஒரு வரலாற்று ஆசிரியரின் பணியை மிகவும் கடினமாக்குகின்றது....ஆனால், இந்த நிலைமைகளில் கிறிஸ்துவ நாகரீக வரலாற்றுடன் அல்லது சீன நாகரீக வரலாற்றுடன் கூட ஒப்பிடக் கூடிய அர்த்தத்தில் இந்தியாவிற்கென்று வரலாறு இருக்கிறதா?'11
இதில் காணப்படும் அருள் பாலிக்கும் பாவனையால் இந்த வாதத்தின் வியக்கவைக்கும் குழந்தைத்தனத்தை மறைக்க முடியவில்லை. ஒரு நாடு வரலாறு குறித்த சிறந்த நூல்களை உற்பத்தி செய்யவில்லை என்றால் அந்நாட்டிற்கு வரலாறு என்றே ஒன்று இருக்காது என்பது போல், ஒரு நாடு பொருளாதார விஞ்ஞானத்தை வளர்க்கவில்லை என்றால் அந்நாட்டிற்கு பொருளாதார வரலாறே இருக்காது என்று நம்மை எண்ணிக் கொள்ளச் சொல்கிறார். தன்னுடைய வாழ்க்கை வரலாற்றை எழுதாத ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கை வரலாற்றை மற்றவர் எழுதக் கூடாது என்று தடுக்கப்பட்டாலும் படலாம்.
அவரது வாதம் எவ்வளவு பலவீனமானதாக இருந்தபோதிலும் பெரும்பகுதி அறிவாளிகளை தன்பக்கம் திரட்டுவதில் டுமான்ட் வெற்றி பெற்றுவிட்டார் என்பது வெளிப்படை. பொருளாதார வரலாற்றை அரங்கிலிருந்தே வெளியேற்ற முடியவில்லை என்றால், பொருளாதாரக் காரணிகளைச் சிறுமைப்படுத்தலாம் அல்லது முக்கியமான வகைகளில் அலட்சியப்படுத்தலாம்: பின்நவீனத்துவம், நேமியரிஸ்ட் வரலாற்றியல் (சர் லூயிஸ் பெர்ன்ஸ்டைன் நேமியர்-இங்கிலாந்து வரலாற்றாசிரியர்), 'விளிம்புநிலை வர்க்கங்கள்' எனப்படும் பிரெஞ்சுக் கோட்பாடு, கீழ்நிலை மதங்கள் (அல்லது சாதிகள்), கீழ்த்திசை எதிர்ப்பு மற்றும் தேசிய இனவெறி ஆகிய அனைத்தும்,  'முழுமையான வரலாறு' என்று மார்க் பிளாக்கால் அழைக்கப்பட்ட கருத்தாக்கத்தை ஒட்டு மொத்தமாக அகற்றியது போல், இந்திய வரலாற்றிலிருந்து அதன் பொருளாதார கருமூலப்பகுதியை நீக்குவதில் தங்களுக்கு உரிய பங்கைச் செய்துள்ளன.

2
இந்திய வரலாற்றின் சில பிரச்சனைகள் பற்றி தோராயமான கால வரிசைப்படி ஆராய வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன்; அவற்றுக்கு இந்த உலகமய-பின்நவீன காலகட்டத்தில் புதிய விளக்கங்கள் கொடுக்கப்பட்டுள்ளன; அந்த விளக்கங்களில் பொருளாதாரம் கட்டாயமாக பின் இருக்கைக்கு தள்ளப்பட்டிருப்பது அல்லது முற்றிலுமாக கைவிடப்பட்டிருப்பது என்பது பொதுவான அம்சமாக இருக்கிறது.
பொருளாதார வரலாறு பரிவர்த்தனையிலிருந்து துவங்குகிறது என்று வழக்கமாக நம்பப்படுகிறது. ஒவ்வொரு பரிவர்த்தனையிலும் ஒருவரால் மற்றவருக்குக் கொடுக்கப்படுவதை அந்த கொடுக்கும் ஒருவரிடம் இருக்கும் உபரி அல்லது அவரது தேவைக்கு அதிகமாக அவரிடம் இருப்பது என்று கருதிக் கொள்ளலாம். ஆடம் ஸ்மித் இந்தப் பொருளில்தான் 'உபரி' என்கிற சொல்லை தன்னுடைய 1776ம் ஆண்டு 'வெல்த் ஆப் நேஷன்ஸ்' என்கிற நூலில் பயன்படுத்தியதாக ஆக்ஸ்போர்ட் அகராதி கூறுகின்றது. என்றபோதிலும், அத்தகைய உபரியை உண்டாக்கும் ஆற்றல் பெறப்பட்டவுடன் அது காலப் போக்கில் அந்த உபரி பறிக்கப்படுவதற்கான அடிப்படையாக ஆகிவிடுகின்றது; இந்த இரண்டாவது அர்த்தத்தில்தான் மார்க்ஸ் இந்த சொல்லைப் பயன்படுத்தினார் என்கிற உண்மையையும் அந்த அகராதி முறைப்படி அங்கீகரிக்கின்றது.12
இந்த விவகாரங்களில் மிகவும் கவனமாக இருக்கும் மார்க்சே இந்த உபரி குறித்த பிந்தைய கருத்தாக்கம் பொருளாதாரம் என்கிற விஞ்ஞானத்தைவிட நீண்ட வரலாறு கொண்டது என்று குறிப்பிடுகிறார். எகிப்தில் உழைப்பின் விலை மிகக் குறைவாக இருந்ததால்தான் அங்கு மாபெரும் நினைவுச் சின்னங்களைக் கட்ட முடிந்தது என்று கிரேக்க வரலாற்றாசிரியர் டியோடோரஸ் சிக்குலஸ் (கிமு முதலாம் நூற்றாண்டு) வலியுறுத்தியதை மார்க்ஸ் மேற்கோள் காட்டுகிறார்.13 இந்தியர்களுக்குப் பொருளாதார நிகழ்வில் ஆர்வம் இல்லை என்கிற டுமான்டின் கருத்துக்கு மாறாக, 1693-94ல் எழுதிய பீம்சென் என்கிற வரலாற்றாசிரியர், தென்னிந்தியாவில் மிகக் குறைந்த கூலியில் மிக அதிக உற்பத்தி செய்யும் தொழிலாளர்கள் அங்குள்ள ஆட்சியாளர்கள் மிகப் பெருமளவு வருவாய் (மகசூல்) ஈட்டுவதற்கு வழி செய்ததால்தான் பெரிய பெரிய கோவில்களை அந்த ஆட்சியாளர்களால் கட்ட முடிந்தது என்பதைக் கூறுவதற்கு பீம்சென் (1693-94) என்கிற வரலாற்றாசிரியருக்கு போதுமான மதிநுட்பம் இருந்ததில் ஆச்சரியம் இல்லை.14
வி.கோர்டன் சில்டே என்கிற பிரசித்தி பெற்ற தொல்லியலாளர் வரலாற்றுக்கு முந்தைய காலகட்டத்தின் முக்கிய வளர்ச்சிப் போக்குகளான விவசாயத்தின் தோற்றம் மற்றும் நகரங்களின் (அவற்றை அவர் புதிய கற்காலப் புரட்சி என்றும், நகரப் புரட்சி என்றும் அழைக்கிறார்) தோற்றத்தை விளக்கியபோது இந்த இரண்டு நிகழ்வுகளையும் இறுதியில் இணைப்பது உபரியே என்பதைக் கண்டறிந்தார். உபரியின் உற்பத்தியிலும், வெளியிலிருந்து வருபவர்களால் அது பறிக்கப்படுவதிலும் பலாத்காரம் (வென்றடக்குவது) ஒரு முக்கிய பங்காற்றியது என்று அவர் கூறினார். தனக்குத் தேவையானதை விட அதிகமாக உற்பத்தி செய்வதற்காக, தன்னுடைய புதிய எஜமானர்களுக்காக உற்பத்தி செய்வதற்காக கடுமையாக உழைக்கும்படி பலாத்காரத்தின் மூலம் விவசாயி கட்டாயப்படுத்தப்பட்டான்.15 கிமு மூன்றாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த சிந்து சமவெளி நாகரீக நகரங்களை பிரத்தியேகமாகக் குறிப்பிட்டு, அந்நகரங்களில் இருந்த அனைத்து வர்க்கங்களையும் சேர்ந்த பெரும் எண்ணிக்கையிலானவர்களுக்கு விவசாயிகள் உற்பத்தி செய்த உபரியால்தான் உணவு கிடைத்திருக்க வேண்டும் என்று கூறுகிறார்.16
சிந்து சமவெளி நாகரீகத்தின் பொருளாதார அடித்தளம் பற்றிய தன்னுடைய கண்ணோட்டத்தை கோசாம்பியும் அதே வழியில்தான் வளர்த்தெடுக்கிறார். நகரக் குடியிருப்புகளில் மக்கள் அடர்த்தி குறைவாக இருப்பதற்கு உபரி உற்பத்தி குறைவாக இருப்பதே காரணம் என்கிறார்; கலப்பை இல்லாததே உபரி உற்பத்தி குறைவாக இருப்பதற்குக் காரணம் என்கிறார்.17 கோசாம்பியின் (1956) காலத்திற்குப் பிறகு நடந்த ஆய்வுகளும், அகழ்வாராய்ச்சிகளும் நகர்ப்புற மக்கள் தொகை அடர்த்தி முன்னர் நினைத்தைவிட மிக அதிகமாக இருந்தது என்பதற்கும், சிந்து சமவெளி நாகரீகத்தில் எருதால் இழுக்கப்பட்ட கலப்பை பயன்படுத்தப்பட்டது என்பதற்குமான சான்றுகளை அளித்துள்ளன. ஆனால், சில்டேயும் கோசாம்பியும் கூறிய வர்க்கங்களுக்கும் உபரிக்கும் இடையில் அடிப்படையான உறவுகள் இருந்தது என்பதை இது பாதிக்காது.
1960களின் பிற்பகுதியிலிருந்து தொல்பொருள் ஆய்வாளர்களின் சிந்தனையை ஆதிக்கம் செலுத்தத் துவங்கிய 'புதிய தொல்லியல்' முறையைக் (புராசெஸ்சுவல் ஆர்கியாலஜி எனப்படும் அதன் புதிய வடிவத்தைக்) கடைப்பித்தவர்களால் இந்தக் கருத்துக்கள் குறித்து இப்போது மிக நுணுக்கமாக கேள்விகள் எழுப்பப்படுகின்றன. அதை விளக்கிக் கூறியவர்களில் அமெரிக்க அறிஞர் லூயிஸ் பின்போர்ட் முதன்மையானவர். இந்த சிந்தனை முகாம் தொடக்கத்திலேயே வரலாற்றுக்கு முந்தைய காலத்தை விளக்குவதற்கு செவ்வியல் தொல் பொருள் ஆய்வாளர்கள் பயன்படுத்திய வரலாற்று மரபை நிராகரிக்கின்றது. அதற்குப் பதிலாக அமெரிக்க மானுடவியலிள் பரிபாஷைகளைப் பயன்படுத்துகிறது. இவ்விடத்தில் 'அரசுக்குப்' பதிலாக தலைமையும், வர்க்க சமுதாயத்திற்குப் பதிலாக சிக்கலான அல்லது நுட்பமான சமுதாயமும், சுதந்திர வர்த்தக சந்தை பரிவர்த்தனை ஊகங்கள் மூலம் உபரி பிரித்தெடுக்கப்படுகிறது என்றும் அது வரையறுக்கிறது.18
சில்டே மற்றும் கோசாம்பி ஆகியோரை விமரிசித்து பின்வருமாறு எழுதுகிறார் ஷெரீன் ரத்னாகர்:
'உபரி உற்பத்தி செய்யப்படுவதே (சிந்து சமவெளி நாகரீகத்தில்) சமூகத்தை அடுக்குகளாகப் பிரிப்பதற்கு மிக முக்கியம் என்று சிலர் கூறக் கூடும்; ஆனால், இதை நிரூபிப்பது மிகவும் கடினமாகும். இங்கு முழு விவாதத்தில் நாம் இறங்க முடியாது; ஆனால், என்ன நுகர முடியுமோ அதை விட அதிகமாக உற்பத்தி செய்வதுதான் உபரி (இது தவறான வரையறையாகும்) எனக் கருதப்பட்டால் ஒரு சமுதாயம் ஏன் தேவையின்றி அளவுக்கு அதிகமாக உற்பத்தி செய்ய வேண்டும் என்கிற கேள்வி எழுகின்றது. உபரி என்பது உண்மையில் விநியோகத்தின் ஒரு அம்சமாகும்......'19
இந்த கூற்றுகள் கண்கூடான பிழைகளைக் கொண்டவையாகவும், அது போலவே கண்கூடான முரண்பாட்டைக் கொண்டவையாகவும் இருக்கின்றன. ரத்னாகர் கொடுக்கும் பிழையான வரையறை அவருடையதே ஆகும். சமுதாயத்திற்குத் தேவையானதை வட அதிகமாக உற்பத்தி செய்யப்படுவதுதான் உபரி என்று யாருமே கூறவில்லை. அதற்கு மாறாக, துவக்கநிலை உற்பத்தியாளரால் தான் உயிர் வாழ்வதற்குத் தேவையானதை விட அதிகமாக உற்பத்தி செய்யப்படுவதையே உபரி என்கிறோம். மேலும், உபரி விநியோகத்தைப் பாதிக்கிறது என்பதை ஏற்றுக் கொண்டால், சமூகத்தை அடுக்குகளாகப் பிரிப்பதற்கான ஆதாரம் உபரியைப் பிரித்தெடுப்பதுதான் என்கிற கூற்றை நிரூபிப்பது எப்படி கடினமாகும்?'
கப்பம், நில வாடகை அல்லது வரி என்று உபரியைப் பிரித்தெடுக்காமல் நகர கைவினை உற்பத்திப் பொருட்களை கிராமப்புற உணவுப் பொருட்களுக்கும், கச்சாப் பொருட்களுக்கும் பண்ட மாற்று செய்து கொள்வதன் மூலம் மட்டுமே சிந்து சமவெளி நாகரீகத்தின் நகர்ப்புற மக்கள் வாழ்ந்திருக்க முடியும் என்று எண்ணுவதன் மூலம் தொல் பொருள் ஆய்வாளர்கள் ஒரு பிரச்சனையை கவனிக்கத் தவறிவிடுகிறார்கள். இது இப்படித்தான் நடந்திருந்தது என்றால், தொல் பொருள் ஆய்வாளர்களால் கிராமப்புற குடியிருப்புகளில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட பொருட்களில் கிராம மக்கள் தங்களது சொந்த உற்பத்திப் பொருட்களுக்கு பண்ட மாற்றாக பெற்ற பல வகையான நகர்ப்புற உற்பத்திப் பொருட்கள் இருந்திருக்க வேண்டும். ஆனால், அப்படி இருக்கவில்லை. சிந்து பகுதியின் கிராமப்புற குடியிருப்புகளில் பொதுவாக கரடு முரடாக, உள்ளுரில் உற்பத்தி செய்யப்பட்ட மட்பாண்டங்கள்தான் கிடைத்தன. அப்படி எனில், நகர்ப்புறங்களுடன் உண்மையான பரிவர்த்தனை எதுவும் பெரிதாக நடக்கவில்லை என்பதும், கிராமங்களிலிருந்து உற்பத்திப் பொருட்கள் கப்பமாக நகரங்களை நோக்கிச் சென்றதுதான், ஒரு வழிப் போக்குவரத்துதான் பெரும்பாலும் நடந்தது என்பதும் கண்கூடு.
சிந்து சமவெளி நாகரீகம் பற்றிய ஒரு அமெரிக்க தொல் பொருள் ஆய்வாளரின் சமீபத்திய நூல் ஒன்றில், சரக்கு பரிவர்த்தனையின் அடிப்படையில் நகரங்கள் எழவில்லை என்றது மட்டுமின்றி, அந்த நாகரீகத்தின் வரலாற்றை பரிசீலிக்கையில் பொருளாதாரக் காரணிகளை கண்காணாத தூரத்திற்கு பின்னுக்கு தள்ளிவிடுகிறார். சிந்து சமவெளி நாகரீகம் தன்னுடைய சூன்யவாதக் கொள்கைகளின் காரணமாக எழுந்தது, வீழ்ந்தது என்று கிரிகோரி போஷல் வாதிடுகிறார்; சூன்யவாதக் கொள்கை என்பது தெளிவாகத் தெரியாத, விளக்கப்படாத தனித்தன்மை கொண்டதாகும்.20 மென்மையாகச் சொல்வது என்றால், மொத்த கூற்றுமே போஷலின் சிந்தனையில் மட்டுமே இருக்கிறது; ஒரு வேளை, அந்த கூற்றுக்களை அதன் ஆசிரியர் எவ்வளவு நம்புகிறாரோ அதே அளவிற்கு எவ்வித போதனையும் பெறாத ஒரு வாசகர் நம்பாமல் போகலாம்.

3

இந்தியாவின் சமூக வரலாற்றில் சாதி அமைப்பு ஒரு முக்கியமான நிறுவனமாகும்; டுமான்ட்டின் 'ஹோமோ ஹெயரார்ச்சிகஸ்' தான் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி சாதியின் மீதான யுத்தத்திற்குப் பிந்தைய பெரிய சமூகவியல் வாக்குமூலம் என்று நமக்கு கூறப்படுகிறது.21 நாம் ஏற்கனவே டுமான்ட் பற்றி பார்த்துள்ளோம்; இந்திய சமுதாயத்தின் ஆய்வுக்கு வரலாறும், பொருளாதாரமும் தேவையற்ற விஷயங்கள் என்று அவற்றை முற்றிலுமாக நிராகரிக்கிறார். மொத்த சாதி கட்டமைப்புமே ஒரேயொரு தத்துவார்த்தப் பிறழ்வின் விளைவு என்று கூறுவதற்கு ஏற்ற வகையில் களம் தயார் செய்யப்படுகின்றது; சிந்து சமவெளி நாகரீகத்திற்கு உரியது என்று போஷல் கூறினாரே அதே சூன்யவாதக் கொள்கையின் வகையைச் சேர்ந்ததாக நாம் இந்த கூற்றை கருதலாம். தரவரிசைப் படுத்துதல் மற்றும் பிரித்து வைத்தல் உள்பட சாதி அமைப்பின் எல்லா உட்கூறுகளையும் 'தூய்மை அசுத்தம் எனும் எதிரிடைகளின் ஒரு உண்மையான ஒற்றைக் கோட்பாட்டிற்குள்' சுருக்கிவிடலாம் என்று டுமான்ட் கூறுகிறார்.22  அதற்குப் பின்னர் அவர் 'ஹோமோ ஹெயரார்ச்சிகஸ்' என்கிற இந்தியக் கோட்பாட்டின் அடிப்படையாக இருக்கிற 'தூய்மை-அசுத்தம்' என்கிற மரபே சாதி அமைப்பை (அதன் வெவ்வேறு வடிவங்கள் அனைத்திலும்) உருவாக்குவதில் தீர்மானகரமான காரணியாக இருக்கிறது என்று கருதுகிறார்.
பண்டைய இந்தியாவில் எங்கும் பரவியிருந்த தூய்மை மற்றும் தீண்டாமை ஆகிய கருத்துக்களின் இருப்பை யாரும் மறுக்க முடியாது. ஆனால், சாதி அமைப்பின் நடைமுறைகளால் என்ன மாதியான பொருளாதார விளைவுகள் ஏற்படுகின்றன என்று கேட்கவும் கூடாதா? இந்த சமூக நடைமுறைகள் அமலுக்கு வந்த பின்னர் அவற்றை நியாயப்படுத்துவதற்காக இந்த தூய்மைக் கோட்பாடு எவ்வளவுதான் பிரயோகிக்கப்பட்டாலும், அந்த சமூக நடைமுறைகளை அமலுக்குக் கொண்டு வருவதில் சமூக ஆதிக்க வர்க்கங்களின் பொருளாதார ஆதாயத்திற்காக எடுக்கப்படும் திட்டமிட்ட முயற்சிகளுக்கு பங்கில்லையா என்ற கேள்வியையும் எழுப்ப வேண்டும்.
ஒவ்வொரு சாதிக்கும் இன்ன தொழில் என்று நிர்ணயிக்கப்பட்டதும், ஒவ்வொரு சாதிக்குள்ளும் அகமணமுறை கொண்டதுமான சாதி அமைப்பு ஒரு குறிப்பிட்ட வகையான உழைப்பு முறையைக் (அல்லது உற்பத்தி முறை-மொர்) கொண்டதாக இருக்கிறது; அது அடிமை முறை, பண்ணையடிமை முறை, சுதந்திர கூலி உழைப்பு முறை ஆகியவற்றிலிருந்து வேறுபட்டதாக இருக்கிறது என்கிற முக்கியமான கருத்தொன்றை 1954ம் ஆண்டு வெளியிடப்பட்ட தன்னுடைய கட்டுரை ஒன்றில் டி.டி.கோசாம்பி தெரிவிக்கிறார். உற்பத்தியின் மிக ஆரம்ப கட்டத்திலான வர்க்கமே சாதி என்றும், முதல் நிலை உற்பத்தியாளரிடமிருந்து (தொழிலாளி அல்லது விவசாயி-மொர்) உபரியைப் பறிப்பதற்கு மிகக் குறைந்த அளவே பலப்பிரயோகம் தேவைப்படுகின்ற வகையில் பொது புத்தியை உருவாக்கும் ஒரு மத முறையாகும் சாதி என்றும் அவர் வாதிடுகிறார்.23 எங்கும் நிலைநிறுத்தப்பட்ட சாதி உணர்வு வர்க்கச் சுரண்டலையும் வர்க்கப் பிரிவினையையும் சுரண்டப்படும் வர்க்கத்தை ஏற்றுக் கொள்ளச் செய்யவும், சுரண்டும் வர்க்கங்களுக்கு மக்களின் எதிர்ப்பை கட்டாயமாக நசுக்க வேண்டிய செலவில்லாமல் செய்யவும் ஆன கருவியாக சாதி அமைப்பை கோசாம்பி காண்கிறார். சொத்தின் மீதான ஏகபோக உரிமையை அடிப்படையாகக் கொண்ட பொருளாதார உறவுகளின் கீழ் என்ன வாழ்க்கை நிலைமை இருந்திருக்குமோ அதைவிடவும் கீழான வாழ்க்கை நிலையை ஏற்றுக் கொள்ளும்படி வெவ்வேறு அளவிலான அடக்குமுறையைச் சந்தித்துக் கொண்டிருக்கும் ஒடுக்கப்பட்ட சாதிகளைச் சேர்ந்த உடல் உழைப்பாளிகளான தொழிலாளர்கள், விவசாயிகள், கைவினைஞர்கள் ஆகியோர் நிர்ப்பந்திக்கப்படுகின்றனர் என்பதையும் இத்துடன் சேர்த்துக் கூறலாம். இந்த முடிவிற்கு நாம் வந்துவிட்டால், சாதி அமைப்பினால் பெரும் பயனடைபவர்கள் அதை விளக்கிக் கூறும் பிராமண பூசாரிகளல்ல, ஆளும் வர்க்கங்களே (அவர்கள் எந்த சாதி அல்லது மதத்தைச் சேர்ந்தவர்களாக இருந்தபோதிலும்) என்பது தெளிவாகிவிடும்.24
சாதி அமைப்பு உருவாக்கப்பட்ட இரண்டு முக்கியமான வழிகளைப் பற்றி கோசாம்பி வலியுறுத்த முனைந்தார். ஒன்று, மானுடவியல் சம்பந்தப்பட்டது: இனக்குழுக்கள் ஒரு பொது சமுதாயமாக இணைக்கப்பட்டது; அதுவே சாதியின் அடிப்படையாக இருக்கிறது.25 மற்றொன்று மதம் சம்பந்தப்பட்டது: பூசாரிகள் என்ற முறையிலும், சட்டங்களை வகுப்பவர்கள் என்கிற முறையிலும் பிராமணர்கள் இடைவிடாமல் தலையிட்டது.26 என்றபோதிலும், சாதி அமைப்பை பிராமணர்கள்தான் உருவாக்கினார்கள் (அநேகமாக கோசாம்பியும் அப்படி நினைக்கவில்லை) என்று கற்பனை செய்வதும் கடினம்.
சாதி அமைப்பின் தோற்றம் பற்றி நம்மிடம் இருக்கும் உண்மையான சான்றுகளைப் பார்த்தால், சாதி குறித்து வேதங்களில் எதுவுமே குறிப்பிடப்படவில்லை என்பதைக் காணலாம். நான்கு வர்ணங்கள் நிச்சயமாகக் குறிபிடப்பட்டிருக்கின்றன; ஆனால், நிர்ணயிக்கப்பட்ட தொழிலைப் பரம்பரையாகச் செய்து வரும், அகமண முறையால் பரஸ்பரம் தனிமைப்படுத்தப்பட்ட சாதிகளாக இல்லை; வர்க்கங்களாகக் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கின்றன. சாதி அமைப்பை நியாயப்படுத்தும் கோட்பாடுகளில் மிக வலிமையானதான கர்மவினைக் கோட்பாடு (ஆன்மா ஒருவரிடமிருந்து மற்றொருவருக்கு இடம் பெயர்தல்) ஒரு மையக் கோட்பாடாக முதன் முதலில் சமணத்திலும் பவுத்தத்திலும்தான் காணப்படுகின்றது. அங்கும் அது சத்திரியர்களால் காப்பாற்றப்படும் ஒரு ரகசியமாகவே காணப்படுகின்றது; பிராமணர்களால் காப்பாற்றப்படும் ரகசியமாக அல்ல என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.27 மேலும், சாதி பற்றிய மிக மிகப் பழைமையான காலநிர்ணயம் செய்யத்தக்க சான்று புத்தர் காலத்தில், மத்திய கங்கைச் சமவெளியின் மவுரியர்கள் காலத்திற்கு முந்தைய காலத்தைச் சேர்ந்த (மகத மற்றும் கோசலப் பேரரசுகள்) பாலி மரபில்தான் காணப்படுகின்றது. அப்படி எனில், நாமறிந்த சாதி அமைப்பு முதன் முதலில் இந்தப் பகுதியில், அக்காலத்திய பொருளாதார மாற்றங்களின் தூண்டலால், அமைக்கப்பட்டிருக்கக் கூடும்; பொருளாதார மாற்றங்கள் என்றால், அதிகரித்த வர்த்தகம் மற்றும் பண உறவுகள்; கோசாம்பி இவை குறித்து நம்மை கவனப்படுத்துகிறார்.28 கிமு 327-325ல் சிந்து வெளியில் அலெக்சாண்டரின் படையெடுப்புகள் பற்றிய கிரேக்கப் பதிவுகளில் எதுவும் சாதிகள் பற்றியோ அல்லது சாதி நடைமுறைகள் பற்றியோ மிகச்சிறிய குறிப்பு கூட இல்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது; பிராமணர்கள் தத்துவஞானிகளாகவும், அமைச்சர்களாகவும் சில இடங்களில் குறிப்பிடப்பட்டிருப்பது தவிர. சாதிகள் பற்றிய முதல் கிரேக்கப் பதிவு மெகஸ்தனிசுடையதாகும் (கிமு 300); அவர் பாடலிபுத்திரத்தில் மவுரிய அரண்மனையில் கிரேக்க ஹெல்லினிஸ்டிக் அரச வம்சத்தைச் சேர்ந்த (அலெக்சான்டருக்குப் பிந்தைய-மொர்) தூதராக இருந்தவர்.29
இந்த உண்மைகளிலிருந்து, கிமு 6 அல்லது 5ம் நூற்றாண்டில் மத்திய கங்கைச் சமவெளியில் ஏற்பட்ட பொருளாதார மாற்றங்களின் சமூக விளைவாகவே சாதி அமைப்பு அதன் அடிப்படையான பண்புக் கூறுகளுடன் தோன்றியது என்ற முடிவிற்கு நாம் நியாயமாகவே வரலாம்; பின்னர் பிரதேசங்களுக்கிடையிலான தொடர்புகள் அதிகரிக்க அதிகரிக்க அது பரவத் துவங்கியது; குறிப்பாக, நடைமுறையில் இந்தியாவின் அனைத்துப் பகுதிகளையும் ஒரு அரசியல் அதிகாரத்தின் கீழ் மவுரியப் பேரரசு கொண்டு வந்த கிமு 3 மற்றும் 4ம் நூற்றாண்டுகளில் பரவத் துவங்கியது. இந்தக் கருதுகோள் உறுதியானால், ஒரு பகுதியில் நிலவிய பொருளாதாரச் சூழல்களின் நிர்ப்பந்தத்தினால் சாதி அமைப்பு உருவானதாகத் தோன்றும். சாதி அமைப்பு தோன்றிய பகுதியில் ஆதிக்க சக்திகளின் (சத்திரியர்கள், பிராமணர்கள் அல்ல)30 கட்டளைகளே பொருளாதார வேறுபாடுகளை சாதி வடிவில் வைப்பதற்கு உதவியிருக்கக் கூடும் என்றபோதிலும், சாதியின் வேர்கள் பொருளாதார வேறுபடுத்தல்களில் இருக்கின்றன. சாதிப் பழக்கம் வெளிநோக்கிப் பரவுவதில் பவுத்த, சமண துறவிகள், பிராமணர்கள் பாத்திரம் வகித்ததைப் போலவே மவுரியப் பேரரசின் அதிகார வர்க்கமும் ஒரு பாத்திரம் வகித்திருக்கக் கூடும். அப்படி எனில், அதைத் தொடர்ந்து சாதி நடைமுறைகளை தர்மசாஸ்திரத்தில் விதிகளாக வகுத்ததில் பிராமணர்களின் தனி வேறுபட்ட பங்களிப்பு இருந்திருப்பதைக் காணலாம்; இது அடிப்படையில் ஏற்கனவே சமுதாயத்தில் நிகழ்ந்துவிட்ட ஒன்றை ஏற்றுக் கொள்வதாகவே இருந்தது. (இந்த தர்மசாஸ்திரங்களில் குறிப்பிடத்தக்க முதல் சாஸ்திரம் மனுஸ்மிருதியாகும்; அது கிமு முதலாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தது). இந்தப் புரிதலின் படி, பிராமணர்கள் இன்று சாதி அமைப்பை எப்படி பாதுகாக்கிறார்களோ அது போலவே வளர்ச்சி அடைந்த சாதி அமைப்பு பிராமணியத்தைப் பாதுகாத்தது).

4

காலனிய ஆக்கிரமிப்பிற்கு முன்னர் இந்தியாவின் பொருளாதாரக் கட்டமைப்பு எப்படி இருந்தது என்பது பற்றிய கருத்துக்களைப் பரிசீலிப்பதற்கு நாம் இப்போது பல நூற்றாண்டுகளைக் கடந்து வரலாம். முகலாயப் பேரரசு காலத்தில் (கிபி 6 முதல் 18ம் நூற்றாண்டின் துவக்கம் வரையிலும்), அரசால் விதிக்கப்படும் நில வரியே உபரியின் பெரும்பகுதியாக இருந்தது என்று கருதப்படலானது; தென்னிந்திய ஆட்சியாளர்களால் 1690களில் நிலத்திலிருந்து அதிக வருவாய் பெறப்பட்டது பற்றிய பீம்சேனின் கூற்றில் (இக்கட்டுரையின் முதல் பாகத்தில் மேற்கோள் காட்டப்பட்டுள்ளது) இந்த கற்பிதம் உள்ளிடையாகப் பொதிந்திருக்கிறது. நடைமுறையில் வரியையும் நில வாடகையையும் சமமாகப் பாவித்ததானது இந்தியாவில் மன்னரே அனைத்து நிலங்களுக்கும் உரிமையாளர் என்று ஐரோப்பிய சுற்றுலாப் பயணிகள் கூறுவதற்கு இட்டுச் சென்றது.31வரி-நிலவாடகைச் சமன்பாடுதான் பிரிட்டிஷ் வருவாய்த் தீர்வுகளின் (sமீttறீமீனீமீஸீt) துவக்கப் புள்ளியாகவும் இருந்தது. அது குறித்து ஜேம்ஸ் மில் மிக விரிவான கோட்பாட்டு ஆராய்ச்சி செய்தார்.32 பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் ஆரம்ப காலத்தில் இந்த துவக்க புள்ளி பற்றி எரிக் ஸ்டோக்ஸ் சுருக்கமாக பின்வருமாறு தொகுத்துக் கூறுகிறார்:
'அரசின் வருவாயில் பாதிக்கும் மேற்பட்டது நிலத்தின் மீது விதிக்கப்படும் வரியிலிருந்து பெறப்படுவதாகும்; விவசாயி உயிர்வாழ்வதற்குத் தேவையானதை மட்டும் அனுமதித்துவிட்டு, கிட்டத்தட்ட நிலத்தில் உற்பத்தியாகும் உபரி அனைத்தையும் அரசு எடுத்துக் கொண்டதானது, இந்திய சமுதாயத்தின் கட்டமைப்பை வடிவமைப்பதில் தீர்மானகரமான செல்வாக்கு வெலுத்தியது'.33
மத்திய கால இந்தியாவின் இந்தோ-பெர்சிய எழுத்துக்களை விரிவாக ஆராய்ச்சி செய்த பின்னர் இதே கருத்தை பல வருடங்களுக்கு முன்னரே டபிள்யூ.எச்.மோர்லன்ட் தெரிவித்திருந்தார். 'பருவ நிலைக்கு அடுத்தபடியாக, நாட்டின் பொருளாதார வாழ்வில் ஆதிக்கம் செலுத்திய காரணியாக ஆட்சி நிர்வாகமே இருந்தது' என்கிற கருத்தைக் கூறினார்.34
எனினும், பனிப்போர் காலத்தில் மேற்குலகில் காற்று மாறி அடித்தது; பொருளாதாரத்தின் மீது அரசு செல்வாக்கு செலுத்துகிறது என்கிற அந்த உண்மையே சந்தேகத்துடன் பார்க்கப்பட்டது; காலனியத்திற்கு முந்தைய இந்திய அரசு பொருளாதாரத்தின் மீது ஆதிக்கம் செலுத்தியதையே மறுக்கும் அறிஞர்களின் படைப்புகள் பெருக்கெடுத்து வந்தன; பொருளாதாரம் ஒழுங்குமுறைப்படுத்தப்பட்டது என்பதும், மத்தியத்துவப்படுத்தப்பட்டது என்பதும் மாயையே என்பதை அப்படைப்புகள் வலியுறுத்தின. 'மத்தியகால தென்னிந்தியாவில் விவசாய அரசும் சமுதாயமும்' என்கிற நூலை பர்டன் ஸ்டெய்ன் 1980ல் வெளியிட்டார். அதில் அவர் தனித்தனி பிரிவுகளால் ஆன அரசு என்கிற தன்னுடைய கோட்பாட்டை வளர்த்தெடுந்திருந்தார்; அதில் சாதி, மதம், இனம் ஆகியவை பிரிக்கப்பட்ட இறையாண்மையை பங்கிட்டுக் கொள்கின்றன. அவரது கருத்துக்கள் சி.ஏ.பைய்லியின் மீது உடனடியாக செல்வாக்கு செலுத்தியது போல் தோன்றுகிறது. விவசாய உற்பத்தியின் மதிப்பில் 40%ஐ ரொக்கமாக எடுத்துக் கொள்ள முகலாய அரசு முயற்சித்தது என்பதை ஏற்றுக் கொள்கிறார்; ஆனால், ஏகாதிபத்திய கட்டமைப்பிற்குள் செழித்த நகரங்கள் மற்றும் வர்த்தகம் ஆகியவற்றின் நிலைமையில் முகலாய அரசின் வீழ்ச்சியால் ஏற்படும் விளைவுகளைக் காண மறுத்தார்.35 1985ல் பிராங்க் பெர்லின் 'பொருளாதார வரலாறு முகலாய மற்றும் மராத்தா ஆட்சிகளின் அடிப்படையில் விளக்கப்படுவதற்கு' எதிராக இடித்துரைத்தார். அவற்றில் இடைநிலை சக்திகளின் இணக்கமற்ற தன்மையை அலட்சியப்படுத்திவிட்டு பொருளாதாரத்தில் அரசின் தலையீடு குறித்து மிகைப்படுத்தப்படுகின்றது.36 அதற்கடுத்த ஆண்டு ஆன்ட்ரே விங்க் தன்னுடைய 'பிட்னா' என்கிற விநோதமான கோட்பாட்டை முன்வைத்தார்; அந்த கோட்பாட்டின் படி முகலாய அரசை பெயரளவிற்கான அதிகாரத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட அரசாக அவர் பார்த்தார். முகலாயப் பேரரசிற்கும் மராத்தா விரிவாக்கத்திற்கும் இடையில் ஒரு நேரடியான தொடர்ச்சியை அவர் கண்டார்; பிரிட்டிசார் இந்தியாவை அடிமைப்படுத்தியதையும் அந்தப் போக்கின் ஒரு பகுதியாகவே அவர் கருதினார்.37 சி.ஏ.பைய்லியின் கருத்துக்களை முசாபர் ஆலம் தன்னுடைய 'முகலாய வட இந்தியாவில் பேரரசின் நெருக்கடி' (1986) என்கிற நூலில் அப்படியே எடுத்துப் பயன்படுத்தினார். அந்த நூலின் தலைப்பில் நெருக்கடி என்கிற சொல் இருந்தபோதிலும் பேரரசை அதன் இறுதி நாட்களில் பாதித்த வரி விவசாயம் (வரிக்காக விவசாயம் செய்தல்) போன்ற கொடுங்கோல் நடைமுறைகளிலும் அவர் வளர்ச்சி இருந்ததாக பாசாங்கு செய்தார்.38
இந்த அரசை மறுக்கும் போக்கு இருந்ததை ஏற்றுக் கொள்வது என்பது இந்த தளத்தில் அக்கோட்பாட்டின் ஆதிக்கம் இருந்தது என்பதை ஏற்றுக் கொள்வதாக ஆகாது. அக்கோட்பாட்டின் ஆதரவாளர்களுடைய நூல்களை எம். அக்தர் அலி மிகக் கடுமையான விமரிசனத்திற்கு உள்ளாக்கினார்.39 முகலாயப் பேரரசின் பொருளாதாரக் கட்டமைப்பு குறித்த சிரீன் மூஸ்வியின் முக்கியமான நூல் ஒன்று 1987ல் வெளிவந்தது. முகாலய இந்திய பற்றிய ஏராயமான தகவல்கள் அதில் கொடுக்கப்பட்டிருந்தன; அந்த அளவிற்கு தரவுகளுடன் அதற்கு முன்னரும் அதற்குப் பின்னரும் வேறு நூல் எதுவும் வரவில்லை.40 1993ம் ஆண்டு ஜான் ரிச்சர்ட்ஸ் என்பவர் தன்னுடைய மேற்கத்திய சகாக்கள் பலரின் கருத்துக்களிலிருந்து வேறுபட்டு மத்தியத்துவப்படுத்தப்பட்ட முகலாய அதிகாரம் இருந்தது என்பது ஒரு யதார்த்த உண்மை என்றும், இந்திய சமுதாயத்தின் மீதான அதன் தாக்கங்கள் கணிசமானவை என்றும் கூறினார்; இது நல்லதா அல்லது கெட்டதா என்பது தனிப்பிரச்சனை என்றும் நியாயமாகவே கூறினார்.41
முதலாளித்துவத்திற்கு முந்தைய பொருளாதாரங்கள் குறித்த உள்ளார்ந்த அக்கறையுள்ள ஆய்வுகள் எதிலும் அரசின் நில வரிப் பிரச்சனை மற்றும் பொருளாதாரத்தில் அதன் தாக்கம் ஆகியவை பரிசீலிக்கப்பட வேண்டும். இந்தியாவில் நிலவிய வரி-வாடகை சமன்பாடு தன்னளவிலேயே ஒரு பொருளாதார ஒழுங்கமைப்பைக் குறிக்கின்றது என மார்க்ஸ் கருதினார் என்பது தெளிவு. 1853ம் ஆண்டு இந்தியா பற்றிய எழுத்துக்களிலிருந்து ஆரம்பத்தில் இது குறித்து பெறப்பட்ட அவரது ஞானம் பின்னர் தொடர்ந்து விரிவாக்கப்பட்டது. எப்படியாயினும் ஆசிய பாணி உற்பத்தி முறை பற்றிய  விட்போஜெல்லின் இணக்கமற்ற மறுகட்டமைப்பை மார்க்சின் கருத்துக்களுக்கான ஒரு நம்பகமான வழிகாட்டியாக கொள்வது தவறாகும்.42 இந்தியாவில் விவசாய உற்பத்தி தனிநபர்களின் அடிப்படையில் மேற்கொள்ளப்பட்டதாக மார்க்ஸ் கருதினார் என்பது நிச்சயம். சாதி அடிப்படையிலான விவசாயத்தை ஆதாரமாகக் கொண்டதாக அவர் கிராம சமுதாயத்தைப் பார்க்கவில்லை; ஆனால், கிராமத்திற்குள்ளேயே ஆன ஒரு இயற்கையான பொருளாதாரத்தையும் சாதியால் தீர்மானிக்கப்பட்ட பிறப்பின் அடிப்படையிலான வேலைப் பிரிவினையையும் அடிப்படையாகக் கொண்டது என்று கருதினார். கிராமம் உற்பத்தி செய்த உபரி தானியமாகவும், பணமாக மாற்றத்தக்க வகையிலும் பிரித்தெடுத்துக் கொள்ளப்பட்டது; பணமாக மாற்றத்தக்க வகையில் உபரி எடுக்கப்படும்போது உருவாகும் பரிவர்த்தனைப் பொருளாதாரம் கிராமங்களுக்கும் நகரங்களுக்கும் இடையிலான ஒரு இணைப்பாக வளர்ச்சி அடைகிறது.43 முகலாயக் காலத்துப் பொருளாதாரம் பற்றிய அத்தகைய ஒரு விவரிப்பு இன்று வரையிலான ஆய்வுக் கண்டுபிடிப்புகளுடன் பொருந்திப் போகின்றது. அப்படி எனில், உற்பத்தி முறைகளின் வகைப்படுத்தல்களில் பொருளாதாரத்தை எந்த இடத்தில் வைக்க வேண்டும் என்று பரிசீலிப்பது ஏற்கத்தக்கதாகும்.
ஆசிய பாணி உற்பத்தி முறையை நிலப்பிரபுத்துவத்துடன் அடையாளப்படுத்த மார்க்ஸ் தயாராக இருக்கவில்லை என்பது நமக்குத் தெரியும்.44 இந்த இரண்டு பொருளாதார அமைப்புகளும் முதலாளித்துவத்திற்கு முந்தையவை என்பதும், மார்க்ஸ் அவற்றை சிறு உற்பத்தி முறை என அழைத்தார் என்பதும் உண்மைதான்.45 ஆனால் இதற்கு அப்பால் அனைத்து அடையாளமும் முடிவுறுகின்றது. விடோல்ட் குலா நிலப்பிரபுத்துவம் குறித்து ஒரு விளக்கத்தை அளிக்கின்றார். அது பின்வருபவற்றை  வலியுறுத்துகின்றது. 1) விவசாய உற்பத்தி சந்தைக்காக நடக்காது. வேறு வார்த்தைகளில் கூறினால், அதில் ஒரு இயற்கையான பொருளாதாரம் நிலவும். 2) பெரிய நிலப்பிரபு பண்ணையைச் சுற்றி அதனருகில் நிலவாடகைக்காக உழைக்க நிர்ப்பந்திக்கப்பட்ட  விவசாயிகள் வாழ்கிற ஒரு கார்ப்பரேட் முறை நிலவும்.46 பெரும்பகுதி உபரி பரிவர்த்தனைப் பொருளாதாரத்திற்குள் நுழையும் இந்தியப் பொருளாதாரத்தை, நில வாடகைக்காக விவசாயிகள் கட்டாயமாக உழைப்பது என்பது நடைமுறையில் இல்லாத ஒரு பொருளாதாரத்தை ஏற்கத்தக்க எந்த நிலப்புரபுத்துவ அமைப்பு விதிகளுடனும் பெருந்திப் போகாது.
டி.டி. கோசாம்பியும், ஆர்.எஸ்.சர்மாவும் இந்திய நிலப்பிரபுத்துவம் என வகைப்படுத்திய கிபி முதலாம் ஆயிரம் ஆண்டுகளின் பிற்பகுதியில் இந்தியாவில் நிலவிய நிலைமைகளுடன் குலாவின் வரையறை பொருந்திப் போகுமா என்பது தனிக் கேள்வி. இந்திய நிலப்பிரபுத்துவ நூற்றாண்டுகளில் சரக்கு பரிவர்த்தனை மிகவும் குறைவான அளவிலேயே இருந்தது என்பதில் பிற்தைய இரண்டு அறிஞர்களும் ஒத்த கருத்து கொண்டிருக்கிறார்கள்; உழைப்பு நிகழ்முறை வடிவம் எனும் முக்கியமான பிரச்சனையில் இருவரும் வெவ்வேறு கருத்து கொண்டிருக்கிறார்கள். கிராமப்புறங்களில் அரை அடிமைத்தன விவசாய வர்க்கம் இருந்தது என்று ஆர்.எஸ்.சர்மா கூறுகிறார்; ஆனால், கோசாம்பி மறுக்கிறார்.47 மறுபக்கம், இந்திய நிலப்பிரபுத்துவத்தில் வரி-வாடகைச் சமன்பாடு நிலவியதா என்பது தெளிவற்றதாக இருக்கிறது. இந்தப் பிரச்சனைகள் தெளிவுபடுத்தப்படவில்லை எனில், ஐரோப்பிய நிலப்பிரபுத்துவம் மற்றும் ஆசிய பாணி உற்பத்தி முறை ஆகியவற்றுக்கும் இந்திய நிலப்பிரபுத்துவத்திற்கும் இடையில் எவ்வளவு இடைவெளி இருந்தது என்பதை அளவிடுவது கடினமாகும்.

5

முகாலயர் காலத்தில் இந்தியாவின் உபரியில் பெரும்பகுதி வரியாக எடுத்துக் கொள்ளப்பட்டது என்றால், அவை மீண்டும் ரொக்கப் பணமாக மாற்றப்படுவதற்காக விற்கப்பட்டிருக்க வேண்டும்; கைவினைக் கலைஞர்களின் உற்பத்திப் பொருட்களும் சரக்குகளின் வடிவத்தை எடுத்திருக்க வேண்டும்; அவை தானியமாகப் பெறப்பட்ட வரி அல்லது பணமாகப் பெறப்பட்ட வரியால் விலைக்கு வாங்கப்பட்டிருக்க வேண்டும். வேறு வார்த்தைகளில் கூறினால், முகாலயப் பேரரசின் பொருளாதாரத்ததால் குறிக்கப்படும் ஆசிய பாணி உற்பத்தி முறையில் ஒரு விரிவான சரக்கு உற்பத்தித் துறை இருந்திருக்க வேண்டும். அப்படி எனில், குறைந்த பட்சம் ஒரு கரு அளவிலாவது முகாலயப் பேரரசு காலத்தில் முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகள் வளர்ந்து கொண்டிருந்திருக்காதா என்கிற கேள்வி எழுப்பப்படலாம். 1944ம் ஆண்டு  தான் எழுதிய முன்னோடியான ஒரு கட்டுரையில் வில்பிரெட் கான்ட்வெல் ஸ்மித் இந்தக் கேள்வியை எழுப்பியிருந்தார்.48 உண்மையான முதலாளித்து உறவுகளின் வளர்ச்சியைத் தடுக்கும் சில காரணிகள் பற்றி கவனப்படுத்தும் ஒரு ஆய்வு நானும் செய்தேன்.49 என்றபோதிலும், மூலதனம் நூலின் முதல் பாகத்தின் இறுதிப் பகுதியில் மார்க்ஸ் மிகச் சிறப்பாக விவரித்துள்ள வகையில் ஆதி மூலதனத் திரட்டல் எதுவும் நடக்கவில்லை என்றால் அசலான முதலாளித்துவ வளர்ச்சி ஏற்படும் சாத்தியம் இல்லை என்கிற அடிப்படையான அம்சம் மொத்த விவாதத்திலும் கவனிக்கபடாமல் விடப்பட்டுள்ளது போல் தோன்றுகிறது.50
முதலாளித்துவம் முதலில் வெற்றி பெற்ற இங்கிலாந்தில் ஆதிமூலதனத் திரட்டலுக்கு இட்டுச் சென்ற இரண்டு வகையான நிகழ்முறைகள் பற்றி மார்க்ஸ் இவ்விடத்தில் கவனிக்கிறார். முதலாவதாக, 18ம் நூற்றாண்டில் என்குலோசர் (பொது நிலங்களை தனியார் -நிலப்பிரபுக்கள்- பண்ணைகளாக மாற்றி அதில் விவசாயிகளை வைத்து விவசாயம் செய்விப்பது-மொர்) நிலங்கள் மூலம் ஆங்கிலேய விவசாயிகளிடமிருந்து உபரியைப் பறிப்பது மிக முழுமையான அளவில் நடத்தப்பட்டு மூலதனம் திரட்டப்பட்டது. இரண்டாவதாக, காலனிகளிலிருந்து பலவந்தமாக பறித்தெடுக்கப்பட்டு வந்த செல்வம். அதை மார்க்ஸ் பின்வரும் மறக்க முடியாத பத்தி ஒன்றில் தொகுக்கிறார்:
'அமெரிக்காவில் தங்கமும் வெள்ளியும் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது; பூர்வகுடிகளை அடிமைப்படுத்தி, நிர்மூலமாக்கி, சுரங்கங்களில் புதைத்தது; கிழக்கிந்தியாவை வென்றடக்கிக் கொள்ளையடிக்கத் துவங்கியது; கருப்புத் தோலுடையவர்களை வர்த்தக ரீதியாக வேட்டையாடுவதற்காக ஆப்பிரிக்காவை குழிமுயல்பண்ணையாக ஆக்கியது; ஆகியவை முதலாளித்துவ உற்பத்தி சகாப்தத்தின் எழுச்சி மிகு விடியலைக் குறித்தன. எதைப் பற்றியும் கவலையற்ற இந்த  நடவடிக்கைகள் ஆதி மூலதனத் திரட்டலின் முதன்மையான இயங்கு விசையாக இருந்தன.'51
இந்த பத்தியில் சொல்லப்பட்ட ஒவ்வொரு கருத்தும் பின்னர் நடந்த ஆராய்ச்சிகளில் மறுபடியும் நிரூபிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. புதைகாடுகளில் மேற்கொள்ளப்பட்ட தொல்லியல் ஆய்வுகள் 1518ம் ஆண்டிலிருந்து துவங்கிய ஸ்பெயின் ஆதிக்கத்தின் முதலாம் நூற்றாண்டில் மத்திய மெக்சிகோவில் இருந்த அமெரிந்திய மக்கள் தொகை 25 மில்லியனிலிருந்து வெறும் ஒரு மில்லியனாக வீழ்ச்சி அடைந்ததை நிரூபித்திருக்கின்றன.52 அவ்வளவு மலிவாக செலவிடப்பட்ட அமெரிந்திய ரத்தம் வெள்ளிப் பாளங்களாக மாற்றப்பட்டன; 1493 லிருந்து 1700 வரையிலான காலகட்டத்தில் அமெரிக்கா ஸ்பெயினிற்காக 51000 டன்கள் வெள்ளி உற்பத்தி செய்தது; அக்கால கட்டத்தில் உலகம் முழுவதும் உற்பத்தி செய்யப்பட்ட வெள்ளியில் அது 81 விழுக்காடாகும்.53 இது உலக வர்த்தகத்தில் மேற்கு ஐரோப்பாவின் வாங்கும் சக்தியை மிகப் பெருமளவு பலப்படுத்தியது. எரிக் ஜே ஹாமில்டன் வலியுறுத்தியது போல், விலை மறு மதிப்பீட்டின் மூலம் ஐரோப்பாவில் உருவாகிக் கொண்டிருந்த முதலாளி வர்க்கத்திற்குச் சாதமான வகையில் செல்வத்தை மறு விநியோகம் செய்தது.54 மேற்கு ஐரோப்பாவிற்கும், குறிப்பாக பிரிட்டனுக்குள், மற்ற வழிகளிலும் செல்வம் பாய்ந்தது வந்தது; குறிப்பாக, அட்லான்டிக் கடல் கடந்த அடிமை வியாபாரத்தின் மூலம். 1700 வாக்கில் கிட்டத்தட்ட 1.5 மில்லியன் ஆப்பிரிக்க அடிமைகள் கடலுக்கு அப்பால் எடுத்துச் செல்லப்பட்டனர். ஆனால், இங்கிலாந்தின் தொழிற் புரட்சி காலமான 18ம் நூற்றாண்டில் பெரும்பாலும் பிரிட்டிஷ் அடிமை வியாபாரிகளின் ஆதரவுடன் 6 மில்லியன் அடிமைகள் எடுத்துச் செல்லப்பட்டனர்.55 1767-1776க்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில் ஐந்து தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஆண்டுகளில் அடிமை வர்த்தகத்தில் முதலீடு செய்யப்பட்ட மொத்த மூலதனத்தில் 36% இந்திய ஜவுளிகள் வடிவில் இருந்தன; அவை இந்தியாவிலிருந்து பிரிட்டன் கப்பமாக பெற்றவையாகும்.56 1757ம் ஆண்டு பிளாஸ்ஸி யுத்தத்திற்குப் பின்னர் இந்தியாவிலிருந்தும், மேற்கிந்தியத் தீவுகளின் அடிமைப் பண்ணைகளிலிருந்தும் பிரிட்டன் பறித்தெடுத்துச் சென்ற செல்வத்தின் அளவை உத்சா பட்நாயக் மிகக் கவனமாக ஆய்வு செய்திருக்கிறார்.57 முதலாளித்துவத்தின் தோற்றம் பற்றிய வரலாற்றின் ஒரு பகுதியாக மொத்த காலனிய அமைப்பின் உருவாக்கத்தை அமியா பக்சியின் சமீபத்திய முக்கியமான நூல் ஒன்று ஆய்வு செய்திருக்கிறது.58
கார்ல் மார்க்சின் எழுத்துக்களில் உலகளாவிய காலனியச் சுரண்டல்  வலைப்பின்னல் மற்றும் அதற்கு ஆதரவாகக் காட்டத்தக்க ஏராளமான சான்றாதாரங்கள் பற்றிய பத்தி முதலாளித்துவத்தின் தோற்றத்தால் பொருளாதார வரலாறு குறித்த ஆய்வை ஒரு நாடு அல்லது ஒரு பகுதிக்கு மட்டும் உட்பட்டதாக ஆக்குவது சாத்தியமில்லை என்பதைக் காட்டுகிறது; அப்படிச் செய்தால் பொருளாதார மாற்றங்களின் பின்னால் இருக்கும் காரணிகளை முழுமையாகப் புரிந்து கொள்ள முடியாது. இங்கிலாந்தில் மூலதனத் திரட்டலுக்குதவிய காலனிய மூலாதாரங்கள் பற்றி பிரிட்டிஷ் வரலாற்றாசிரியர்கள் பெரும்பாலும் கவனம் செலுத்தவில்லை. எடுத்துக் காட்டாக, குரோசெட் என்பவர் அடிமை வியாபாரத்திலிருந்து வந்த லாபம் பிரிட்டனில் மூலதனத்தில் சேர்ந்திருக்கலாம் என்று ஏளனமாகக் குறிப்பிடுகிறார்; மார்க்சும் இத்தகைய அவநம்பிக்கை கொண்டிருந்தார் என்றும் கூட அவர் நினைத்தார்.59 மிகச் சிறந்த மார்க்சிய வரலாற்றாசிரியரான மோரிஸ் மேற்கொண்ட ஆதி மூலதனத் திரட்டல் குறித்த மார்க்சின் கருத்துக்களின் ஒரு தலைபட்சமான புரிதலும் இதற்கு பகுதியளவு காரணமாக இருக்கலாம். மார்க்சால் முற்றிலும் அனுமதிக்கப்படாத வகையில் ஆதி மூலதனத் திரட்டல் நிகழ்முறையை மிகவும் யதார்த்தமற்ற வடிவிற்குள் டோப் வைக்கிறார். அதை அவர் இரண்டு கட்டங்களாகப் பிரிக்கிறார்: கையகப்படுத்தும் கட்டம் (16ம் நூற்றாண்டு) 'கைகூடும்' கட்டம். அப்படிப் பிரிப்பது காலனிய அமைப்பை ஆதிமூலதனத் திரட்டலின் ஒரு காரணி என்பதிலிருந்து விலக்கி வைக்கிறது.60
பிரிட்டிஷ் வரலாற்றியலில் நாம் எதைக் காண்கிறோமோ அதை இப்போது இந்தியாவில் காண்கிறோம். பிரிட்டிஷ் ஆட்சியில் நிலவிய பொருளாதார அசமத்துவங்கள் பற்றிய தேசியவாத விமரிசனத்தின் மையமாக இருந்த கப்பம் அல்லது மூலதன வெளியேற்றம் மற்றும் சுதந்திர வர்த்தகக் கட்டத்தின் தொழில் நீக்கம் ஆகியவை பற்றிய பழைய விவாதங்கள் இப்போது எந்த கவனத்தையும் பெறுவதில்லை. 'இந்தியாவின் பொருளாதார வரலாறு (கேம்பிரிட்ஜ்)' எதிர்பார்த்தபடியே இந்த விஷயங்களை ஒதுக்கிவிட்டது; அதே பொருள் குறித்து தீர்த்தங்கர் ராய் எழுதிய நல்ல வரவேற்பைப் பெற்ற சற்று சிறிய சமீபத்திய நூல் ஒன்றும் அப்படியே செய்தது.61 நாம் நம்முடைய நிறைவுப் பகுதியில் காணப்போவது போல் இத்தகைய ஒரு மறதி பொருளாதார வரலாற்றாசிரியர்களுக்கு மட்டும் உரியதல்ல.

6

கடந்த ஐம்பதாண்டுகளில் நவீன இந்திய வரலாறு குறித்த இரு சிந்தனை முகாம்கள் மிகுந்த கவனத்தைப் பெற்றிருக்கின்றன. கேம்பிரிட்ஜ் முகாம் (காலனியாதிக்க முகாம்-மொர்) மற்றும் சபால்டர்ன் முகாம் (காலனியாதிக்கத்திற்கு ஆட்பட்ட மக்களின் முகாம்-மொர்) ஆகியவையே அந்த இரண்டு முகாம்கள். பொருளாதார அல்லது தேசிய மனக்குறைகள் போன்ற பெரிய காரணங்களைத் தவிர்த்துவிட்டு முன்னணி இந்தியர்களின் உள்நோக்கங்களைக் கண்டுபிடிப்பதற்காக சர் லூயிஸ் நேமியரால் பிரபலப்படுத்தப்பட்ட வழிமுறைகளைப் பிரயோகிக்கும் போக்கால் குறிக்கப்பட்ட முதலாவது முகாம். 'இந்திய தேசியத்தின் தோற்றம்: 19ம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் போட்டியும் ஒத்துழைப்பும்' (கேம்பிரிட்ஜ், 1968)62 என்கிற தன்னுடைய நூலில் அனில் சீல் முதல் கணையை ஏவுகிறார். இந்திய 'அரசியல் கணக்கு' ஆராய்ச்சியை இங்கிலாந்து ஏதேனும் ஒருவகையில் இந்தியாவைச் சுரண்டிக் கொண்டிருக்கக் கூடும் என்கிற எண்ணம் களங்கப்படுத்துவதற்கு அனுமதிக்கப்படவில்லை. எப்படியாயினும் இந்தியப் பொறுப்பு (இந்தியாவை ஆள்வது) என்பது பிரிட்டிசாருக்கு ஏன் மிகப் பெரியதாகவும், லாபமற்றதாகவும் இருக்கிறது63 என்றும், இந்தியாவிற்கு நல்லது செய்ய வேண்டும் என்பது மட்டுமே பிரிட்டிசார் இந்தியாவில் இருப்பதற்கான காரணம் என்று ஊகித்துக் கொள்ளும்படியும் எழுதுகிறார். தாதாபாய் நௌரோஜியைப் பொருத்த வரையில், லண்டனில் தான் வசதியாக வாழும் நோக்கத்துடன் மட்டுமே அவர் இந்தியாவிலிருந்து செல்வம் வெளியேற்றப்படுவது மற்றும் இந்தியர்களின் வறுமை ஆகிய பிரச்சனைகளை எழுப்புகிறார். 'லண்டனில் வசதியான ஓய்வூதியம் பெறும் கனவு கண்டு ஏமாற்றமடைந்தது நௌரோஜி மட்டுமல்ல' என்றும் எழுதினார்.64 1870களில் பஞ்சங்களில் 5 மில்லியன் இந்தியர்கள் பலியானார்கள்; 1878-82ல் பிரிட்டிஷ் ஜவுளி இறக்குமதியின் மீதான அனைத்து வரிகளும் நீக்கப்பட்டன; அது இந்தியாவின் மொத்த ஜவுளித் தொழிலையும் ஆபத்துள்ளாக்கியது. எனினும் சீலால் பின்வருமாறு எழுத முடிகிறது: ' தேசிய இயக்கம் உருப் பெற்றுக் கொண்டிருந்த 1870கள் மற்றும் 1880களின் இந்திய அரசியல் கணக்கு வர்க்கக் கோரிக்கைகளின் தூண்டுதலாலோ அல்லது பொருளாதாரத்தில் ஏற்பட்ட திடீர் மாற்றங்களாலோ அந்த இயக்கம் அமைக்கப்படவில்லை என்பதைக் காட்டுகிறது'.65
இந்தியர்களின் தவறான உள்நோக்கங்கள் பற்றிய இத்தகைய அனுமானங்களை ஜீடித் பிரவுன் எழுதிய 'அதிகாரத்தை நோக்கிய காந்தியின் எழுச்சி: இந்திய அரசியல்' (கேம்பிரிட்ஜ் 1972) மற்றும் 'காந்தியும் ஒத்துழையாமை இயக்கமும்' (கேம்பிரிட்ஜ் 1977) ஆகிய நூல்களிலும் காணலாம். அந்த இரண்டு நூல்களிலுமே அவர் ஆய்வு செய்யும் இரண்டு மகத்தான இயக்கங்களான 'ஒத்துழையாமை இயக்கம்' (1920-22) மற்றும் 'சட்ட மறுப்பு இயக்கம்' (1930-34) ஆகியவற்றின் பொருளாதாரப் பின்னணி பற்றி எதுவுமே இல்லை. மறுபுறமோ, நேமியரிசம் மற்றும் உடனடி சமூகவியல் ஆகியவைச் செயல்படுவது போல் தோன்றுகிறது; காந்தியின் பனியா சாதியை மனதில் கொண்டு அவரது சகாக்களை அவர் 'துணை ஒப்பந்தக்காரர்கள்'66 என்று அழைக்கிறார். கூ£ந்தி தன்னுடைய துணை ஒப்பந்தக்காரர்களுக்கு அளித்த ஒரே லாபம் பல்வேறு கால அளவிலான சிறைத்தண்டனை மட்டுமே மட்டுமே என்பதைப் பற்றி பிரவுனிற்குக் கவலையில்லை!
1982ம் ஆண்டு வெளிநாடு வாழ் இந்தியரான ரானாஜித் குகா என்பவர் 'சபால்டர்ன் ஸ்டடிஸ்'67 (அடித்தட்டு மக்களின் ஆய்வுகள்) என்கிற நூல் தொகுப்புகளை வெளியிட்டார். 'காலனிய இந்தியாவின் வரலாற்றியலின் சில அம்சங்கள் குறித்து' என்கிற முன்னுரையில் மார்க்சிய சொற்கள் மற்றும் மார்க்சிய சிந்தனையாளர் கிராம்சி சிறையில் இருந்தபோது பயன்படுத்திய சங்கேதச் சொற்களைப் பெருமளவு பயன்படுத்தும் குகா இந்தியாவில் மார்க்சிய வரலாற்றியல் இருக்கிறது என்பதையே கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ளவில்லை. நடப்பிலிருக்கும் வரலாற்றியலை வெறுமனே 'காலனிய மேட்டுக்குடி இயல்' என்றும் 'முதலாளித்துவ தேசிய மேட்டுக்குடி இயல்' என்றும் வகைப்படுத்துகிறார். மற்றும் முதலாளித்துவ-ஜனநாயகம் அல்லது சோஷலிசம் என எந்தத் தத்துவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டதாக இருந்தாலும் அனைத்து ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட இயக்கங்களையும் வெறுக்கத்தக்க 'மேட்டுக்குடி' வகையில் சேர்த்து விடுகிறார். மூன்றாவது வரலாற்றியலான சபால்டர்ன் (அடித்தட்டு மக்கள்)68 வரலாற்றியல் ரானாஜித்தாலும் அவரது கூட்டாளிகளாலும் இப்போது உருவாக்கப்படப் போகின்றது. சாபல்டர்ன் சமுதாயங்கள் தங்களது வரலாற்றை மீட்டெடுக்க முயல்வார்கள் என்று அவர்கள் பற்றிய ஒரு கட்டுக்கதை உருவாக்கப்பட்டது. இத்தகைய வெற்றுப் புனைவுகளை பின்வரும் அதிகாரபூர்வ அறிவிப்புகளில் காணலாம்: 'மேட்டுக்குடி அரசியலில் அணிதிரட்டல்கள் செங்குத்தாக நடத்தப்பட்டது; அடித்தட்டு  மக்களின் அரசியலில் அது கிடை மட்டமாக நடத்தப்பட்டது'. கிடைமட்ட அணிதிரட்டல் என்பது எப்போதும் சாதிக்க முடியாத ஒரு வெறும் கற்பனையாகும்; கீழ்த்தட்டு மக்கள் மத்தியிலாகட்டும் அல்லது மேட்டுக்குடியினர் மத்தியிலாகட்டும் அது சாத்தியமில்லை. ஆனால், குகா மற்றும் அவரது சகாக்களைப் பொருத்த வரையில் பாரம்பரியமான கோட்பாடு அல்லாத வேறு எந்தக் கோட்பாட்டையும் கொண்டிருக்கிற அனைத்து இயக்கங்களும், உள்ளூரைச் சாராத எந்த தொலைநோக்கும் கொண்டிருக்கிற அனைத்து இயக்கங்களும் வெறுக்கத்தக்கவையாகும்.
தங்களைத் தாங்களே சபால்டர்ன் வரலாற்றியலாளர்கள் என்று வர்ணித்துக் கொள்பவர்கள் மக்களின் மிகவும் பாரம்பரியமான பிரிவினரால் உள்ளூர் அளவில் எழுப்பப்படும் பொருளாதாரக் குறைபாடுகளை மட்டுமே கவனத்தில் எடுத்துக் கொள்கிறார்கள் என்பதே இதன் அர்த்தம். பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தியத்திற்கு எதிராக இந்திய மக்கள் அனைவருக்கும் அல்லது பெரிய வர்க்கங்களுக்கும் குறைபாடுகள் இருந்தன என்பது அவர்களது கவனத்தில் இருந்து தப்பிவிடுகிறது; ஏனெனில், தாதாபாய் நௌரோஜி, ரொமேஷ் சந்திர தத் அல்லது ஆர்.பி.தத்69 போன்ற 'மேட்டுக்குடி' ஆய்வாளர்களால் மட்டுமே இவ்விஷயங்களை ஆய்வு செய்ய முடியும்! மார்க்சின் மூலதனம் நூல் போல 'மேட்டுக்குடி' மேதமையால் மட்டுமே முதலாளித்துவம் நுட்பமாக தொழிலா¬ளியை சுரண்டுவதை அம்பலப்படுத்தியது போல! இப்படி பொருளாதாரம் மொத்ததையும் முற்றிலுமாக அலட்சியப்படுத்துவது சபால்டர்ன் வரலாற்றியலாளரின் விவரிப்பில் காலனியத்தைச் சேர்க்காமல் விட்டுவிட முனையும்; உள்நாட்டு நிலைமையில் ஒரு அல்லது மற்றொரு மேட்டுக்குடியினரின் ஆதரவாளராக அது தோன்றும் விஷயங்கள் தவிர மற்றபடி காலனியத்தை விவரிப்பிற்கு வெளியே விட்டுவிடவே அது முனையும். காலனிய இந்தியப் பொருளாதாரத்தின் முக்கியமான அம்சங்களான கப்பம், தொழில் நீக்கம், வரி மற்றும் கட்டண சூழ்ச்சிகள், மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி, வருமானப் பகிர்வு போன்றவை விஷயத்தில் தன்னுடைய கண்களை மூடிக் கொள்ளும் சபால்டர்ன் வரலாற்றியல் தன்னுடைய புகழை எப்படி நிலைநாட்டியது என்பது உண்மையிலேயே வியப்புக்குரியதாகும். சாபல்டர்ன் வரலாற்றாசிரியர்கள் இடைவிடாமல் தேசிய இயக்கத்தையும் அதன் லட்சியங்களையும் அவதூறு செய்வதால் (அவர்களின் தற்போதைய தாக்குதல் இலக்கு 'அரசு' மற்றும் 'தேசம்') அவர்களது எழுத்துக்கள் கேம்பிரிட்ஜ் முகாமைச் சேர்ந்தவர்களுக்கும் பொதுவாக இந்தியா பற்றிய மேற்கத்திய ஆய்வாளர்களுக்கும் உகந்ததவையாக இருக்கின்றன. அவர்களைப் போற்றும் எட்வர்ட் செய்த் போன்றவர்கள் கூட அவர்களது எழுத்துக்களை நவகாலனியத்தால் எளிதில் தங்களுடையதாகச் சேர்த்துக் கொள்ளக் கூடிய ஆபத்தும், பன்னாட்டு நவகாலனியத்திற்கு இசைவானதாக இருக்கும் ஆபத்தும் இருப்பதாக எச்சரிக்கும்படி கட்டாயப்படுத்தப்பட்டார். இந்த பள்ளத்தைப் பற்றி அவர் எச்சரித்தார்;70 ஆனால், அவர்கள் வெகு காலத்திற்கு முன்னரே அந்த பள்ளத்தில் விழுந்து விட்டனர்.
நமது கடந்த காலத்தின் பொருளாதார அம்சங்களுக்கு கூடுதல் கவனம் செலுத்துவதற்கான நேரம் நிச்சயமாக வந்துவிட்டது. மூலதனம் முதலாம் பாகத்தின் ஜெர்மன் பதிப்புக்கு 1873ம் ஆண்டு எழுதிய முன்னுரையில் அப்போது வந்து கொண்டிருந்த பொருளாதார நெருக்கடி பற்றி மார்க்ஸ் எழுதினார்; 'அது தனது செயற்களத்தின் சர்வவியாபாகத் தன்மையாலும், தனது செயலின் உக்கிரத்தாலும், புதிய, புனித பிரஷ்ய-ஜெர்மானியப் பேரரசின் துதிபாடிகளான திடீரென்று முளைத்த காளான்களின் மண்டையிலும் கூட இயக்கவியலைப் புகுத்தும்'.71 அந்த மாபெரும் பொருளாதார நெருக்கடியின் ஆரம்பப் புள்ளியில் மார்க்ஸ் இந்த வரிகளை எழுதினார்; அந்த நெருக்கடி 1896 வரை நீடித்தது. அதே காலகட்டத்தில் ஐரோப்பிய தொழிலாளி வர்க்கத்தின் தத்துவமாக சோஷலிசம் வலுவாக நிலைநிறுத்தப்பட்டது. இன்று நாம் அது போன்றதொரு நெருக்கடியின் பிரசவ வேதனையை அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கிறோம்; அந்த நெருக்கடி அன்றாடம் ஆழமாகிக் கொண்டிருக்கிறது; சந்தை மற்றும் உலகமயம் ஆகியவை பற்றிய அனைத்துக் கட்டுக்கதைகளையும் அது அன்றாடம் அம்பலப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறது. ஆதலால், அடிப்படையான பொருளாதார உண்மைகளின் பால் நமது கவனத்தைத் திசை திருப்ப வேண்டிய நேரம் வந்து விட்டது; அது ஒன்றால் மட்டுமே கடந்த காலம் குறித்த நமது கண்ணோட்டங்களைத் திருத்திக் கொள்ளவும், எதிர்காலத்திற்கான பாதையை உறுதியாக வகுத்துக் கொள்ளவும் நமக்கு உதவ முடியும்.

நாத்திகம் ஏன் மதத்தின் இடத்தைப் பிடிக்கும்-புதிய சான்றுகள்

நிகெல் பார்பர் (உளவியல் பரிணாம நிபுணர்)

தமிழில்: அசோகன் முத்துசாமி

பொருளாதார ரீதியாக வளர்ச்சி அடைந்த நாடுகளில், குறிப்பாக ஐரோப்பாவின் சமூக ஜனநாயக நாடுகளில், நாத்திகவாதிகள் மிக அதிகமாக இருக்கிறார்கள். வளர்ச்சி குன்றிய நாடுகளில் கிட்டத்தட்ட நாத்திகவாதிகள் இல்லவே இல்லை. நாத்திகவாதம் நவீன காலத்திற்கே உரிய ஒரு நிகழ்வு. (இது கேள்விக்குரியது-மொர்). நவீன நிலைமைகள் ஏன் நாத்திகத்தை உண்டாக்குகின்றன? வரும் 1.8.11 ல் வெளியிடப்படவிருக்கும் என்னுடைய ஒரு புதிய ஆய்வில், வாழ்க்கைத் தரம் உயர உயர நாத்திகமும் அதிகரிக்கிறது என்பதற்கு மறுக்க முடியாத சான்றுகளை நான் அளிக்கிறேன்.
முதலாவதாக, நாத்திகம் உலகில் பரவிக் கிடக்கும் விதத்திலிருந்து ஒரு தெளிவான உருமாதிரியை நாம் காணலாம். சகாரா பாலைவன ஆப்பிரிக்க நாடுகளில் கிட்டத்தட்ட கடவுள் மறுப்பு என்பதே கிடையாது. கடவுள் நம்பிக்கை அதிக வளர்ச்சி அடைந்த நாடுகளில் குறைகின்றது. ஸ்வீடன் (64சதவீதம் பேர் கடவுள் நம்பிக்கையற்றவர்கள்), டென்மார்க் (48 சதவீதம்), பிரான்ஸ் (44 சதவீதம்) மற்றும் ஜெர்மனி (42 சதவீதம்) போன்ற ஐரோப்பிய நாடுகளில் கடவுள் மறுப்பு அதிகமாக இருக்கிறது. அதற்கு நேர்மாறாக, பெரும்பாலான சகாரா பாலைவன நாடுகளில்கடவுள் மறுப்பு என்பது 1 சதவீதத்திற்கும் குறைவாகவே இருக்கிறது.
பொருளாதார ரீதியாக வளர்ச்சி அடைந்த நாடுகளில் ஏன் அதிகமானவர்கள் நாத்திகவாதிகளாக மாறுகிறார்கள் என்கிற கேள்வி கடந்த என்பது வருடங்களாக மானுடவியலாளர்களால் ஆராயப்பட்டு வருகிறது. நமது வாழ்வின் நிச்சமற்ற தன்மைகளைக் கட்டுப்படுத்தும் கருவியாக மதத்தை அகற்றி விட்டு அதன் இடத்தை அறிவியல் ரீதியாக முன்னறியும் ஆற்றலும், இயற்கையின் மீதான ஆளுமையும் பிடித்துக் கொள்வதுதான் காரணம் என்று மானுடவியலாளர் ஜேம்ஸ் பிரேசர் குறிப்பிட்டார். அதிக கல்வியறிவு பெற்ற நாடுகளில் கடவுள் நம்பிக்கையின்மையின் அளவு அதிகமாக இருக்கிறது என்கிற உண்மைத் தரவுகள் இந்த உள்ளுணர்வுக்கு ஆதாரமாக இருக்கின்றன. நாத்திகத்திற்கும் அறிவாற்றலுக்கும் பரஸ்பரம் வலுவான  தொடர்பு இருக்கின்றது என்பதையும் அந்தத் தரவுகள் காட்டுகின்றன.
நாத்திகவாதிகள் பெரும்பாலும் கல்லூரியில் படித்தவர்கள். பெரும்பாலும் நகரங்களில் வாழ்கிறார்கள்.  ஐரோப்பாவின் சமூக ஜனநாயக நாடுகளில் அதிகமாக இருக்கிறார்கள். இவ்வாறாக, பெரும் பகுதி மக்கள் பொருளாதார ரீதியாக பாதுகாப்பாக உணரும் செழிப்பின் நடுவே நாத்திகவாதம் மலர்கின்றது. ஆனால், ஏன்?
தங்கள் வாழ்க்கையின் இன்னல்கள் மற்றும் நிச்சயமற்ற தன்மைகளிலிருந்து தங்களைக் காப்பாற்றும் என்று மக்கள் மதத்திடம் தஞ்சம் அடைவது போல் தோன்றுகிறது. சமூக ஜனநாயக நாடுகளில் எதிர்காலம் பற்றிய அச்சமும், நிச்சயமற்ற தன்மையும் குறைவாக இருக்கின்றது. ஏனெனில், சமூக நலத் திட்டங்கள் ஒரு பாதுகாப்பு வலையத்தை அளிக்கின்றன. சிறந்த ஆரோக்கிய பாதுகாப்பு என்பதன் பொருள், இளம் வயதிலேயே இறந்து போவோம் என்கிற அச்சத்தைக் குறைகின்றது என்பதாகும். இயற்கையின்  மனிதனுக்கு விரோதமான சக்திகளினால் குறைவாக பாதிக்கப்படும் நிலையில் உள்ள மக்கள் தங்களது வாழ்க்கை தங்களது கட்டுப்பாட்டில் இருப்பதாக அதிகமாக உணர்கிறார்கள். ஆதலால், அவர்களுக்கு மதத்தின் தேவை குறைவாக இருக்கிறது. தொற்று நோய்கள் மிக அதிகமாக உள்ள நாடுகளில் கடவுள் நம்பிக்கை அதிகமாக இருக்கிறது என்பதை நான் இதனால் கண்டறிந்தேன்.
137 நாடுகளை நான் ஆராய்ந்ததில் நன்கு வளர்ச்சி அடைந்த சமூக நல அரசைக் கொண்ட நாடுகளில் நாத்திகவாதம் அதிகமாக இருப்பதைக் கண்டேன். மேலும், வருமானம் சமமாகப் பிரிக்கப்படுவது அதிகமாக உள்ள நாடுகளில் அதிகமான கடவுள் மறுப்பாளர்கள் இருக்கிறார்கள்.  ஒரு நாடு பெரும்பாலும் முஸ்லிம் நாடாக இருக்கிறதா (அந்நாடுகளில் நாத்திகவாதியாக இருப்பது குற்றமாக்கப்பட்டிருக்கும்) அல்லது முன்னாளில் கம்யூனிஸ்ட் நாடாக இருந்ததா (அங்கு மதம் அடக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தது)என்பதை கணக்கில் எடுத்துக் கொண்டும், நாத்திகத்தில் வேறுபாடு கொண்டுள்ள நாடுகளில் நான்கில் மூன்று பங்கு நாடுகளைக் கணக்கில் எடுத்துக் கொண்டும் மேற்கொள்ளப்பட்ட என்னுடைய ஆய்வு முந்தைய ஆய்விலிருந்து மேம்படுத்தப்பட்டதாகும்.
மக்களின் அபினியாக இருப்பதோடு கூடவே (மார்க்° வெறுப்புடன் குறிப்பிட்டது போல), மதம் இனப்பெருக்கத்திற்கும் ஊக்கமளிக்கலாம். குறிப்பாக, திருமணங்களின் மூலம். விவசாய நாடுகளில் இலவசமாக உழைப்பாளர்கள் கிடைப்hர்கள் என்பதற்காக பெரிய குடும்பங்கள் விரும்பப்படுகின்றன. அதற்கு மாறாக, வளர்ந்த நாடுகளில் பெண்கள் மிக மிகச் சிறிய குடும்பங்களைக் கொண்டிருக்கின்றனர். நிலத்தில் ஏராளமான மக்கள் உழைக்கும் நாடுகளில் கடவுள் மறுப்பு மிகக் குறைவாக இருப்பதை நான் கண்டேன்.
மதத்தின் உளவியல் செயல்பாடுகள் கூட இன்று கடும் போட்டியைச் சந்தித்துக் கொண்டிருக்கின்றன. நவீன சமுதாயங்களில் மக்கள் உளவியல் பிரச்சனைகளைச் சந்திக்கும்போது அவர்கள் உளவியல் மருத்துவர்களை நாடுகிறார்கள். அவர்கள் அறிவியல் ரீதியான தீர்வை விரும்புகிறார்கள். மதம் அளிக்கும் பூடகமான அபினி போன்ற தீர்வுகளுக்குப் பதிலாக அவர்கள் மருத்துவர்கள் பரிந்துரைக்கும் மருந்துகளையே தேர்வு செய்கிறார்கள். உயர்கல்வி படிப்புடன் கூடவே நாத்திகவாதம் அதிகரிப்பதில் ஆச்சரியம் இல்லை.
வளர்ந்த நாடுகளில் தேவாலயங்கள் தங்கள் தளத்தை இழந்து கொண்டிருப்பதற்கான காரணங்களை சந்தைப் பதங்களில் தொகுத்துவிடலாம். முதலில், சிறந்த அறிவியலாலும், மற்றும் அரசின் சமூகப் பாதுகாப்பு திட்டங்களாலும், மற்றும் குடும்பங்கள் சிறியவையாக இருப்பதாலும், மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கையில் அச்சமும், நிச்சயமற்ற தன்மையும் குறைவாக இருக்கிறது. ஆதலால், மதத்திற்கான சந்தையும் குறைகிறது. அதே நேரத்தில், அதிக நிபந்தனைகள் இல்லாத உளவியல் மருந்துகள் மற்றும் மின்னணு ஊடகப் பொழுது போக்கு போன்றவையும் (நம் நாட்டில் அவை மூட நம்பிக்கைகளைப் பரப்புவதில் பெரும் பங்காற்றிக் கொண்டிருக்கின்றன-மொர்), மற்றும் அறிவியலுக்குப் புறம்பான நம்பிக்கைகளுக்கு அடிமைத்தனமாகக் கீழ்ப்பட வேண்டிய தேவையும் அற்ற பல மாற்றுகளும் வழங்கப்படுகின்றன.    

(கட்டுரை ஆசிரியர் அயர்லாந்து நாட்டைச் சேர்ந்தவர். சைக்கலாஜி டுடே என்கிற இணையதளத்தில் எழுதிய கட்டுரை. 14.7.11) www.psychologytoday.com

குறி பார்த்துச் சுடத் தெரியாத கும்பல் -பி.சாய்நாத்

தமிழில்: அசோகன் முத்துசாமி

மன்மோகன்சிங்கின் பொருளாதாரக் கொள்கைகள் அமல்படுத்தப்பட்டு 20 ஆண்டுகள் நிறைந்து விட்டன; லொட லொடவென்று வாயடிப்பவர்கள் சொல்லிக் கொண்டிருந்த ஒரு மந்திரத்தை இந்த நேரத்தில் நினைவு கூர்வோம்; முதலில் அவர்கள் இதைப் பெருமிதத்துடன் கூறினார்கள்; பின்னர், தங்களைத் தாங்களே தேற்றிக் கொள்வதற்காகக் கூறினார்கள். 'நீங்கள் என்ன வேண்டுமானாலும் சொல்லுங்கள். மன்மோகன்சிங் மிக மிக நேர்மையான மனிதர். அவருக்கு எதிராக யாரும் ஒரு வார்த்தை கூட சொல்ல முடியாது'. இது இப்போது குறைவாகத்தான் கேட்கிறது. அந்தப் பிரியங்கள் நேர்மைச் சூதாட்டத்தின் வேறு சூதாட்டக்காரர்களுக்கு மாற்றப்பட்டுவிட்டன. ஆனால், நேர்மையான பிரதமர் நமது வரலாற்றிலேயே மிகவும் ஊழல் நிறைந்த அரசாங்கத்திற்கு தலைமை தாங்கிக் கொண்டிருக்கிறார் என்று சொல்பவர்களின் எண்ணிக்கை நாளுக்கு நாள் அதிகரித்துக் கொண்டே இருக்கிறது. கற்றுக் கொள்ள வேண்டிய பல பாடங்கள் அதில்தான் இருக்கிறது.
பத்திரிக்கை ஆசிரியர்களை வாரம் ஒரு முறை சந்திப்பது என்கிற சிங்கின் முடிவு இந்தக் குளறுபடியிலிருந்து அவர் எந்த பாடத்தைக் கற்றுக் கொண்டிருக்கிறார் என்பதைச் சொல்கிறது. ஊழலுடன் அவரது அரசாங்கத்திற்கு இருக்கும் பிரச்சனை ஒரு மக்கள் தொடர்புப் பிரச்சனை என்பது அவர் கற்ற பாடம். 2ஜி ஊழலில் அரசியல்வாதிகளைப் பார்த்து ஊடகங்கள் குரைத்தபோதும் அத்தகைய ஊழல்களின் மையமாக இருக்கின்ற கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களைப் பற்றிப் பேசுவதைத் தவிர்க்கின்றன. ஊடகங்கள் 'குற்றம் சாட்டுபவராகவும், வழக்கறிஞராகவும், நீதிபதியாகவும்' செயல்படுகின்றன என்று மன்மோகன்சிங் கருதுகிறார். (அது சரியாக இருக்கலாம்). எனினும், அவர் வாரம் ஒரு முறை அவர்களைச் சந்திக்க விரும்புகிறார். எனவே இது ஒரு மக்கள் தொடர்பு நடவடிக்கையா? அல்லது அனைத்து துறைகளிலும் (தங்கள் துறை தவிர்த்து) ஊழலை எப்படி ஒழிப்பது என்கிற மற்றவர்களிடம் இல்லாத அறிவு இந்தியாவின் பத்திரிக்கை ஆசிரியர்களிடம் இருக்கிறது என்று அவர் நினைக்கிறாரா? முன்னதாகத்தான் இருக்கும் என்று நான் நம்புகிறேன்.
அவரது அரசாங்கத்தின் ஊழல்களை எண்ணுவது என்பது மக்கள் தொகையை கணக்கெடுப்பது போல. மிகப் பெரிய, சிக்கலான கணக்கெடுப்பு. நடந்து முடிந்து புதைக்கப்பட்ட ஊழல்கள் இருக்கின்றன; இன்னும் உயிரோடு மூச்சு விட்டுக் கொண்டிருக்கும் ஊழல்கள் இருக்கின்றன. ஒவ்வொரு நாளும் இன்னும் அதிகமாக தோண்டி எடுக்கப்படுகின்றன. அம்பலப்படுத்தப்பட வேண்டிய ஊழல்கள் வரிசையில் நிற்கின்றன. இன்னும் இதர ஊழல்கள் பற்றி ஊடகங்கள் மௌனமாக இருந்து உதவி செய்கின்றன. இன்னும் பல ஊழல்கள் திட்டமிடப்பட்டுக் கொண்டும், செயல்படுத்தப்பட்டுக் கொண்டும் இருக்கின்றன. இதற்கு முன்னர் இருந்த அமைச்சரவைகள் அனைத்தின் சொத்து மதிப்பை ஒன்று சேர்த்தாலும் அதைவிட அதிகமான சொத்து மதிப்பு இருக்கக் கூடிய (500 கோடிக்கும் மேல்) ஒரு அமைச்சரவை இப்போது இருக்கிறது. 1969ம் ஆண்டு வெளிவந்த ஜிம்மி பிரெஸ்லினின் 'தி கேங்க் தெட் குட் நாட் சூட் ஸ்டிரைட்' (குறி பார்த்துச் சுடத் தெரியாத கும்பல்) நாவலில் வரும் கும்பலை நினைவூட்டுகிறது அவர்களது ஆற்றல். அந்த கும்பல் போல் நியூயார்க் நகரில் சில பகுதிகளில் மட்டும் இந்த கும்பல் ஆட்சி நடத்தவில்லை; ஒரு மிகப் பெரும் நாட்டை ஆட்சி செய்கின்றது.
ஊழல் நடப்பதற்கு பல்வேறு காரணங்கள் இருக்கின்றன; ஒவ்வொருவருக்கும் அவரவருக்குப் பிடித்த கதைகள் இருக்கின்றன. ஆனால் மூன்று மூலகாரணங்கள் இருக்கின்றன; அவற்றை அலட்சியப்படுத்தினால் ஆய்வு பயனற்றதாகிவிடும். முதலாவது: இந்திய சமுதாயத்தின் கட்டமைப்பு ரீதியான அசமத்துவங்கள்; செல்வமும் அதிகாரமும் மிகப் பெரிய அளவில் சிலரிடம் குவிந்து கிடப்பது, வர்க்கம் மற்றும் சாதி, பாலின மற்றும் இதர கெட்டியாகப் பதிந்திருக்கும் பாகுபாடுகள் ஆகியவை அவற்றில் அடக்கம். இரண்டாவது: பொருளாதாரக் கொள்கை மொத்தமும் இந்த அசமத்துவங்களை கடந்த இருபது ஆண்டுகளில் மிக மிக வேகமாக ஆழப்படுத்தியிருக்கின்றது; தீவரமாக்கியிருக்கின்றது; நியாயப்படுத்திவிட்டது. எடுத்துக் காட்டாக, அரசியல் சட்டத்தை இழித்து இது குடிமக்களைவிட பெருங்குழும நிறுவனங்களை முக்கியமானவையாக ஆக்கிவிட்டது. மூன்றாவது: பதில் சொல்ல வேண்டிய பொறுப்பு எதுவும் இல்லாத, தண்டனையிலிருந்து விலக்கு பெற்ற, எதற்கும் கட்டுப்படாத தன்மை கொண்ட கலாச்சாரம். பெருஞ்செல்வாக்கு உள்ளவர்கள் எதையும் செய்துவிட்டு தப்பிப்பதற்கு இது அனுமதிக்கிறது. இங்கு ஒரு மாநிலத்தின் நீதிபதி வேலைக்குச் சென்று கொண்டிருந்தபோது ஒரு எதிர்ப்புப் பேரணியில் அவருடைய கார் சிக்கிக் கொண்டதால் வேலை நாட்களில் பேரணிகள் நடத்துவதையே அவர் தடை செய்தார். இங்கு ஒவ்வொரு சாமியாரும் ஒவ்வொரு வரிச் சட்டத்தையும் மீறலாம்; அதிகாரத்திலிருக்கும் ஆட்சியை அவர்கள் எதிர்க்காதவரை.
ஊழலின் மூலவேர்களைப் பற்றி கவனிக்காமல் ஊழலை ஒழிக்கிறோம் என்பது திறந்திருக்கும் குழாயிலிருந்து தண்ணீர் கொட்டிக் கொண்டிருக்கும்போது தரையை ஈரமின்றி துடைக்க முயற்சிப்பதாகும். மூலவேர்கள் பழையவை. அவற்றின் (மனிதர்களால் உண்டாக்கப்பட்ட) வாய்ப்பெல்லையும், அளவும், அவை உண்டாக்கும் சேதமும் மிகப் புதியவை.
கடந்த இருபது ஆண்டுகளில் முன்னெப்போதும் இல்லாத அளவிற்கு செல்வம் சிலரிடத்தில் குவிக்கப்பட்டிருக்கிறது; பெரும்பாலும் அருவருப்பான வழிமுறைகளில் குவிக்கப்பட்டிருக்கிறது; அதற்கு பொருளாதாரக் கொள்கையே பெரும்பாலும் வழி வகுத்தது. பெரு முதலாளிகளின் செல்வத்தைக் கொழிக்கச் செய்யும் கருவியாக அரசு சுருக்கப்பட்டுவிட்டது. தனியார் முதலீட்டுக்கு உதவுவதற்காகவே அரசு இருக்கிறது. கடந்த ஆறு பட்ஜெட்டுகளில் வருமான வரி, சுங்க வரி, ஆயத்தீர்வை போன்ற நேரடி வரிகள் ஆகியவற்றில் அளித்த சலுகைகள் மூலம் மட்டுமே பெருங்குழும நிறுவனங்களுக்கு 21 லட்சம் கோடி ருபாய்கள் வாரி வழங்கப்பட்டிருக்கின்றது. அதே காலகட்டத்தில் உணவு மானியமும், விவசாயத்திற்கான நிதி ஒதுக்கீடும் வெட்டப்பட்டிருக்கின்றன.
புதிய தாராளமய பொருளாதார கட்டமைப்பு பொது மக்கள் பணத்தில் கார்ப்பரேட் துறையைப் பேணி வளர்க்கும் பணியை அரசுக்கு ஒதுக்கியிருக்கிறது. அதனால்தான் எல்லாவற்றையும் தனியார்மயமாக்கும் ஒரு யுகத்தில் நாம் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம். பெரு முதலாளிகளின் லாபத்தை மேலும் வீங்கச் செய்வதற்காக அரிய செல்வ வளங்கான நிலம், நீர், அலைக்கற்றை என எதையும் தூக்கிக் கொடுப்பதுதான் அரசின் பணி. இப்படி தேசத்தின் செல்வ வளங்களை தனியார் முகவர்களுக்கு சலுகை விலையில் கூவிக் கூவி விற்பதுதான் நம் காலத்து ஊழலின் மூலவேராகும். ஊழல்கள் அறிகுறிகள்தான்; குடிமக்களுக்கு அல்லாமல், பெருநிறுவனங்களுக்கு சேவை செய்யும் அரசே நோய்.
தேர்தல் செலவுகள் குறித்து சரியாகவே கவலைப்படுகிறவர்கள் மற்றவற்றையும் தொடர்புபடுத்திப் பார்க்க வேண்டும். தேர்தலில் செலவழிப்பதற்காக அதிக பணம் வைத்திருக்கும் வர்க்கம், முறைகேடாகச் சேர்க்கப்பட்ட பணம் வைத்திருக்கும் வர்க்கம் ஒன்று இருக்கிறது. 1947லிருந்து கேள்விப்பட்டிராத அளவு பணம். பல மாநிலங்களில்,  கோடீஸ்வரர்களாக இல்லாதவர்கள் தேர்தலில் போட்டியிடுவது பற்றி நினைத்துப் பார்க்க முடியாது.
இந்த வருடம் மே மாதம் நான்கு மாநிலங்கள் மற்றும் ஒரு யூனியன் பிரதேசம் (மற்றும் கடப்பா தொகுதிக்கு நடந்த இடைத் தேர்தல்) ஆகியவற்றிற்கு நடந்த தேர்தலில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட 825 சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள் விஷயத்தை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். அவர்கள் அறிவித்துள்ள சொத்துக்களைப் பாருங்கள். ஜனநாயக சீர்திருத்த்திற்கான அமைப்பின் (ஏடிஆர்) தலைமையிலான 1200க்கும் மேற்பட்ட தன்னார்வத் தொண்டு அமைப்புகளைக் கொண்ட சுறுசுறுப்பான தேசிய தேர்தல் கண்காணிப்பகத்தின் உதவியால் இது பற்றிய தரவுகள் நம்மிடம் இருக்கின்றன; அவற்றை ஆய்வு செய்தால் வேடிக்கையாக இருக்கிறது.
இந்த 825 எம்எல்ஏக்கள் தாங்களாகவே தெரிவித்தபடி அவர்களுடைய சொத்து மதிப்பு சுமார் 2128 கோடிகள் ரூபாய்கள் என்று ஏடிஆர் தரவு கூறுகின்றது. இவர்களில் 231 பேர் இரண்டாவது முறையாக சட்டமன்ற உறுப்பினர்களாகியுள்ளனர். 2006க்கும் 2011க்கும் இடைப்படட காலத்தில் அவர்கள் சராசரியாக 169% தங்களது சொத்துக்களை அதிகப்படுத்திக் கொண்டுள்ளார்கள். அதாவது, தங்கள் முந்தைய வாழ்நாள் முழுக்க அவர்கள் சேர்த்த செல்வத்தை விட அதிகமான செல்வத்தை முதல் ஐந்தாண்டு பதவி காலத்தில் சேர்த்திருக்கக் கூடும்.
இப்போது 825 நிலமற்ற தொழிலாளர்களின் குடும்பங்களை நினைத்துப் பாருங்கள். அவர்களுடைய சொத்துக்களையும் எம்எல்ஏக்களின் சொத்துக்களையும் நம்மால் ஒப்பிட முடியாது; ஏனெனில், நிலமற்ற தொழிலாளர் குடும்பங்களிடம் சொத்து எதுவும் இல்லை; அவர்கள் கடனில் மூழ்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். எடுத்துக் காட்டாக, மகாத்மா காந்தி தேசிய ஊரக வேலை வாய்ப்புத் திட்டத்தில் வேலை பார்த்தால் 825 சட்டமன்ற உறுப்பினர்களின் செல்வத்திற்கு இணையாக பணம் சம்பாதிக்க அவர்களுக்கு எவ்வளவு நாட்கள் ஆகும்?
மகாத்மா காந்தி தேசிய ஊரக வேலை வாய்ப்புத் திட்டத்தின் கீழ் வருடத்திற்கு 100 நாட்கள் வேலை பார்த்தால் அதிகபட்சமாக அவர்கள் ஈட்டக் கூடிய பணம் தேசிய சராசரியாக ஆண்டுக்கு சுமார் 12,600 ரூபாய்கள் மட்டுமே. அந்த 2128 கோடி எல்லையைத் தொடுவதற்கு இந்த 825 நிலமற்ற தொழிலாளர்களின் குடும்பங்களுக்கு 2000 ஆண்டுகளுக்கு மேல் தேவைப்படும். அவர்கள் சாப்பிடுவது போன்ற மடத்தனமான பழக்கங்களைக் கைவிட வேண்டும். ஆனால் அதை நாம் பத்தாயிரம் குடும்பங்களாக ஆக்குவோம். இந்த ஜாக்பாட் அடிக்க அவர்களுக்கு கிட்டத்தட்ட 170 வருடங்கள் தேவைப்படும். பத்து லட்சம் குடும்பங்களுக்குக் கூட அந்த இலக்கை நெருங்குவதற்கு ஒரு வருடத்திற்கு மேல் தேவைப்படும். (இந்த சட்டமன்ற உறுப்பினர்களில் நான்கில் ஒரு பகுதியினர் வெறும் அறுபது மாதங்களில் தங்களது சொத்துக்களில் பெரும்பகுதியைப் பெற்றார்கள் என்பதை நினைவுறுத்திக் கொள்ளுங்கள்).
ஆம், ஆழமான அசமத்துவங்கள் நிலவுகையில் தொழிலாளர் குடும்பங்கள் 2128 கோடி புள்ளியைத் தொடுவதை விடுங்கள்; அவர்களிடம் எப்போதுமே சொத்து இருக்க முடியாது. அவர்கள் கடனாளிகளாகவே இருப்பார்கள். அந்தக் கடன்களுக்கு அவர்கள் செலுத்தும் வட்டி எம்எல்ஏக்களின் சொத்துக்களுடன் சேரும்; எம்எல்ஏக்களில் சிலர் லேவாதேவிக்காரர்கள். எனினும், அரசால் வளப்படுத்தப்படும் கார்ப்பரேட் உலகின் செல்வத்துடன் ஒப்பிடும்போது அந்த எம்எல்ஏக்களின் செல்வம் அற்பமானதே. கடந்த ஆறு ஆண்டுகளில் அரசு கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களுக்கு வாரிக் கொடுத்த சராசரியாக ஆண்டுக்கு 3.5 லட்சம் கோடியைச் சம்பாதிப்பதற்கு பத்து லட்சம் நிலமற்ற தொழிலாளர் குடும்பங்களுக்கு சுமார் 275 வருடங்கள் ஆகும்.
அடுத்து தண்டனையிலிருந்து விலக்கு பெற்ற தன்மை. டாக்டர் சிங் தன்னுடைய அமைச்சரவையை மாற்றி செப்படி வித்தைகள் செய்யலாம்; ஆனால், பெரிதாக எதுவும் மாறுமா? கிரிக்கெட்டுக்காக அதிக நேரம் செலவிடும் ஒரு விவசாயத் துறை அமைச்சர்; கிரிக்கெட் எனும் ஒரு தேசிய பெரு விருப்பத்தை ஒரு அருவருக்கத்தக்க வர்த்தகச் சகதியாக மாற்ற உதவியவர். (இந்தக் கட்டுரையை எழுதிக் கொண்டிருக்கும்போது ஐக்கிய முற்போக்கு கூட்டணியின் இடர் நிறைந்த இரண்டாவது இன்னிங்சில் மற்றொரு விக்கெட், ஜவுளி அமைச்சரின் விக்கெட், விழுந்து விட்டது). மற்றொருவர், கனரகத் தொழில் அமைச்சர், வட்டித் தொழில் செய்பவர்களுக்கு உதவியதற்காக உச்சநீதி மன்றத்தால் அவமதிக்கப்பட்டார்; பின்னர் தவறாமல் அவர் ஊரக வளர்ச்சித் துறை அமைச்சராக பதவி உயர்வு பெற்றார். பதவியிலிருந்து தூக்கிப் போடப்பட்டாலும், அவர்களுக்குப் பதிலாக பதவிக்கு வருகிறவர்கள் எவ்வளவு இளைஞர்களாக இருந்தபோதிலும், நிலைமையை மாற்றப் போவதில்லை. ஏனெனில் அதற்குக் காரணம் மந்தமான ஆட்சியோ அல்லது மோசமான விதிகளோ மட்டும் அல்ல. தீய கொள்கைகளாகும்.
நம் காலத்தில் ஊழலை எதிர்த்துப் போராட விரும்புகிறீர்களா? அசமத்துவக் கட்டமைப்பையும், புதிய தாராளமயப் பொருளாதாரக் கொள்கையையும் மற்றும் பொறுப்பு எதுவும் இல்லாத எதற்கும் கட்டுப்படாத கலாச்சாரத்தையும் அப்புறப்படுத்துவதற்குச் செயல்படுங்கள். நமக்கு லோக்பால் தேவையா? ஆம். அரசாங்கத்திற்கும் மேலே இருக்கும் ஒரு சூப்பர் அரசாங்கமாக இருக்க வேண்டுமா? அரசியல் சட்டத்திற்கும் மேலானதாகவும், யாருக்கும் பதில் சொல்ல வேண்டிய அவசியமற்றதாகவும் அது இருக்க வேண்டுமா? நீங்கள் வம்பை விலைக்கு வாங்குகிறீர்கள். அசமத்துவம், பொருளாதாரக் கொள்கை மற்றும் எதற்கும் கட்டுப்படாத தன்மை ஆகிய மும்மூர்த்திகளை அதனால் அடக்க முயுமா? முடியாது. அது அதை நோக்கி இயங்கும்படி தாயரிக்கப்படவில்லை. அது மக்களும் அவர்களது நிறுவனங்களும் நடத்த வேண்டிய பெரிய போராட்டம். நீங்கள் எந்த முறையில் உங்களது உரிமைகளைப் பாதுகாக்கிறீர்களோ அந்த அளவிற்கு மட்டுமே அவை பாதுகாப்பானவை.
இடம் பெயர்க்கப்படுதல், பலாத்காரமாக நிலம் கையகப்படுத்தப்படுதல், இயற்கை வளங்கள் சக்கையாகப் பிழிந்தெடுக்கப்படுதல், வன மற்றும் நில உரிமைகள் ஆகியவற்றை முன்வைத்து நாடு முழுவதும் போராட்டங்கள் நடந்து கொண்டிருக்கின்றன. அவை உள்ளூர் போராட்டங்களாக இருக்கலாம்; ஆனால், ஊழலை அவை பெரிய அளவில், ஏன் உலக அளவில், எதிர்க்கின்றன. அவர்கள் அசமத்துவத்தையும், பாரபட்சத்தையும் எதிர்த்துப் போராடுகின்றனர். அவர்கள் எதையும் செய்துவிட்டு தண்டனையின்றி தப்பித்துக் கொள்வதையும், பேராசையையும், லாபத்தையும் எதிர்க்கின்றனர். அவர்கள் தங்களது தலைவர்களை பதில் சொல்லக் கடமைப்பட்ட நிலையில் வைக்க முயற்சிக்கின்றனர். ஐரோம் ஷர்மிளா போல் சிலர் நியாயமற்ற சட்டங்களை எதிர்த்துப் போராடுகின்றனர். மற்ற சிலர் சட்டங்களை நியாயமாகப் பயன்படுத்த வேண்டும் (சில வன உரிமைப் போராட்டங்கள் போல) எனப் போராடுகின்றனர். என்றபோதிலும், அவர்களில் எவரும் தேசத்தைவிடப் பெரியவர்களாக தங்களைக் கருதிக் கொள்வதில்லை. அல்லது தாங்கள் வகுக்கும் சட்டங்களுக்கு மற்றவர்கள் கீழ்ப்படிய வேண்டும் என்று அறிவிக்கவில்லை. அல்லது தாங்கள் யாருக்கும் பதில் சொல்லக் கடமைப்பட்டவர்கள் அல்ல அடித்துக் கூறவில்லை. என்றபோதிலும், அவர்கள் தங்கள் உரிமைகளுக்காகவும், நம் உரிமைகளுக்காவும் போராடுகின்றனர்; ஒடுக்குமுறை கட்டமைப்புகளை கூடுதல் கடமைப் பொறுப்பு உள்ளவையாக ஆக்குவதற்கு உதவுகின்றனர்.
இது பற்றி மறதி எதுவுமில்லை. உரமிழந்த ஒரு ஊழல் அரசாங்கத்திற்கும் காங்கிரஸ் கட்சிக்கும் இது நன்றாகத் தெரியும். 36 வருடங்களுக்கு முன்னர் ஒருவர் அரசியல் சட்டத்தின் அனைத்து அமைப்புகளுக்கும் மேலானவராக தன்னை வைத்துக் கொண்டார். ஒரு ஒற்றை மனிதரைக் கொண்ட சூப்பர் அரசாங்கம். நம்மைப் போன்றவர்களும், மத்தியதர வர்க்கத்தினரும், சில அறிவாளிகளும் கூட அந்த மனிதரையும் அவரது சகாப்தத்தையும் ஆரவாரமாக வரவேற்றார்கள் என்று நினைத்தால் வருத்தமாக இருக்கிறது. அவரது பெயர் சஞ்சய் காந்தி. அந்த காலகட்டத்தின் பெயர் அவசரநிலை. மற்றவை வரலாறு.      

----------------------------------நன்றி: தி ஹிந்து 8.7.11

குடிமைச் சமுதாயமும் ஜனநாயகமும்

பி.சாய்நாத்

1990களில் உலகின் மிகப் பெரிய ஆங்கில தினசரியின் விற்பனைப் புலிகள் அப்போது பாலியல் ரீதியாக வேறுபடுத்திப் பார்க்கப்படும் மக்கள் மத்தியில் வழக்கிலிருந்த ஒரு சொற்றொடரைத் திருடிக் கொண்டார்கள்: 'நம்மைப் போன்ற மனிதர்கள்' (பீப்பிள் லைக் அஸ்-பிஎல்யு) . இனி மேற்கொண்டு ஊடகங்களின் உள்ளடக்கம் 'நம்மைப் போன்ற மனிதர்களுக்'கானதாக இருக்கும். இது விளம்பரதாரர்களின் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்தது; தேவையற்றவற்றை மற்றவர்களின் பார்வையிலிருந்து மறைப்பதற்கும் இது உதவியது. செத்துக் கொண்டிருக்கும் விவசாயிகள் செய்தித்தாள்கள் வாங்குவதில்லை; தென் மும்பைக்காரர்கள் வாங்குவார்கள் என்று அந்த தினசரி தன்னுடைய செய்தியாளர்களுக்கு அறிவுறுத்தியது. எனவே, மராட்டியத்தில் ஒரு பத்தாண்டுகளில் தற்கொலை செய்து கொண்ட 40000 விவசாயிகள் செய்திகளில் எவ்வளவு இடத்தைப் பிடித்தார்களோ அதை விடவும் அதிகமான இடத்தை ஒன்றிரண்டு பேஷன் மாடல்களின் தற்கொலை மரணம் பிடித்தது.

கடந்த பல ஆண்டுகளில் நடந்த மிகப் பெரும் பேரணிகளில் ஒன்றை டெல்லி நகரம் 2011 பிப்ரவரியில் கண்டது. உணவுப் பொருட்களின் விலையேற்றம், வேலையின்மை ஆகியவற்றுக்கு எதிராக ஒன்பது மத்தியத் தொழிற்சங்கங்களைச் சேர்ந்த லட்சக்கணக்கான தொழிலாளர்கள் வீதியில் இறங்கினர்; அவற்றில் காங்கிரஸ் தலைமையிலான ஐஎன்டியூசி-யும் அடங்கும். அன்னா ஹசாரேவின் உண்ணாவிரதத்தில் பங்கேற்ற மிக அளவான எண்ணிக்கையைவிட இது பல மடங்கு பெரிதாகும்; ராம்தேவின் களியாட்ட யோகா முகாமில் கலந்து கொண்ட எண்ணிக்கையைவிடப் பெரிதாகும். இவர்கள் தொழிலாளர்கள்; தொழிற்சங்கங்கள் அரசுடன் இணைக்கப்பட்டவை அல்ல. சந்தையால் வழிநடத்தப்படுபவையும் அல்ல. பெரும் நிறுவனங்களிடம் நிதி பெறுபவையும் அல்ல. அவை தங்களுடைய உறுப்பினர்களின் நலன்களையும், விழுமியங்களையும் மிகத் தெளிவாக வெளிப்படுத்தின. உண்மையில், குடிமைச் சமுதாயம் என்பதற்கான சில முதல் தரமான வரையறைகளுக்குள் மிகக் கச்சிதமாகப் பொருந்துகின்றன. அந்தப் பேரணி குறித்த செய்திகள் பிபிசியிலும், ராய்டர்சிலும், ஏஎப்பியிலும் (பின் இரண்டும் சர்வதேச செய்தி நிறுவனங்கள்-மொர்) வெளிவந்தன. ஆனால், போக்குவரத்து நெரிசலை உருவாக்கியதற்காகக் கண்டிப்பதற்காகக் தவிர பெரும்பாலும் இந்தியாவின் முன்னணி ஊடகங்களில் இந்தப் பேரணி செய்தி கண்ணில் படவேயில்லை.

ஊடகப் புலிகள் தங்களுக்குத் தெரிந்ததைவிடப் பெரிய வேலை எதையோ செய்து கொண்டிருந்தார்கள். 1990களுக்குப் பின்னர் 'நம்மைப் போன்ற மனிதர்கள்' என்கிற சொற்றொடரை குறைந்த பட்சம் ஒரு அகராதியாவது சேர்த்திருந்தது: 'ஒரே சமூகப் பொருளாதார வர்க்கத்தைச் சேர்ந்தவர்களைக் குறிக்கும் ஒரு நுட்பமான சொற்றொடர்'. இவ்விடத்தில் நுட்பம் எதுவுமில்லை. இந்திய மேட்டுக்குடியினர் இந்த பிஎல்யு ஆட்டத்தை மற்ற சிலரைப் போல் ஆடுகிறார்கள். இந்த சங்கத்தில் பிறப்பின் அடிப்படையில் அல்லது அழைப்பின் அடிப்படையில் மட்டுமே நுழைய முடியும். சம்பந்தப்பட்ட வர்க்கங்களிடம் இருந்து சான்றிதழ் பெறுவதற்குக் கொஞ்சம் பாடுபட வேண்டும். என்றபோதிலும், உங்களது சொந்த பின்னணியைச் சமாளித்துக் கொள்ளலாம்; உங்களைச் சுற்றிப் போதுமான அளவு வலுவான 'நம்மைப் போன்ற மனிதர்கள்' இருந்தால் அதை அனுகூலமாகவும் கூட மாற்றிக் கொள்ளலாம். அன்னா ஹசாரேவிடம் அது இருந்தது. பாபா ராம்தேவிடம் அது இருக்கவில்லை. இருவருமே 'குடிமைச் சமுதாயத்தின்' சார்பாகப் பேசுவதாகக் கூறிக் கொண்டனர். அன்னா ஹசாரேவைச் சுற்றியிருந்தவர்களின் விஷயத்தில் மிகுந்த மரியாதையுடன் அந்த வார்த்தையைப் பிரயோகித்த ஊடகங்கள், ராம்தேவைச் சுற்றியிருந்தவர்களுக்கு வெறுப்புடன் அந்த வார்த்தையைப் பிரயோகிக்க மறுத்தன; அவர்களை அவை ராம்தேவின் கும்பல் என்று கருதின.

அன்னா ஹசாரேவைச் சுற்றி 'பல அருமையான மனிதர்கள்' இருக்கிறார்கள் என்று கருதிய ஒரு பகுதி ஊடகங்கள் அதற்கு நேர்மாறாக ராம்தேவைச் சுற்றியிருந்தவர்களைக் கண்டு திகைப்படைந்திருந்தன. அன்னா ஹசாரேவுடன் இருந்தவர்களில் பெரும்பாலானவர்கள் டெல்லியின் படித்த மேட்டுக்குடியினர்; உண்மையிலேயே அவர்கள் தங்களது பணியில் மாசற்றவர்களாக விளங்கியவர்கள். எனினும், கோட்பாட்டளவில் ராம்தேவின் அணுகுமுறையிலிருந்து அவர்களது அணுகுமுறை எவ்விதம் வேறுபட்டதாக இருந்தது?

இரண்டுமே தங்களைத் தாங்களே தேர்ந்தெடுத்துக் கொண்ட குழுக்களாகும்; தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அரசாங்கத்தை விட தங்களை உயர்ந்தவர்கள் என்று கருதிக் கொள்பவை. தேசத்திற்கு எது நல்லது என்பது தங்களுக்குத் தெரியும் என்று அவை வலியுறுத்தின. (ஒரு புட்டி சாராயத்திற்கு அல்லது ஒரு நூறு ரூபாய் நோட்டிற்கு தங்களை விற்றுக் கொண்டவர்கள் என்று அவற்றால் இகழப்படும் வாக்காளர்களைவிட தங்களுக்குத் தெரியும்). அரசு நிறுவனங்களுக்கு (அமைப்புகளுக்கு) இடையிலான சுவர்களை இடிப்பது குறித்த இரு தரப்பிற்குமே மனசாட்சி உறுத்தல் எதுவுமில்லை. அரசியல் சட்டத்தைப் பொருட்படுத்தாத அவை ஒரு அமைப்பை உருவாக்க விரும்பின; அதன் உறுப்பினர்களை அவையே பெரும்பாலும் நியமிக்கும். பாராளுமன்றம், நிர்வாகத் துறை மற்றும் நீதித்துறை ஆகியவற்றுக்கு மேலான ஒரு சூப்பர் அமைப்பு. லோக்பால் சட்டத்தை வரைவதற்கான குழு குறித்த அரசாங்கத்தின் அறிவிக்கையை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். ''அன்னா ஹசாரே உள்பட அவரால் நியமிக்கப்பட்ட ஐந்து உறுப்பினர்கள்.....'' என்கிற சொற்களை அது பயன்படுத்துகின்றது. ஒரு தனி நபரால், அவரது பெயரால் அவர் எவ்வளவு உயர்ந்தவராக இருந்தபோதிலும், முன் எப்போதாவது இவ்வளவு முக்கியமான நியமனங்கள் செய்யப்பட்டிருக்கின்றனவா?

ஊழலை எதிர்த்துப் போராட்ட மிகச் சிறந்த தீர்வுகள் தங்கள் வசம் இருப்பதாக இருவருமே கூறிக் கொண்டனர்; அது சரிதான். எனினும், தங்களது உத்தரவுகளை சட்டமாக்க வேண்டும் என்று அவர்கள் கோரினர். அதாவது, சட்டத்தை எழுதுவதில் அவர்களது விருப்பம் மேலோங்கயிருக்க வேண்டும். அரசியல் சட்டம் இந்த உரிமையை பாராளுமன்றத்திற்கு அளித்திருக்கின்றது என்பது ஒரு விஷயமே அல்ல. தேசத்தை அதன் மக்களை விடக் கூடுதலாகப் பிரநிதித்துவப்படுத்துவது தாங்களே என்று அவர்கள் நினைத்துக் கொண்டனர். 62 ஆண்டுகளில் தேசம் செய்யத் தவறியதை சில மாதங்களில் தங்களால் செய்து விட முடியும் என்று கருதினர்.

தேர்தல் ஜனநாயகத்தின் மீது தனி வெறுப்பு காட்டப்படுகின்றது. 'நம்மைப் போன்ற மனிதர்கள்' குழுவின் மேல் அடுக்கைச் சேர்ந்தவர்களும் இவர்களும் ஒத்த சிந்தனை கொண்டவர்களாக இருக்கின்றனர். ஒரு தொலைக்காட்சி விவாதத்தின் போது பிரபலமொருவர் 'யார் அதை எல்லாம் சீரியசாக எடுத்துக் கொள்கிறார்கள்?' என்று கேட்டார். நல்லது, மக்கள் சீரியசாக எடுத்துக் கொள்கிறார்கள். 2001 மே தேர்தலில் அசாம், கேரளா, தமிழ்நாடு ஆகிய மாநிலங்களில் வாக்குப் பதிவு 75%ஐத் தாண்டியது. மேற்கு வங்கத்திலும் புதுச்சேரியிலும் அது 85% நோக்கி முன்னேறியது. 2011 மே மாதத் தேர்தலில் தமிழகம் கடந்த 44 வருடங்களிலேயே மிக அதிகமான வாக்குப் பதிவைக் கண்டது. ஊழல் பிரச்சனையை தாங்கள் எவ்வளவு முக்கியமானதாகக் கருதுகிறோம் என்பதை அம்மாநில வாக்காளர்கள் காட்டினர். பணபலம் நிச்சயமாக தேர்தல் முறையை மிகக் கடுமையாகக் களங்கப்படுத்திவிட்டது. ஆனால், மக்கள் மீது 'குடிமைச் சமுதாயம்' இவ்வளவு வெறுப்பை கக்க வேண்டுமா? இந்தக் 'குடிமைச் சமுதாயப்' பிரதிநிதிகளுக்கு ஏதேனும் ஆதரவு கிடைத்திருக்கிறது என்றால் அது மக்களுக்கு இருக்கும் ஆழமான கவலையின் காரணமாகத்தான்.

இந்தியக் 'குடிமைச் சமுதாயத்தின்' இந்த வகைமாதிரிகள் யாரைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன? உலக வங்கியின் வரையறையை நாம் எடுத்துக் கொள்கிறோமா? அப்படி என்றால் குடிமைச் சமுதாயம் என்பது 'பொது வாழ்வில் இடம் பெற்றுள்ள அரசு சாரா அமைப்புகள் மற்றும் லாப நோக்கற்ற அமைப்புகளின் ஒரு பரந்த அணி' என்று ஆகும். 'அது ஒழுக்க நெறி, கலாச்சாரம், அரசியல், அறிவியல், மதம் மற்றும் சமுதாயத் தொண்டு ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் தன்னுடைய உறுப்பினர்கள் மற்றும் இதரர்களின் நலன்களையும், விழுமியங்களையும் வெளிப்படுத்துவதும் ஆகும்'. குடிமைச் சமுதாயம் என்கிற பதத்திற்கு பொதுவாக ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்ட அல்லது சட்டபூர்வமான வரையறை எதுவும் இல்லை என்று ஐரோப்பிய ஆணையம் தட்டையாகக் கூறுகின்றது. குடிமைச் சமுதாய அமைப்புகளையும், இதர நலன்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் குழுக்களையும் அது வேறுபடுத்தியும் பார்ப்பதில்லை.

அமெரிக்காவைச் சேர்ந்த சிவில் சொசைட்டி இண்டர்நேஷனல் என்கிற அமைப்பு ஊடகங்களை குடிமைச் சமுதாயத்தில் சேர்த்துக் கொள்ள வேண்டுமா என்கிற கேள்வியை எழுப்புகின்றது. அவை தனியாரின் உடமையாக, அதீத வர்த்தக குணம் கொண்டதாக இருந்தால் அவை பெரும்பாலும் சேர்த்துக் கொள்ளப்படுகின்றன. சில கற்பிதங்கள் பெண் வாக்காளர்களின் அமைப்பு மற்றும் கு கிளக்ஸ் கிளான் அமைப்பு (ளீu ளீறீuஜ் ளீறீணீஸீ கருப்பின மக்கள், யூதர்கள், மற்ற சிறுபான்மையினர் ஆகியோருக்கு எதிராக வன்முறையில் ஈடுபடும் புரோட்டஸ்டென்ட் பிரிவைச் சேர்ந்த வெள்ளையர்களின் ரகசிய அமைப்பு. அமெரிக்காவில் இயங்குகிறது-மொர்) ஆகிய இரண்டையுமே குடிமைச் சமுதாயத்தின் உறுப்பினர்கள் என்றாக்கிவிடும் என்பதையும் அது சுட்டிக் காட்டுகின்றது. இந்தியாவில் தன்னை ஒரு கலாச்சார அமைப்பென்றும், அரசியல் சார்பற்ற அமைப்பென்றும் கூறிக் கொள்ளும் ஒரு பெரிய அமைப்பாக ஆர்எஸ்எஸ் இருக்கிறது. ஆதலால், அது குடிமைச் சமுதாயம் என்றாகி விடுமோ?

கோட்பாட்டை விட்டுவிட்டுப் பார்த்தால், இந்தியாவில் குடிமைச் சமுதாயம் என்பது விலக்கி வைக்கப்படுவதை வைத்து வரையறுக்கப்படுவது போல் தோன்றுகிறது. இந்தியாவில் மனித உரிமை வழக்குரைஞர்கள், செயல்வீரர்கள், அரசு சாரா அமைப்புகளின் தலைவர்கள், கல்வியாளர்கள், அறிவுஜீவிகள், பிரபல பத்திரிக்கையாளர்கள், பிரபலங்கள், காசுக்காக யாருக்காக வேண்டுமானாலும் சிந்திக்கும் 'அறிவாளிகள்' ஆகியோரால் குடிமைச் சமுதாயம் நிறைந்திருக்கிறது. வெகுஜன ஊடக விவாதங்களில் நிலமற்ற தொழிலாளர்கள், வாழ்விடமிழந்த மக்கள், செவிலியர்கள், பேருந்து நடத்துனர்கள் ஆகியோர் குடிமைச் சமுதாயத்தின் சார்ப்£கப் பேசும்படி அழைக்கப்பட்டதே இல்லை. ஆனால், உண்மையில் அவர்கள் அழைக்கப்பட வேண்டும்.

குடிமைச் சமுதாயம் என்பது முதன்மையாக 'நம்மைப் போன்ற மனிதர்களின்' மேடை என்று ஊடக வர்த்தக மனங்கள் இன்னும் தெளிவாக வரையறுக்கும். அவர்களது கூற்று சரியாகவும் இருக்கலாம். வேறு யாரை நாம் அங்கு பார்க்கிறோம்? இந்த பிஎல்யு நோய் லோக்பால் மசோதாவையும் தாண்டி வெகு தூரம் செல்கின்றது. சில வகையான லஞ்சங்களை சட்டபூர்வமானவையாக ஆக்க வேண்டும் என்று நிதியமைச்சகத்தின் முதன்மைப் பொருளாதார ஆலோசகர் கௌசிக் பாசு கூறியபோது 'குடிமைச் சமுதாயம்' தன்னுடைய கண்களையும், மூளையையும் மூடிக் கொண்டது. மக்களின் தகவல் அறியும் உரிமைக்கான தேசிய இயக்கம் (என்சிபிஆர்ஐ) எனப்படும் குடிமைச் சமுதாயத்தின் முன்னணி அமைப்பு உள்நோக்கத்துடன் வெட்கக் கேடான வகையில் மௌனம் காத்தது. பேராசிரியர் பாசு தன்னுடைய தனிப்பட்ட வலைத்தளத்தில் இந்தக் கருத்தை முன் வைக்கவில்லை. அதை அவர் இந்திய அரசாங்க வலைத்தளம் ஒன்றில் எழுதினார். ஆனால், அரசியல்வாதிகளைக் குத்திக் கிழித்து தொலைக்காட்சி பேட்டிகளில் முழங்குவோர் கீச்சிடக் கூட இல்லை. இந்த பைத்தியக்காரத்தனமான கருத்து 'நம்மைப் போன்ற மனிதர்கள்' என்கிற சான்றிதழ் பெற்றவரிடமிருந்து வராமல், ராம்தேவிடமிருந்து வந்திருந்தாலோ அல்லது லல்லுப் பிரசாத் யாதவிடமிருந்து வந்திருந்தாலோ, அதை அடித்து நொறுக்குவதில் ஊடகங்கள் எவ்வளவு சந்தோஷமடைந்திருக்கும் என்பதை கற்பனை செய்து பாருங்கள். தகவல் ஆறியும் உரிமைச் சட்டத்திற்கான தேசிய இயக்கத்தைப் பொருத்த வரையில், இந்தப் பிரச்சனையில் பிரச்சாரம் செய்வதற்காக ஒரு தனிப் பிரிவையே உருவாக்கியிருக்கும். பேராசிரியர் பாசுவின் பொருளாதார மூடத்தனத்தைப் பற்றி அந்த அமைப்புடன் தொடர்புள்ள ஒருவர் மென்மையாக ஒரு விமரிசனம் எழுதினார்தான்; ஆனால், அக்கருத்தின் தார்மீக இழிநிலை பற்றி ஒன்றும் சொல்லாமல் தவிர்த்துவிட்டார். ஆனால், தன்னுடைய இழிவான மௌனத்தால் என்சிபிஆர்ஐ தன்னையும், தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்ட இயக்கத்தை ஆதரிப்பவர்களையும் கைவிட்டுவிட்டது.

ராம்தேவை இப்போது இழிவாகப் பேசும் இதே ஊடகங்கள் 2006ல் அவர் பிருந்தா காரத்துடன் மோதிய போது அவருக்கு (ராம்தேவ்) ஆதரவாக சீறிக் கொண்டு வந்தது. ராம்தேவின் அறக்கட்டளைக்குச் சொந்தமான ஒரு மருந்து தயாரிக்கும் நிறுவனத்திலிருந்து தூக்கி எறியப்பட்ட 113 தொழிலாளர்கள் சுரண்டப்படுவது பற்றிய பிரச்சனை அது. அந்தப் பிரச்சனையைப் புறக்கணித்த ஊடகங்கள் பிருந்தா காரத்தைக் கடுமையாகத் தாக்கின. இந்த நம்மைப் போன்ற மளிதர்களின் உணவுச் சங்கிலியில் தொழிலாளர்கள் அழுக்கைத் தின்னும் இழி பிறவிகள். (ஓ, ஆமாம். இந்த பிஎல்யு நோய்க்கு வலுவான ஒரு சாதி அடிப்படையும் இருக்கினறது. ஆனால், அது தனிக்கதை).

மேட்டுக்குடியினர் மத்தியில் தனக்கென ஒரு அடித்தளத்தை வெட்டி எடுத்துக் கொண்டார் ராம்தேவ். அவரது ஆதரவாளர்களில் சில ஊடக முதலாளிகளும் இருக்கின்றனர். இல்லை என்றாலும், அதிக ஆங்கிலமயமான தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சி தொகுப்பாளர்கள் இருக்கின்றனர். பாலிவுட்டிலும் அவருக்கு ஆதரவாளர்கள் இருக்கின்றனர். ஊடகங்களின் கவனத்தைப் பெறுவதற்கு மிகவும் முக்கியமான பிரபலம் என்கிற அந்தஸ்தை அவர் பெற்றுவிட்டார். தன்னுடைய வகை யோகாவிற்கு தொலைக்காட்சியைப் பயன்படுத்தியே அந்த நிலையை அவர் அடைந்து விட்டார். ஆனால், அவர் விரும்பிய தெற்கு டெல்லி மேட்டுக்குடியினர் வழங்கும் 'முதல் தர சான்றிதழ்' இன்னும் நிலுவையில் இருக்கும் போதே அளவுக்கு மீறி ஆட்டம் போட்டு விட்டார். மற்றபடி குடிமைச் சமுதாயத்தைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவதாக அவர் கூறிக் கொள்வது ஹசாரேவைச் சுற்றியுள்ளவர்கள் கூறிக் கொள்வதை விடவும் பலவீனமானது ஒன்றும் அல்ல. 'என்னுடைய குடிமைச் சமுதாயம் உன்னுடையதை விட நாகரீகமானது' என்கிற சச்சரவு ஆரம்பமாகிவிட்டது. ராம்லீலா மைதானத்தில் நடந்த உண்ணாவிரதத்தை அலங்கோலமாகக் கையாண்ட ஊழல் நிறைந்த அரசாங்கத்தை கிடுக்கிப் போட்டு பணிய வைக்க இரு குழுக்களுமே தவறிவிட்டன.

ஆலோசனைக் குழுக்கள் வைத்துக் கொள்வதில் தவறொன்றும் இல்லை. அரசாங்கங்கள் அவர்களைக் கலந்தாலோசிப்பதிலும், குறிப்பாக தன்னுடைய முடிவுகளால் பாதிக்கப்படும் மக்களின் கருத்துக்களுக்கு செவி மடுப்பதிலும் தவறொன்றும் இல்லை. சட்டபூர்வமாக அமைக்கப்படாத குழுக்கள் ஜனநாயகப் போராட்டக் கோரிக்கைகளின் எல்லைகளைத் தாண்டும்போதுதான் பிரச்சனை உண்டாகின்றது. அவர்களது நோக்கம் எவ்வளவு நல்லதாக இருந்தபோதிலும், அரசாங்கத்தையும் சட்டமியற்றுவதையும் தாங்களே நடத்த முயலும்போது பிரச்சனை உண்டாகின்றது. ஒத்திசைவான கருத்தை முன்வைப்பது நல்ல விஷயமாகும். அரசாங்கம் தன்னுடைய பணியைச் செய்ய வேண்டும் என்று கோருவதும் நல்ல விஷயமாகும். அதற்கப்பால் செல்லும்போதுதான் பிரச்சனை வருகின்றது.

இதற்கிடையே, பிளாட்டினம் பிரிவு பிஎல்யுக்கள் ('நம்மைப் போன்ற மனிதர்களில்' மிக உயர்ந்த அடுக்கினர்) எந்த பாராளுமன்ற ஜனநாயகத்தைக் கீழறுக்க கடந்து இருபது ஆண்டுகளாக நேரடியாக உதவினார்களோ அந்த ஜனநாயகத்தின் ஆதரவாளர்களாக ஆகிவிட்டனர். பாராளுமன்றத்தை புறக்கணித்து, பட்ஜெட்டிற்கு வெளியே பிரம்மாண்டமான பொருளாதார, நிதி முடிவுகள் எடுக்கப்பட்டபோது அவர்கள் ஆராவாரமாக கைதட்டி உற்சாகப்படுத்தினர். அரசு நிறுவன அமைப்புகளை அழிப்பது கார்ப்பரேட் முதலாளிகளுக்குச் சாதகமாக இருக்கின்ற வரையில் அவர்கள் அதை வரவேற்றனர்; இப்போதைய அரசாங்கத்தைப் போன்ற ஊழல் அரசாங்கங்களுடன் உளப்பூர்வமாக ஒத்துழைத்தனர். காலப் போக்கில் பாபா பாதையும் அதையேதான் செய்திருக்கும்; பாபாவே ஒரு ஆன்மீக கார்ப்பரேஷன்தான். ஆனால் அவர் நம்மில் (நம்மைப் போன்ற மனிதர்கள்) ஒருவர் இல்லை, அவ்வளவுதான். சிஐஐ (இந்திய தொழில் கூட்டமைப்பு), எப்ஐசிசிஐ (இந்திய தொழில் மற்றும் வர்த்தக சம்மேளனம்), அஸ்ஸோகாம் (இந்திய வர்த்தகம் மற்றும் தொழில் கூட்டமைப்புகளின் சங்கம்) ஆகியவை அல்லது அவை போன்றவை அரசாங்கம் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று உத்தரவிகள் போடும்போது ஜனநாயகத்தின் இந்தப் புதிய காவலர்களுக்கு எந்த உறுத்தலும் இருப்பதில்லை. திரு. ஹசாரே அரசு அமைப்புகளைப் புறக்கணித்தால் அது அவர்களுக்குப் பிடிப்பதில்லை. அதே வேளையை ராம்தேவ் செய்தால் அதை அவர்கள் வெறுக்கிறார்கள். ஆம், ஜனநாயகத்தைக் குப்பைத் தொட்டியில் தூக்கிப் போடுவது பிளாட்டினம் பிரிவு பிஎல்யுக்களின் சிறப்புரிமையாகும். 

------------------நன்றி: தி ஹிந்து. 17.6.11

எரிவாயு ஊழல்: இரட்டைக் கொள்ளை

அசோகன் முத்துசாமி







உலகமயம் செயல்படுத்தப்பட்ட பின்பு ஊழல்களின் எண்ணிக்கையும், சுருட்டப்படும் மக்கள் சொத்தின் அளவும் அதிகரித்துவிட்டது நாம் அனைவரும் ஏற்கனவே அறிந்ததுதான். அதிலும் மன்மோகன்சிங் பிரதமராக இருக்கும் கடந்த ஏழு ஆண்டுகளில் ஆறு ஆண்டுகளில் நடந்த பெரிய ஊழல்களின் மூலம் கொள்ளையடிக்கப்பட்ட பணத்தின் மதிப்பு சுமார் 3, 79, 300 கோடிகள் இருக்கலாம் என்று ஒரு இணையதளம் மதிப்பிடுகின்றது. காமன்வெல்த் ஊழல், 2ஜி ஊழல், அரிசி ஏற்றுமதி ஊழல், ராணுவ ரேஷன் ஊழல், சுவிஸ் வங்கியில் ஹசன் அலி பதுக்கி வைத்திருக்கும் பணம் என்று மத்திய அரசாங்கம் சம்பந்தப்பட்டிருக்கும் ஊழல்களும் மற்றும் மாநிலங்களில் நடந்திருக்கும் தாஜ் காரிடர் ஊழல் (உபி), இரும்புச் சுரங்க ஊழல் (கர்நாடகம்), நில பேர ஊழல் (கர்நாடகம்), ஒரிசா கனிமவள ஊழல், சத்யம் கம்ப்யூட்டர் ஊழல் ஆகிய ஊழல்களும் மற்றவையும் அடங்கும். இப்போது எல்லாவற்றையும் முழுங்கும் ஊழல் விவகாரம் ஒன்று  வெளிவந்திருக்கிறது. அல்லது வெளி வந்து கொண்டிருக்கிறது. அதுதான் இயற்கை எரிவாயு ஊழல்.
இந்திய வரலாற்றிலேயே இவ்வளவு பெரிய ஊழல் நடந்ததில்லை என்று அலைக்கற்றை ஊழலில் 176000 கோடி ரூபாய்கள் சுருட்டப்பட்டபோது கூறினோம். அப்போதே சிலர் அவசரப்படாதீர்கள், இதைவிடப் பெரிதாக நடக்கலாம் அல்லது நடந்து கொண்டிருக்கலாம் என்று எச்சரித்தார்கள். இதோ அது உண்மையாகிவிட்டது.
கிருஷ்ணா-கோதாவரி ஆற்றுப் படுகையில் இயற்கை எரிவாயு வளம் மிதமிஞ்சி கிடக்கிறது. ஆற்றுக்குள்ளும் ஆற்றுக்கு வெளியே சுமார் 8100 சதுர கி.மீ. பரப்பில்  பூமிக்கடியிலும் இருக்கும் எரிவாயுவைத் தேடி எடுத்து விற்கும் உரிமம் ரிலையன்சின் அம்பானி நிறுவனத்திற்கு வழங்கப்பட்டது. சகோதரர்கள் ஒன்றாக இருக்கும்போது வழங்கப்பட்டு பின்னர் அவர்களுக்கு இடையில் பாகப்பிரிவினைத் தகராறு வந்தபோது (இதில் நல்லவர் , வல்லவர் என்று இட்டுக் கட்டப்படும் மன்மோகன்சிங்தான் தலையிட்டு சமரசம் செய்து வைத்தார்) மூத்தவரான முகேஷ் அம்பானியின் ரிலையன்ஸ் இண்டஸ்டரீசுக்கு அந்த உரிமம் ஒதுக்கப்பட்டது தெரிந்த விஷயம்.
இப்போது இதில் என்ன ஊழல்?
கிருஷ்ணா கோதாவரி ஆற்றுப் படுகையில் உள்ள எரிவாயுவைத் தேடி எடுத்து விற்கும் உரிமம் 2000த்தில் (அப்போது பாஜக தலைமையிலான தேஜகூட்டணி அரசாங்கம் பதவியில் இருந்தது) இரண்டு நிறுவனங்களுக்கு அளிக்கப்பட்டது. ரிலையன்ஸ் நிறுவனத்திற்கு 90சதவீதமும், நிக்கோ ரிசோர்சஸ் என்கிற நிறுவனத்திற்கு 10 சதவீதமும் வழங்கப்பட்டது. அரசாங்கத்திற்கும் இந்த நிறுவனங்களுக்கும் இடையிலான ஒப்பந்தம் என்னவெனில் எரிவாயுவைத் தேடும் செலவு இந்த நிறுவனங்களுடையது. அதாவது மூலதனம் தனியாருடையது. தேடி எடுக்கப்படும் வாயுவை விற்று வரும் லாபத்தில் அரசாங்கத்திற்கு பங்கு உண்டு.இந்த ஒப்பந்தத்திற்கு உற்பத்தி பங்கீடு ஒப்பந்தம் என்று பெயர்.
அம்பானி முதலீடு போட்டிருக்கிறார். முதலீடு போட்டவர் தன்னுடைய முதலீட்டை விரைவாக திரும்ப எடுத்துக் கொள்ள வகை செய்யும் முறையில் இந்த பங்கு ஒப்பந்தம் போடப்படுகின்றது. ஆனால், அது வரை மக்கள் சொத்திலிருந்து அரசாங்கத்திற்கு வருமானம் எதுவுமே வராமல் இருக்கக் கூடாதில்லையா? எவ்வளவு நியாயவான்கள் பாருங்கள். ஆதலால்.....
அம்பானியின் மூலதனச் செலவுகள் திரும்ப எடுக்கப்படும் வரையில் வெளியில் எடுக்கப்படும் எரிவாயுவில் (அல்லது அதன்  விலையில்) 90 சதவீதம் ‘அசல் பெட்ரோலியமாகக் கருதப்படும்’. அதாவது, அடக்கவிலையாகக் கருதப்படும். எஞ்சியுள்ள 10 சதவீதம் லாபப் பெட்ரோலியமாகக்’ கருதப்படும். அதாவது லாபமாகக் கருதப்படும். இந்த லாபத்தில் அம்பானிக்கும் அரசுக்கும் பங்கு.  அரசுக்கு 70; அம்பானிக்கு 30. இதுதான் ஒரிஜினல் ஒப்பந்தம். இதில் என்ன தில்லுமுல்லுகள் நடந்தன என்பதை பின்னர் பார்ப்போம்.
இந்த அடக்கவிலையில் என்னென்ன அடங்கும்?
அரசுக்குச் செலுத்த வேண்டிய உரிமத் தொகை 5 சதவீதம், உற்பத்திச் செலவு, எரிவாயுவைத் தேடும் செலவு, நடைமுறைச் செலவு ஆகியவை.
ஒப்பந்தத்தின் துவக்கத்தில் ரிலையன்ஸ் 240 கோடி டாலர்கள் முதலீடு செய்ததாக அல்லது முதலீட்டுச் செலவு என்று கூறியது. இதன் பொருள் என்னவெனில், இந்தப் பணத்தை ரிலையன்ஸ் நிறுவனம் திரும்ப எடுத்துக் கொள்ளும் வரையில் வெளியில் எடுக்கப்படும் எரிவாயுவின் மதிப்பில் 90 சதவீதத்தை அசல் என்கிற வகையில் ரிலையன்ஸ் எடுத்துக் கொள்ளும். மீதி 10 சதவீதம் மட்டுமே பங்கிட்டுக் கொள்ளப்படும்.
ஆனால், நடந்தது என்னவென்றால், 2006ம் ஆண்டு மூலதனச் செலவு அல்லது முதலீடு 520 கோடி டாலர்கள் ஆகிவிட்டது என்று ரிலையன்ஸ் நிறுவனம் கூறியது. இதை அரசாங்கம் ஏற்றுக் கொண்டது. இதன் பொருள் என்னவெனில், மூலதனச் செலவு அதிகரித்துள்ளதால் உற்பத்தியில் 90 சதவீதத்தை மேலும் சில ஆண்டுகளுக்கு எடுத்துக் கொள்ளலாம் என்பதாகும். அத்தோடு நிற்கவில்லை. இது முதல் கட்டம்தான். இரண்டாவது கட்டத்திற்கு அது மேலும் 330 கோடி டாலர்கள் அதிகமாக்கப்பட்டு மொத்த மூலதனச் செலவு 850 கோடி டாலர்கள் என்று கணக்கு கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. இது மேலும் அதிகரிக்கப்படுவதற்கான வாய்ப்பு அதிகம் என்று சிஏஜி அறிக்கை கூறுகின்றது.
மிகவும் எளிமையாகச் சொன்னால் கொள்முதல் விலையை அதிகமாகக் காட்டி லாபத்தைக் குறைத்துக் காட்டி ஊழல் செய்வது. இப்படி பில் விலையை அதிகமாகப் போடுவது என்பது ஒன்றும் கடினமான வேலையல்ல. அது சாதாரணமாக பல சில்லறைத் திருடர்களும் செய்யக் கூடிய வேலைதான். தேவையான பொருட்களை சப்ளை செய்பவர்கள், துணை ஒப்பந்தக்காரர்கள் (இவற்றில் பல ரிலையன்சின் துணை நிறுவனங்கள்) போன்றோரிடம் சொன்னால் ‘ஆகட்டும் சாமி’ என்று செய்து கொடுத்து விடுவார்கள்.
(சாதாரணமாக இம்மாதிரி ஒப்பந்தங்கள் போடப்படும்போது அவற்றை நிர்வகிக்க ஒரு கமிட்டி அமைக்கப்படும். இதன் விஷயத்திலும் அமைக்கப்பட்டது. நான்கு பேர் கொண்ட அந்த கமிட்டியில் இருவர் அரசால் நியமிக்கப்பட்டவர்கள். ஆனால், அவர்களுக்கு மூலதனச் செலவு விவகாரத்தைக் கண்காணிக்கும் அதிகாரம் கிடையாது. பாருங்கள், பக்கத்திலிருக்கும் வங்கதேசத்தில் கூட இது மாதிரியான ஒப்பந்தங்களுக்கு கமிட்டி போடப்படுகின்றது. ஐந்து லட்சம் டாலருக்கு மேல் செய்யப்படும் எந்தச் செலவும் அந்த கமிட்டியின் ஒப்புதலைப் பெற வேண்டும். ஆனால், இந்த விஷயத்தில் அமைக்கப்பட்ட கமிட்டிக்கு அத்தகைய அதிகாரம் எதுவும் இல்லை என்று சிஏஜி  கூறுகின்றது. அது சரி, அதிகாரம் கொடுத்தால் எப்படி இவ்வளவு கொள்ளை அடிக்க முடியும்?)
இதன் மூலம் சுமார் 45000 கோடி ரூபாய்கள் அரசுக்கு வருவாய் இழப்பு ஏற்பட்டிருக்கலாம் என்று தலைமை தணிக்கைத் துறை தோராயமான உடனடி மதிப்பீட்டைக் கூறியுள்ளது. எனினும், முழுமையான இழப்பு எவ்வளவு என்று இன்னும் மதிப்பிடப்படவில்லை. இது ஒரு ஊழல் மட்டும்தான். இதற்குள்ளேயே இன்னுமொரு ஊழல் நடந்திருக்கிறது என்கிறார் இந்த விவரங்களைக் கொடுக்கும் பிரபீர் புர்கயஸ்தா என்கிற பொருளாதார நிபுணர். (ஆதாரம்: நியூஸ்கிளிக் இணையதளம்).
2007ம் ஆண்டு இப்படி எடுக்கப்படும் ரிலையன்ஸ் எரிவாயுவின் விலை பத்து லட்சம் பிரட்டிஷ் தெர்மல் யூனிட்டிற்கு (நீரின் வெப்ப நிலையை ஒரு டிகிரி அதிகரிப்பதற்குச் செலவாகும் எரிசக்தியின் அளவு. அது ‘பிடியு’ என்று சுருக்கமாகக் குறிப்பிடப்படுகின்றது) 4.2 டாலர் என்று பிரனாப் முகர்ஜியின் தலைமையிலான அமைச்சர்கள் குழு நிர்ணயிக்கின்றது. இது மிகவும் அதிகமாகும். ஏனெனில், முகேஷ் அம்பானியின் நிறுவனமே அடக்கவிலை வெறும் 1.43 டாலர்தான் என்று பங்காளிச் சண்டை வழக்கு நடந்தபோது நீதிமன்றத்தில் தெரிவித்துள்ளது. ஆதலால், 2.34 டாலர் விலைக்கு தேசிய அனல்மின்நிலையத்திற்கும், அனில் அம்பானிக்கும் விற்பதாகவும் ஒப்புக் கொண்டிருந்தது. 4.2 டாலர் என்று விலை நிர்ணயிக்கப்பட்டதும் அனில் அம்பானி ஆட்டத்திலிருந்து விலகிக் கொண்டார். பொதுத்துறை நிறுவனமான என்டிபிசி புதிய விலைக்கு தொடர்ந்து வாங்கிக் கொண்டிருக்கின்றது. அது மட்டுமின்றி 1.25 டாலர் போக்குவரத்துக் கட்டணமும் ரிலையன்ஸ் நிறுவனத்தால் வசூலிக்கப்படுகின்றது. இதை நிர்ணயிப்பதிலும், கண்காணிப்பதிலும் அரசாங்கத்திற்கு எந்தப் பாத்திரமும் இல்லை.
அதாவது இப்படி விலையை அதிகமாக நிர்ணயிப்பதன் மூலமும் அரசுக்கு அல்லது பொதுத்துறைக்கு இழப்பு ஏற்படுத்தப்படுகின்றது. அந்த இழப்பு அம்பானியின் பாக்கெட்டுக்குப் போயிருக்கின்றது. அமைச்சர்களுக்கும், அதிகாரிகளுக்கும் இதன் மூலம் ‘மேல்வருமானம்’ எனச் சொல்லப்படுவது வரும் என்பதைக் கூற வேண்டியதில்லை.
இதில் கவனிக்க வேண்டியது என்னவென்றால், 2.34 டாலருக்கு விற்றாலே ரிலையன்சுக்கு 50 சதவீதம் லாபம் கிடைக்கும். எத்தனை சதவீத லாபமும் முதலாளித்துவத்திற்குப் போதாது என்கிற மார்க்சின் கூற்று நினைவிற்கு வருவதைத் தவிர்க்க முடியாது.
மேலும் இதே காலகட்டத்தில் (2005-2008) பொதுத் துறை நிறுவனமான இந்திய எண்ணை மற்றும் இயற்கை எரிவாயு கமிஷனுக்கு ஒரு பிடியு எரிவாயுவிற்கு வெறும் 1.8 டாலர்தான் அரசாங்கம் கொடுத்தது. 4.2 டாலர் கொடுத்திருந்தால் ஒரு வேளை பெட்ரோலியப் பொருட்களின் விலைகளை உயர்த்துகிற பிரச்சனையே வந்திருக்காது? ஆனால், மக்களிடம் இருந்து பணத்தைப் பிடுங்கி முதலாளிகளின் கைகளில் கொடுப்பதுதானே முதலாளித்துவ அரசின் வேலை? ஒரு முதலாளித்துவ அரசு வேறு எப்படி செயல்படும்?
இப்படி விலை உயர்த்தப்படுவதால் அரசின் வருவாயும் அதிகரிக்குமல்லவா என்கிற கேள்விக்கு பிரபீர் பின்வருமாறு பதிலளிக்கின்றார்.
‘இது உண்மைதான். எங்களது கணக்கின்படி அதிகரிக்கப்பட்ட விலைகளின் காரணமாக லாபத்தில் அரசின் பங்கு என்கிற வகையில் அரசுக்கு சுமார் 20000 கோடி அதிகமாகக் கிடைக்கும். எனினும், உர உற்பத்தி மற்றும் மின் உற்பத்தி ஆகியவற்றுக்கு எரிவாயு கச்சாப் பொருள் என்கிற வகையில் உரம் மற்றும் மின்சாரம் ஆகியவற்றின் விலைகளும் உயரும். உரம் மற்றும் மின்சாரம் ஆகியவற்றின் உற்பத்திச் செலவு அதிகரித்தால் அரசாங்கம்  அவற்றுக்குக் கொடுக்கும் மானியத்தின் அளவும் அதிகரிக்கும். ரிலையன்ஸ் நிறுவனம் அதிகரிக்கப்பட்ட விலையால் வரும் கூடுதல் லாபத்தை தன் பாக்கெட்டில் போட்டுக் கொள்ளும். ஆனால், அதே வேளையில் அரசாங்கம் கூடுதல் மானியம் என்கிற வகையில் 75000 கோடி ரூபாய்களைச் செலவழிக்க வேண்டியிருக்கும். அதாவது 20000 கோடி ரூ கூடுதல் லாபத்திற்கு 75000 கோடி செலவு. நிகர நட்டம் 55000 கோடி’.
எப்படி இருக்கிறது கதை? எப்படிப் பார்த்தாலும் அரசுக்கு லாபம் வராது. லாபம் வர வேண்டுமானால் என்ன செய்ய வேண்டும்? மானியத்தின் மீது கை வைக்க வேண்டும். அதாவது மக்களின் பாக்கெட்டில் கைவைக்க வேண்டும்.
நாம் ஏற்கனவே குறிப்பிட்டபடி விலையை உயர்த்த வேண்டிய அவசியமே இல்லை. அம்பானிக்கு லாபம் கொழிக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே இதைச் செய்திருக்கிறார்கள். அதாவது சர்வதேச சந்தை விலையை நிர்ணயித்திருக்கிறார்கள். உள்நாட்டில் உற்பத்தி செய்யப்படும் பொருளுக்கு, உள்நாட்டிலேயே பயன்படுத்தப்படும் பொருளுக்கு சர்வதேச விலை நிர்ணயிக்க வேண்டிய அவசியம் என்ன?  
இத்தோடு முடியவில்லை கதை. மூலதனச் செலவில் எவ்வளவு தொகை ஈடுகட்டப்படுகின்றதோ அல்லது திரும்ப எடுத்துக் கொள்ளப்படுகின்றதோ அந்த அளவு அல்லது அதற்கேற்ற விகிதத்தில் அரசுக்கும் அம்பானிக்கும் இடையிலான பங்கு விகிதம் அரசுக்குச் சாதகமான வகையில் மாற்றமடையும். அதாவது அரசுக்கு 70, அம்பானிக்கு 30 என்பது மாறும். ஒப்பந்தத்தின் இந்த ஷரத்தை ‘மூலதனப் பெருக்கம்’ (இன்வெஸ்ட்மென்ட் மல்டிபிளையர்) என்கிறார்கள். அதன்படி பங்கு விகிதம் அம்பானிக்கு 44 சதவீதமாகவும், அரசுக்கு 56 சதவீதமாகவும் மாறுகின்றது என்கிறார் புர்கயஸ்தா. அம்பானி மூலதனச் செலவை அதிகப்படுத்திக் காட்டுவதற்கு இதுவே முக்கிய காரணம்.
அம்பானி மூலதனத்தை ஆரம்பத்திலிருந்தே திரும்ப எடுக்கத் துவங்கி விடுகின்றார். 100 ரூபாயில் 90 ரூபாயை அவர் எடுத்தது போக மீதிதான் லாபக் கணக்கில் சேர்க்கப்படுகின்றது. அதில் அவருக்கு 30 சதவீதம். ஆக மொத்தம் வருடாந்திர உற்பத்தியில் 93 சதவீதத்தை அவர் எடுத்துக் கொள்கிறார். மூலதனச் செலவை அதிகமாக்கி காட்டியிருப்பதால் மற்றொரு இழப்பும் அரசுக்கு ஏற்படுகின்றது. அம்பானி இந்தத் தொகையை எடுத்து முடிக்கும்போது உற்பத்தியின் அளவு குறையத் துவங்கும். ஆரம்பத்தில் நாளொன்றுக்கு 40 மில்லியன் கியூபிக் மீட்டர்கள் என்று நிர்ணயிக்கப்பட்டிருந்த உற்பத்தி இலக்கு மூலதனச் செலவுகள் அதிகமாக ஆக்கப்பட்ட பின்னர் 80 மில்லியனாக ஆக்கப்பட்டது. அதாவது சுமார் 250 சதவீதம் மூலதனச் செலவை அதிகப்படுத்திவிட்டு வெறும் 100 சதவீதம் மட்டுமே உற்பத்தியை அதிகரித்திருக்கிறார்கள். அதே நேரத்தில் உற்பத்தி அதிகரித்தால் சராசரி உற்பத்திச் செலவு குறைய வேண்டும். ஆனால், இவர்கள் உற்பத்திச் செலவை அதிகமாகக் காட்டியிருக்கிறார்கள்.  
இந்த மாதிரியான தகிடுதத்தினால் அம்பானி தன்னுடைய மூலதனத்தை வெகு விரைவாக எடுத்துக் கொள்வது மட்டுமின்றி, லாபத்தையும் ஆரம்பத்திலிருந்தே எடுத்துக் கொண்டு விடுகின்றார். அரசிற்கு லாபம் மிகத் தாமதமாக வந்து சேரும். இந்த வருடம் வரவேண்டிய பணம் அடுத்த வருடம் வந்தால் பணவீக்கத்தின் காரணமாக அதன் மதிப்பு வீழ்ச்சி அடைந்திருக்கும் என்பது சாமானியர்களுக்கும் தெரியும். அல்லது குறைந்த பட்சம் வட்டியாவது நட்டமாகியிருக்கும். இதையும் கணக்கில் எடுத்துக் கொண்டு பார்த்தால் உண்மையான மதிப்பில் லாபத்தில் ரிலையன்சின் பங்கு 52 சதவீதமாகவும், அரசின் பங்கு 48 சதவீதமாகவும் ஆகிவிடுகின்றது. ஆனால், ஏட்டிலோ அரசுக்கு 70 அம்பானிக்கு 30 என்று இருக்கும்.
அம்பானி இப்படி மக்கள் பணத்தைச் சுருட்டுவதற்கு முதலிலேயே திட்டமிட்டிருக்கிறார். அதனால்தான், ஆரம்பத்தில் கொடுத்த மூலதனச் செலவு மதிப்பீட்டை ‘முதல் கட்ட வளாச்சித் திட்டம்’ என்று கொடுத்திருக்கிறார்; முழுமையான வளர்ச்சித் திட்டம் எனக் கொடுக்கவில்லை என்று சிஏஜி அறிக்கை கூறுகின்றது.
அம்பானிகளுக்கும், டாடாக்களுக்கும், இதர முதலாளிகளுக்கும் அரிதிலும் அரிதான இயற்கை வளங்கள் அற்ப விலைக்குத் துhக்கிக் கொடுக்கப்படுகின்றன. ஆனால் மக்கள் அதே பொருட்களுக்கு சர்வதேச விலை கொடுக்க வேண்டியிருக்கிறது. பொதுச் சொத்துக்கள் ரகசியமாகக் கொள்ளையடிக்கப்படுகின்றது; மக்களின் வருமானம் பகிரங்கமாகக் கொள்ளையடிக்கப்படுகின்றது. இதுதான் நமது பெட்ரோலியக் கொள்கையின் சாராம்சம் என்கிறார், பிரபீர் புர்கயஸ்தா.
மன்மோகன்சிங் இந்த விஷயத்திலும் தனக்கு ஒன்றும் தெரியாது என்று சொல்வதையோ அல்லது அவருக்கு உண்மையிலேயே ஒன்றும் தெரியாது என்று மற்றவர்கள் சொல்வதையோ ஏற்பவர்கள் அப்பாவிகளாகத்தான் இருக்க வேண்டும்.
மேலும், அவர் சட்ட விரோதமாக நடந்து கொண்டிருக்கிறாரா இல்லையா என்கிற கேள்வியே எழவில்லை. ஏனெனில், அவர்தான் ஊழலையே பிரபீர் சொல்வது போல் சட்டபூர்வமாக்கிவிட்டாரே? அதாவது, கொள்கையாக்கி விட்டாரே?

------------------------------18.6.11
(இக்கட்டுரையின் சுருக்கப்பட்ட வடிவம் 21.6.11 தீக்கதிரில் வெளியாகியுள்ளது)